X
تبلیغات
جـــراح و متخصص کلیه و مجاری ادراری

جـــراح و متخصص کلیه و مجاری ادراری

ناتوانــــی جنســــی و نازایـــــی

ریفلاکس مثانه به حالب

پس زدگی ادرار از مثانه به حالب یا کلیه ناشی از بی کفایتی مادرزادی پیوستگاه حالب و مثانه و با شیوع کمتر، بی کفایتی این پیوستگاه به دنبال انسداد یا عفونت است. VURشایعترین اختلال آناتومیک موثر بر سیستم ادراری تناسلی است. شیوع در دختران بیش از پسران و در پسران ختنه نشده بیشتر است .


درجات ریفلاکس:

شامل 5 گروه است :

 I. ریفلاکس از مثانه به بخش های تحتانی حالب

 II. ریفلاکس به حالب و لگنچه بدون اتساع لگنچه

 III. ریفلاکس به حالب و لگنچه با اتساع خفیف لگنچه

 IV. ریفلاکس به حالب و لگنچه با اتساع قابل توجه لگنچه، کالیس و از بین رفتن   زاویه تند فورنیکس

 V. ریفلاکس وسیع توام با هیدرونفروز شدید و فرورفتگی شدید پاپیلاها در اکثر کالیس ها

شامل 2 گروه است:

اولیه: با زمینه ژنتیک ومادرزادی (36 درصداحتمال بروز در خواهر و برادر بیمار )

ثانویه: با زمینه اکتسابی بدنبال انسداد، عفونت سیستم ادراری و ...


علائم:

اغلب بدون علامت واضح است، اما از آنجا که عفونت های مکرر وتکرار شونده می توانند عامل ایجادکننده باشند پس کودکان با UTI مکرر باید از نظر ریفلاکس بررسی شوند. علائم با شیوع کمتر شامل شب ادراری، درد پهلو و شکم می باشد. ریفلاکس شدید با شروع از دوره جنینی، می تواند سبب آسیب به پارانشیم کلیه و حتی نارسایی کلیه در دوران نوزادی و بدو تولد شود.


عوارض:

ریفلاکس و عفونت ادراری می تواند منجر به بروز عوارض خطرناکی نظیر پیلونفریت، اسکار و آسیب کلیه و نارسایی کلیه در موارد شدید بیماری (درجات 4 و 5) شود.


تشخیص:

سیستویورتروگرافی در حال ادرار یا VCUG که نوعی رادیوگرافی با ماده حاجب پس از سونداژ بیمار است، تشخیص قطعی برای تمام شیرخواران و کودکان مبتلا به عفونت های دستگاه ادراری است.

اسکن رادیوایزوتوپ برای تشخیص  اسکارهای قدیمی، بررسی پارانشیم کلیه و وجود پیلونفریت حاد ومزمن نیز انجام می شود.


درمان:

بسته به درجه ریفلاکس می تواند طبی (برای درجات 1و2) وجراحی (خصوصا درجات 4و5 ) باشد. هدف از درمان پیشگیری از عوارض ریفلاکس نظیر پیلونفریت، اسکار و نارسایی کلیه است. درمان عفونت ها با آنتی بیوتیک نیز لازم است.


توجهات لازم:

ریفلاکس نیازمند پیگیری طولانی مدت پرستاری و پایش مداوم وضعیت ادراری از نظر عفونت ها و در صورت لزوم مصرف پروفیلاکسی آنتی بیوتیک است .

 از آنجا که بیماری می تواند به عملکرد کلیه ها آسیب برساند و نارسایی کلیه ایجاد کند، پیگیری بیماری از طریق چندین مرحله تصویربرداری به شیوه های مختلف نظیر سونوگرافی کلیه ، VCUG و نیز بررسی های آزمایشگاهی روی ادرار نظیر کشت ادرار، تجزیه ادرار و ... قبل از عمل و بعد از عمل در فواصل زمانی نیاز است تا مراحل بهبود بیماری طی شود .

 

+ نوشته شده در  دوشنبه دوازدهم تیر 1391ساعت 21:31  توسط سید محسن هاشمی  | 

تومور کلیه

یکی از 10 بیماری خطرناکی است که بین سنین 50 تا 70سالگی شایع تر است و از شایع ترین بیماری های سرطانی است که 2 تا 4 درصد بیماری های بدخیم سرطان را شامل می شود و در قسمت اورولوژی یکی از ۳ بیماری مهم است.

مردان بیشتر از زنان به آن مبتلا می شوند. مصرف دخانیات همانند سیگار نقش بزرگی در ایجاد آن دارد.اولین نشانه آن معمولا وجود خون در ادرار است که در این موقع پزشک با انجام سونوگرافی به وجود تومور پی می برد. بعدا با پیدایش درد در پهلو ها و احساس درد در شکم همراه می باشد. اغلب معالجه ی آن با برداشتن کامل کلیه است. راه های معالجه دیگری اغلب احتیاج نیست.

علت سرطان کلیه:

سلول های سرطانی در همه انسان ها وجود دارد که بخودی خود می میرند ویا اینکه تحت تأثیر سیستم ایمنی بدن، اثر مخرب خود را از دست می دهند. نقش مهم در مرگ خود بخود سلول های سرطانی را سلول مرگ از قبل طراحی شده ای ( آپوپتوزه ) انجام می دهد. اینکه چرا بعضی از سلول های سرطانی، با این وجود باقی مانده و تکثیر می یابند مشخص نیست. مطمئنا علت مشخصی سبب آن نمی شود، بلکه فاکتورهای پیچیده ای با همدیگر ادغام شده و منجر به سرطان می شوند:

. مصرف دخانیات (سیگار) در ایجادسرطان کلیه نقش پررنگی دارد (25 تا 30 درصد)

. اضافه وزن بخصوص در خانم ها

. اشتغال به کارهایی که در معرض تماس با پنبه ی نسوز و کادیوم هستند

. در بیماران دیالیزی، امکان ابتلا به سرطان کلیه، به علت ایجاد کیست های زیاد، 30 برابرمی باشد که در حدود 6 درصد این افراد به مرور زمان به سرطان کلیه مبتلا می شوند.

. پیوند کلیه در افراد، احتمال سرطان کلیه را بالا می برد.

. عوامل ژنی بندرت اتفاق افتاده (1 درصد) که اغلب زود هنگام و در هر ۲ کلیه ایجاد می شود.


پیشگیری:

از مصرف دخانیات خودداری کنید.

رژیم غذایی مناسب و سالم داشته باشید.


علائم:

. درد پهلوها یا یک پهلو

. خون در ادرار

. احساس فشار در شکم

. فشار خون بالا

. تب

. خستگی و سردرد

. لاغر شدن

. پائین آمدن توانايی بدن

البته هر کدام از این علائم می تواند نشانه بیماری های دیگری باشند.


راههای شناخت آن:

. سونوگرافی: با سونوگرافی کیست و تومور تشخیص داده می شود.

. سی تی اسکن که همراه با داروی بیهوشی بوده و نوع بدخیم یا خوش بین معلوم می شود.

. تست های آزمایشگاهی( آزمایش ادرار و خون)

وقتی معلوم شد که تومور است، مرحله بعدی تشخیص اینکه به استخوان زده یا نه؟
سپس عملکرد کلیه ها بررسی می شود. با انجام آنژیوگرافی، مویرگ های خونی بررسی می شود. سونوگرافی از شکم نشان می دهد که آیا به کبد نیز گسترش یافته؟ عکس برداری از سینه ها نشان می دهدکه آیا ریه ها نیز درگیر شده اند؟
بندرت سی تی اسکن از مغز لازم است.

تنها با نمونه برداری بعد از عمل و آزمایشات پاتولوژی عمق تومور آشکار می شود
که آیا بافت لنفاوی و یا سایر اعضای بدن درگیر شده یا نه؟

شانس بهبودی:

شانس بهبودی متفاوت بوده و هرچه زودتر شناخته شود شانس بهبودی بالاتر است (تا 95 درصد)


عمل جراحی:

در چگونگی عمل و نحوه آن، وضعیت بیمار، سن او و اینکه تومور در یک کلیه است
یا هر دو کلیه و اگر در یک کلیه است عملکردکلیه دیگرچگونه است، نقش مهمی دارد.
معمولا کلیه درگیر با تومور را بطور کلی درآورده و ماهیچه های نزدیک و بافت لنفاوی مجاور آن را نیز در می آورند. اگر هر دو کلیه دچار تومور هستند و یا فرد دارای یک کلیه است و دچار تومور شده، پزشکان سعی می کنند تومور و قسمت هایی از کلیه را درآورند، به گونه ای که عملکرد کلیه باقی بماند. عمل با بیهوشی کامل انجام می گیرد و ریسک آن 2 تا 3 درصد است.


پس از عمل:

در روزهای اول بعد عمل، اغلب چای نوشیده می شود و وقتی روده ها دوباره عملکرد خود را بدست آورند (3 تا 4روز بعد عمل)، غذاهای راحت و سبک به بیمار داده می شود.

شیمی درمانی معمولا در این بیماری موثر نیست ولی در موارد وخیم آن به همراه ایمونو تراپی انجام می شود. در نوع شدید آن که به استخوان زده، کاهش کلسیم در استخوان و افزایش آن در خون دیده می شود که می تواند همراه با تشنگی زیاد، تهوع،‌ استفراغ، لرزش ماهیچه ها، یبوست و فراموشی باشد؛ حتی می تواند با کوما و اختلال در ضربان قلب همراه شود. اغلب به بیمار توصیه می شود که نوشیدنی زیادی بنوشد و نمکهای متعددی بخورد.

در کنار راههای متعددی که برای درمان سرطان وجود دارد، تغذیه نقش بسیار مهمی دارد. روزه و یا کم خوری بسیار خطرناک است و سیستم ایمنی بدن را ضعیف می کند. با ترک سیگار ، امکان برگشت مجدد بیماری کم می شود.همچنین به بیمار توصیه می شود خود را منزوی نکند.

تا ۳ سال بعد عمل، توصیه می شود هر 3 ماه یکبار، تمامی آزمایشات لازم را انجام
دهد تا اگر عود کرد از برگشت سرطان آگاه شود. از سال سوم هر 6 ماه یک بار و پس از چند سال، سالی یک بار کافی است.
در حدود 30 تا 40 درصد افراد، سرطان کلیه مجددا آشکار می شود. در 60 تا 70 درصد آنها در 2 سال اول بروز کرده و حتی ممکن است پس از ۱۵ سال بروز کند.


بطور کلی شانس بهبودی کامل یا 100 درصد زیاد بالا نیست.

+ نوشته شده در  دوشنبه دوازدهم تیر 1391ساعت 21:5  توسط سید محسن هاشمی  | 

سرطان مثانه

مثانه عضوی است تو خالی که درون حفره لگن خاصره وجود دارد و دیواره های ماهیچه ای و قابلیت انعطاف آن موجب می شود تا حدود 2 پیمانه ادرار در آن جمع آوری گردد.
ادرار در کلیه ها ساخته شده و توسط دو لوله باریک (حالب) وارد مثانه می شود. دیواره مثانه چندین لایه دارد که بر اساس درگیری هر کدام از این لایه ها سرطان مثانه را مرحله بندی می کنند. تومور مثانه به علت رشد سلول های سرطانی در دیواره مثانه بوجود می آید که بیشتر موارد به شکل یک توده گل کلمی پایه دار است.
رشد سلول های سرطانی می تواند به خارج مثانه نیز گسترش یابد و یا حتی به اعضا دور دست، دست اندازی کند.


علل وعوامل خطر برای سرطان مثانه

سیگار یکی از مهم ترین عوامل خطر برای سرطان مثانه می باشد (به میزان 5-4 برابر افراد عادی)؛ حتی در کسانی که در معرض دود سیگارهستند نیز احتمال خطر بالاست.

قرار گرفتن در معرض مواد شیمیایی صنعتی (مانندلاستیک، صنایع رنگ، صنایع چاپ ، تولیدات گاز و قیر، صنایع پردازش آلومینیوم و آهن )

عفونت طولانی مدت با کرم انگلی "شیستوزما هماتوبیوم"

عفونت های طولانی مدت یا مکرر در ناحیه مثانه

افزایش سن (این بیماری در افراد زیر 40 سال نادر است)

جنسیت: این بیماری در مردان، حدود 3 برابر بیشتر از زنان اتفاق می افتد

نژاد: در افراد سفید پوست بیشتر از سیاهپوستان اتفاق می افتد.

مصرف میوه و سبزیجات احتمال خطر را کاهش می دهد و بر عکس نوشیدن قهوه زیاد احتمال خطر را افزایش می دهد.

سابقه رادیوتراپی یا شیمی درمانی باعث افزایش خطر می شود.


علائم سرطان مثانه

وجود خون در ادرار / سوزش و درد هنگام دفع ادرار / احساس نیاز به دفع ادرار علیرغم نداشتن ادرار / اشکال در دفع ادرار /
 
و در صورت عدم تشخیص به موقع:

کاهش وزن / کاهش اشتها / تب / دردهای استخوانی ودردهای ناحیه مقعد و یا ناحیه لگن


درمان

درمان تومور مثانه به مهاجم یا غیر مهاجم بودن آن بستگی دارد. برای تومور های غیر مهاجمی که زود تشخیص داده می شوند پزشک سعی می کند تومور را از طریق یک اشعه الکتریکی شدید که به وسیله سیستوسکوپ وارد مثانه می شود تخریب کند؛ این روش درمانی فولگوریشن نامیده می شود. برای تومور های کوچک این روش تنها روش لازم است و نیاز به سایر اقدامات نمی باشد. یک روش درمانی دیگر شامل ریختن داروهای شیمی درمانی در درون مثانه است. این روش درمانی هیچ عارضه خاصی را برای شما ایجاد نمی کند.
تومورهای بزرگ تر که به درون عضلات دیواره مثانه راه یافته اند باید به وسیله عمل جراحی برداشته شوند. بعضی اوقات قسمتی از مثانه یا تمام آن برداشته می شود؛ این عمل جراحی سیستکتومی نام دارد. اگر کل مثانه برداشته شود تحت بیهوشی, عمل صورت می گیرد. حالب (مجرایی که ادرار را از کلیه به مثانه هدایت می کند) به قسمتی از روده کوچک که ایلئوم نامیده می شود, متصل می شود تا ادرار از کلیه به ایلئوم هدایت شود. سپس سوراخی بر روی شکم ایجاد می شود تا ادرار از طریق این مجرا از روده خارج شود. یک کیسه پلاستیکی مخصوص نیز به این سوراخ متصل می شود.
سایر اقدامات درمانی برای تومور های مهاجم شامل رادیو تراپی وشیمی درمانی برای تومور هایی است که سلول های آن ها به خارج مثانه دست اندازی کرده اند.
ممکن است درمان شما ترکیبی از درمان های ذکر شده باشد.


بطور کلی راه های درمان عبارتند از:

الف) کموتراپی داخل مثانه‌ای: از طريق سوند مواد شيميايی به مثانه وارد می شود. اين کار نقش پيشگيرانه و درمانی جهت جلوگيری از عود و از بين بردن بقايای سلول‌های تومورال سطحی دارد، که هفته‌ای يک بار و برای مدت 6 هفته استفاده می شود. شايع‌ترين داروهای مصرفی در کموتراپی سرطان مثانه عبارتند از ميتومايسين- C، تيوتپا، دوکسی روبيسين و BCG که BCG داروی انتخابی می باشد.

ب) رزکسيون (برداشتن تومور از راه مجرا): از طريق مجرای ادرار با دستگاه رزکتوسکوپ وارد مثانه شده و تومورهای سطحی را بر می دارند.

ج) پارشيال سيستکتومی (برداشت ناکامل مثانه): که در آن قسمتی از مثانه با عمل جراحی برداشته می شود که اين کار به‌طور معمول در تومورهای منفرد بيشتر انجام می شود. 

د) راديکال سيستکتومی: اين روش در واقع برداشتن ارگان‌های مختلف واقع در قدام لگن است که در مردان شامل مثانه با چربی اطراف، پريتوئن روی آن، پروستات و سمينال وزيکول می باشد.

هـ) راديو تراپی

و) شيمی درمانی: مهم‌ترين دارو در شيمی درمانی سپس پلاتين است که به تنهايی می تواند باعث درمان 30 درصد از سرطان‌ها باشد.

ز) درمان‌های ترکيبی



درمان تا چه زمانی ادامه دارد؟

مانند سایر فرم های سرطان, درمان سرطان مثانه نیز زمانی موفقیت آمیز خواهد بود که قبل از انتشار آن به سایر قسمت های بدن درمان شروع شود و به همین دلیل است که سرطان باید هرچه زود تر تشخیص داده شود؛ بنابراین اگر علائمی از سرطان مثانه را دارید هرچه زود تر به دکتر خود مراجعه کنید. اگر تومور شما غیر مهاجم است شانس درمان شما بسیار عالی است, اگرچه باید به صورت منظم تست سیستوسکوپی را انجام دهید، چون تومور های کوچک اغلب اوقات برگشت پذیرند و احتمال گسترش و دست اندازی تومور جدید وجود دارد.
برداشتن تومور مهاجم به همراه قسمتی از مثانه باعث کوچک شدن سایز آن می شود؛ این به این معنی است که حفره مثانه مفدار کم تری از ادرار را می تواند در خود جای دهد بنابرین دفعات رفتن به دستشویی افزایش پیدا می کند

+ نوشته شده در  دوشنبه دوازدهم تیر 1391ساعت 20:24  توسط سید محسن هاشمی  | 

مثانه عصبی

مثانه عصبی یکی از اختلالات عملکرد مثانه می‌باشد که بدنبال آسیب سیستم عصبی ایجاد می‌شود. براساس محل درگیری و نوع درگیری عصبی به دو نوع تقسیم می‌گردد:

1.مثانه بیش فعال یا انقباضی

2.مثانه شل

کسانی که به مثانه بیش فعال مبتلا هستند، بسیار کم یا اصلاً کنترلی به عملکرد مثانه ندارند. مثانه بطور خودبه خود و مکرر تخلیه می‌گردد و تخلیه بطور کامل انجام نمی‌گیرد. به همین دلیل خطر ابتلا به عفونت های ادراری در این افراد افزایش می‌یابد.

مثانه شل خصوصیات متفاوتی دارد. در این افراد قسمتی از سیستم عصبی که وظیفه خبررسانی به مغز هنگام پرشدن مثانه را دارد، دچار اختلال شده‌است در نتیجه با افزایش اندازه و ظرفیت مثانه روبرو خواهیم شد. زمانی که فشار ادرار در مثانه به اندازه‌ای برسد که ماهیچه‌های دریچه خروجی ادرار توانایی غلبه بر آن را نداشته باشد، ادرار شروع به ریزش می‌کند. در این نوع اختلال مثانه نیز مانند مثانه انقباضی، مثانه بطور کامل تخلیه نمی‌گردد.

مثانه عصبی در هر سنی می‌تواند بروز کند ولی بیشتر در افراد مسن اتفاق می‌افتد.


علل ایجاد مثانه عصبی

- آسیب به طناب نخاعی که منجر به فلج شود.

- تومورهای سیستم عصبی مرکزی

- بیماری هایی مانند سیفلیس، دیابت، سکته مغزی، پارگی یا فتق دیسک بین مهره‌ای

- بیماری های عصبی مانند مولتیپل اسکلروزیس

- بیماری های مادرزادی مانند spina bifida

- جراحی های طنای نخاعی

- مسمومیت با فلزات سنگین

- اثرات طولانی مدت ناشی از مصرف الکل


علائم مثانه عصبی

شایعترین علامت عدم توانایی در کنترل ادرار می‌باشد.

بی‌اختیاری ادرار

تکرر ادرار (احساس نیاز به دفع ادرار به میزان 8 بار یا بیشتر در روز)

احساس عدم تخلیه مثانه علی رغم ادرار کردن

سوزش و درد هنگام دفع ادرار

از دست دادن قدرت نعوظ در مردان


درمان

رفتار درمانی

تحریک الکتریکی

درمان عفونت ها

دارو درمانی

جراحی

طب سوزنی

قطع ریشه‌های عصبی

سونداژ متناوب تمیز

کاتاتریزاسیون مداوم و موقت


+ نوشته شده در  دوشنبه دوازدهم تیر 1391ساعت 19:56  توسط سید محسن هاشمی  | 

عفونت مثانه

نوعی عفونت باکتریایی است که در مثانه ایجاد التهاب می کند. این حالت سیستیت نامیده می شود.


علائم عفونت مثانه چیست؟

- درد و سوزش در هنگام دفع ادرار

- درد در قسمت تحتانی شکم

- تکرر ادرار

- فوریت ادرار

- خون در ادرار

- درد به هنگام مقاربت



علل عفونت

معمولاً توسط باکتری هایی که در اندام گوارشی، مهبل و اطراف ناحیه تناسلی ما وجود دارند، بوجود می آید. غالباً این باکتری ها از طریق مجرای ادرار به مثانه و کلیه راه پیدا می کند ولی در بیشتر مواقع توسط بدن دفع می گردند و بدن هیچ علائمی نشان نخواهد داد.

*زنان و افراد مسن درمعرض خطر بیشتری برای ابتلا به عفونت مثانه قرار دارند.


آیا می توان از عفونت ادراری پیش گیری کرد؟

برای پیشگیری می توانید اقدامات زیر را بکار برید:
- روزانه مقدار زیادی آب بنوشید (8-6لیوان)
- مصرف ویتامینC باعث افزایش اسیدیته ادرار می گردد و در نتیجه محیط را برای رشد باکتری ها نامناسب می سازد.
- هر زمان که احساس می کنید نیاز به دفع ادرار دارید از دستشویی رفتن امتناع نکنید و هر بار مثانه را کاملاً خالی کنید.
- پیش از مقاربت جنسی و بعد از آن ادرار نمایید و دستگاه تناسلی را با آب و صابون ملایم بشویید.
- بعد از اجابت مزاج موضع را از جلو به عقب تمیز کنید تا از ورود باکتری های مدفوع به مجاری ادرار جلوگیری شود .
- از لباس زیر نخی و مناسب (تنگ نباشد) استفاده کنید تا جریان هوا ناحیه را خشک نگه دارد .
- خانم هایی که بطور مکرر دچار عفونت های ادراری می شوند بهتر است روش های جلوگیری از بارداری مانند دیافراگرام را بکار نبرند و ترجیحاً از کاندوم استفاده کنند.
- خانم هایی که مستعد عفونتهای ادراری هستند از دوش حمام بجای وان استفاده نمایند.
- از فراورده های بهداشتی مخصوص دستگاه تناسلی (اسپری یا پودر) و صابون های قوی که باعث تحریک دستگاه تناسلی می گردند خودداری نمایند.


خطر ابتلا به عفونت مثانه در چه کسانی بیشتر است؟

- وجود هر گونه مورد غیر طبیعی درساختمان مجاری ادرار که منجر به انسداد جریان ادرار گردد.
- مردانی که پروستات بزرگی دارند.
- استفاده از سوند
- ابتلا به دیابت و سایر بیماریهایی که باعث سرکوب سیستم ایمنی بدن می شوند.



درمان

برای درمان عفونت مثانه، آنتی‌بیوتیک به مدت 5-3 روز تجویز می‌شود. اگرعفونت مثانه تکرار شود و شدید باشد، آنتی بیوتیک به صورت طولانی مدت تجویز می‌گردد. نوشیدن آب به مقدار زیاد برای درمان عفونت مثانه توصیه می‌شود. حداقل نوشیدن 2 لیتر آب در روز برای سلامتی مفید خواهد بود هر چند شواهد کافی برای آن در دسترس نیست.

+ نوشته شده در  دوشنبه دوازدهم تیر 1391ساعت 19:44  توسط سید محسن هاشمی  | 

معاینه بیضه توسط خود فرد برای کشف سرطان بیضه

سرطان بيضه شايعترين بدخيمی مردان 25 تا 35 ساله می باشد. اين سرطان به طور کلی يک درصد انواع سرطان های آقايان را تشکيل می دهد، لذا بسياری از افراد غير پزشک با آن آشنايی ندارند.
 دو گروه از مردان جوان بيشتر از ساير همسالان خود در معرض ابتلای اين بيماری می باشند:

1. آن هايی که به طور کلی بيضه در کيسه موجود در زير آلت شان وجود ندارد.

2. آن هايی که بعد از 6 سالگی بيضه شان در محل مزبور قرار می گيرد. در اين افراد شانس سرطان بيضه 3 تا 17 برابر ساير افراد می باشد.

 بيضه ها اعضای باروری مردانه بوده و کارشان ساختن اسپرماتوزوييد و ترشح هورمون مردانه يعنی تستوسترون می باشد. ماده اخير عامل صفات ثانويه جنسی مثل رشد موهای صورت و تون صدا است. بيضه ها به طور معمول، صاف، بيضوی شکل و تا حدودی سفت بوده و در زير آلت، در داخل کيسه های بيضه قرار گرفته اند. بيضه ها به طور طبيعی قبل از تولد در محل اصلی قرار می گيرند. والدین نوزادان بايد پس از تولد، از طريق پزشک اطفال از وجود بيضه ها در کيسه مطلع گرديده و اطمينان خاطر پيدا کنند. در صورت عدم استقرار بيضه ها در محل طبيعی خود، مشکل قرار گرفتن بيضه ها در محل طبيعی خود به راحتی با عمل جراحی برطرف می شود.

 15 سال قبل، سرطان بيضه اغلب کشنده بوده و بسيار سريع به ساير اندام های بدن منتشر می شد، در حالی که امروزه به علت پيشرفت های انجام شده در اکثر مواقع کاملاً قابل درمان است، به خصوص اگر سريعاً تشخيص داده شود.
 از نظر علايم، ابتدا برجستگی سخت، کوچک و بدون درد را می توان روی بيضه لمس نمود. گهگاه اندازه بيضه بزرگتر از معمول احساس می گردد. غالباً لازم است افراد با قوام و اندازه بيضه خود آشنا باشند تا هر نوع تغييری را حس نمايند. احساس سنگينی و درد مبهم بيضه، کشاله ران و زير شکم از ديگر علايم بيماری است. اين اتفاقات ممکن است همراه با بعضی بيماری های ديگر مثل عفونت بيضه نيز مشاهده گردد. همين جا است که پزشک به شما در تشخيص و درمان کمک خواهد نمود.
 يک روش ساده به نام معاينه بيضه به وسيله خود فرد (TSE) اگر حداقل به طور ماهانه در حمام و زير دوش آب گرم انجام شود، در حالی که چند دقيقه بيشتر طول نمی کشد در تشخيص زودرس سرطان بيضه کمک فراوانی می نمايد. لازم به ذکر است که اين روش يعنی معاينه عضو توسط خود فرد در خانم ها جهت معاينه پستان ها توصيه می گردد.


روش انجام معاينه بيضه توسط خود فرد:

1- معاينه بيضه به آرامی با قرار دادن انگشت وسط و نشانه در زير بيضه و انگشت شست در روی بيضه انجام می شود. بيضه ها با آرامش در زير انگشتان غلطانده می شود تا هر نوع تغييری مشخص گردد.

2- مجرای منی يا اپيديديم به صورت توده نواری شکل به اندازه نخود در پشت يا کنار بيضه قرار دارد که نبايد با برجستگی ناشی از سرطان يا توده اشتباه گردد. 

3- به طور مستقيم روبروی آينه بايستيد و هر نوع برجستگی غير معمول را در کيسه بيضه يا کشاله ران مشخص نموده و به پزشک نشان دهيد.

 در لمس هر نوع برجستگی در بيضه، نبايد در مراجعه سريع به جراح کليه و مجاری ادراری درنگ نمود. اگر عفونت وجود نداشته باشد احتمال سرطان وجود دارد؛ به خاطر داشته باشيد که اين بيماری بسيار خوب به درمان جواب داده و بيماران می توانند عمر طبيعی داشته باشند. در ضمن وجود فقط يک بيضه سالم برای فعاليت جنسی کافی می باشد. 

اگر چه معاينه بيضه توسط شخص مفيد است ولی هيچگاه جايگزين معاينه پزشک نمی گردد. از پزشک خود بخواهيد تا معاينه بيضه را به شما آموزش دهد. نهايتاً هدف از معاينه، مراجعه سريع شما به پزشک می باشد.

+ نوشته شده در  شنبه دهم تیر 1391ساعت 20:12  توسط سید محسن هاشمی  | 

کیست های کلیه

کلیه‌ها خون را از مواد زائد پاک کرده و ادرار تولید می‌کنند. همانطور که افراد مسن‌تر می‌شوند، کیسه‌هایی حاوی مایع به نام کیست (cyst) ممکن است در کلیه‌ها شکل بگیرند که اینها اغلب کوچک، گرد و با جداره نازک هستند.

کیست‌های کلیه تقریبا همیشه خوش‌خیم (غیرسرطانی) هستند، اغلب مشکلی ایجاد نمی‌کنند و بسیاری از افراد عمر طبیعی می‌کنند، بدون این که از وجود آن ها در بدن خود مطلع باشند. 50 درصد افراد بالای 50 سال دارای کیست کلیه هستند.

 

انواع کیست کلیه

1- کلیه‌های پلی‌کیستیک بالغین:

شایع‌ترین بیماری ارثی است که علائم آن معمولا قبل از 40 سالگی ظاهر می‌شود و کودکان مبتلا اغلب طول عمر کوتاهی دارند. کلیه‌ها بزرگ و دارای کیست‌های متعدد می‌باشند. گاهی کیست‌ها به اندازه یک توپ فوتبال با وزن 8 کیلوگرم هم می‌رسند.

علائم: وجود خون در ادرار و درد کلیه شایع‌ترین علائم هستند. در صورت عفونت، کلیه‌ها دردناک و همراه با تب و لرز است. علائم تحریکی مثانه و نارسایی کلیه که با سردرد، تهوع، استفراغ، ضعف و کاهش وزن بروز می‌کند نیز وجود دارد. گاهی بیمار متوجه یک توده شکمی می‌شود. در 60 تا 70 درصد از بیماران افزایش فشارخون وجود دارد. بسیاری از مبتلایان به بیماری پلی‌کیستیک کلیه دچار نارسایی کلیه می‌شوند.

درمان: رژیم کم پروتئین و مایعات زیاد و عدم انجام فعالیت‌های گرم‌کننده بدن توصیه می شود. جراحی فقط در صورت نیاز صورت می‌گیرد.

توصیه می شودبرای پیگیری کیست ساده، سالانه سونوگرافی انجام شود. اگر تغییرات مشاهده شده، سرطان را مطرح کند، باید سی تی اسکن انجام شود.

2- کیست ساده:

شایع‌ترین و در عین حال کم اهمیت‌ترین اختلال کیستیک کلیه است و احتمال بروز آن با افزایش سن بیشتر می‌شود. اغلب بدون علامت هستند و زمانی علامت‌دار می‌شوند که به حدود 10 سانتی‌متر برسند. اگر باعث ادرار خونی یا درد شکم شوند، حتما باید به فکر پیدایش سرطان در کیست‌ها بود.

علائم: درد پهلو یا پشت به شکل متناوب و مبهم وجود دارد. در صورت اتساع دیواره کیست در اثر خونریزی به داخل آن، درد ناگهانی و شدید ظاهر می‌شود و گاه علائم شبیه زخم معده یا بیماری کیسه صفرا احساس می‌شود. در صورت عفونی شدن کیست، علائم تب و درد پهلو وجود دارد.

درمان: سونوگرافی سالیانه برای پیگیری کیست از نظر اندازه، شکل و قوام آن توصیه می‌‌شود. در صورت روشن بودن رنگ مایع داخل کیست، ضایعه خوش‌خیم است، ولی در صورت خون‌آلود بودن مایع، احتمال رشد سلول سرطانی زیاد است.

 

3- تومورهای بدخیم کلیه:

تومور آدنوکارسینوم از دهه پنجم و ششم عمر با شیوع دو برابر در مردان دیده می‌شود. سیگار مهم‌ترین عامل خطرساز است. تقریبا یک سوم افراد در زمان تشخیص، متاستاز (پخش شدن سرطان) دارند که شایع‌ترین محل آن ریه است، اما کبد، استخوان، غدد لنفاوی مجاور و غده فوق کلیه نیز مکان‌های شایع متاستاز هستند.

علائم: معمولا سه نشانه ی وجود خون در ادرار، درد پهلوها و توده قابل لمس وجود دارد. علائم متاستاز در 30 درصد موارد شامل سرفه، تنگی نفس، تشنج، سردرد و درد استخوان می‌باشد. افزایش فشارخون نیز در 40 درصد موارد وجود دارد که نسبت به داروهای ضد فشار خون مقاوم است.

درمان: در مراحل ابتدایی، تنها راه درمان برداشتن کلیه است و در حالت پیشرفته از دارو، رادیوتراپی، شیمی درمانی و جراحی با توجه به شرایط بیمار استفاده می‌شود.

 

شناسایی کیست های کلیه

تقریبا تمامی آن‌ها در بررسی‌های رادیولوژیک کشف می‌گردند؛ مثلا هنگام سونوگرافی، سی تی اسکن و ... سایر اندام‌های بدن. به همین دلیل نام دیگر آن، کیست‌های اتفاقی است، چرا که پزشک در حین بررسی سایر اندام‌ها، به‌طور اتفاقی آن‌ها را مشاهده می‌کند.

 

درمان کیست کلیه

اگر بتوان با سونوگرافی و سی تی اسکن و ام آر آی (MRI) به تشخیص دقیق کیست رسید، ابتدا پزشک در مورد مشکلات احتمالی که ممکن است کیست برای فرد ایجاد کرده باشد سوالاتی خواهد کرد. مثلا این‌که درد در ناحیه پهلو دارد یا خیر، یا سابقه‌ای از تب یا ادرار خونی دارد یا نه؟

 اگر کیست فرد کوچک باشد و هیچ یک از علائم فوق را نداشته باشد، به احتمال زیاد اقدام درمانی خاصی نیز لازم نخواهد بود. فقط ممکن است پزشک صلاح بداند 6 تا 12 ماه بعد با سونوگرافی یا سی تی اسکن، اندازه یا احتمال رشد کیست را پیگیری نماید.

 اگر نتوان به تشخیص دقیق کیست رسید، ممکن است نیاز به آنژیوگرافی کلیوی یا آسپیراسیون باشد. اگر مایع به دست آمده در نمونه گیری (آسپیراسیون) شفاف باشد، حاکی از خوش خیم بودن ضایعه است. البته باید با ارزیابی سیتولوژی و میکروسکوپی مایع بدست آمده، خوش خیم بودن را تائید کرد. اما اگر مایع خونی باشد، باید اقدام به جراحی کرد.

بسیاری از مردم اطلاعی از کیست کلیه خود ندارند، یا اصلا نیاز به بررسی‌های اضافی یا پیگیری نخواهند داشت. اما اگر کیست کلیه بزرگ یا دارای رسوبات کلسیم باشد یا درون آنها به‌جای مایع، از بافت سفت پرشده باشد، آن وقت به بررسی دقیق‌تر و احتمالا درمان جدی‌تر نیاز می‌شود


آیا جراحی برای برداشتن کیست لازم است؟

بیشتر کیست‌های ساده بدون خطر بوده و نیاز به جراحی ندارند. مگر اینکه کیست کلیه در حال رشد، علائمی ایجاد کرده باشد یا پزشک به بدخیمی یا عفونی بودن آن مشکوک شود.

 

چگونه می توان فهمید کیست خطرناک است یا نه؟

سی تی اسکن دقیق ترین روش برای تمایز بین کیست و سرطان است.

سونو گرافی در بسیاری از موارد می تواند یک کیست را از توده ی توپر افتراق دهد. در صورت عدم توانایی در تشخیص بین کیست و سرطان، باید نمونه گیری و آسپیراسیون انجام شود.

توصیه می شود که برای پیگیری کیست ساده، سالانه سونوگرافی انجام شود. اگر تغییرات مشاهده شده، سرطان را مطرح کند، باید سی تی اسکن انجام شود.


+ نوشته شده در  شنبه دهم تیر 1391ساعت 19:58  توسط سید محسن هاشمی  | 

اختلالات آلت تناسلی مردان

آلت تناسلی قسمتی از بدن است که آقایان معمولاً حساسیت بیشتری برای محافظت از آن به خرج می دهند. به همین علت، این عضو از بدن نیاز به مراقبت های ویژه دارند. آلت تناسلی مردان یکی از ساختمان های خارجی از سیستم تولید مثل در جنس نر است. آلت تناسلی مردان ۳ قسمت دارد: ریشه(بن)، که چسبیده به دیواره شکم است. بدنه (محور) و سر آلت که انتهای آن مخروطی شکل است (سر). مدخل پیشابراه، لوله ای که منی و ادرار را منتقل می کند، در نوک سر آلت تناسلی قرار دارد.

 بدنه آلت تناسلی مردان استوانه ای شکل است و از  ۳ لوله حفره تشکیل شده است. این حفره ها از بافت مخصوص اسفنجی شکل قابل راست شدن تشکیل شده است.

این بافت تشکیل شده از هزاران غار بزرگ که هنگامی که مرد تحریک می شود   آلت تناسلی از خون پر شده و سفت و راست (erect) می شود، که اجازه ی نفوذ در خلال تماس جنسی را می دهد. پوست آلت تناسلی شل و کشدار است تا بتواند خود را همسان با اندازه آلت تناسلی در زمان سیخ شدن (erection) کند.

اختلالات آلت تناسلی می تواند تاثیر بر عمل جنسی و زایایی مرد بگذارد.

 

اختلالاتی که تاثیر بر آلت تناسلی می گذارند


نغوظ دائم یا Priapism

Priapism یک بیماری مزمن آلت تناسلی است که در آن آلت تناسلی اغلب به صورت دردناکی به مدت چندین ساعت تا چندین روز به صورت erect باقی می ماند. erection آلت تناسلی در نغوظ دائم در ارتباط با فعالیت جنسی نیست و به وسیله اوج لذت جنسی بر طرف نمی شود.

 

علل شایع نغوظ دائم عبارتند از:

سو ء مصرف الکل یا مواد مخدر (بخصوص کوکائین) / اغلب داروها شامل برخی ضد افسردگی ها و داروهای ضد فشار خون / مشکلات نخاعی / صدمه به ناحیه تناسلی / بیهوشی(هوشبری) / درمان تزریقی آلت (درمانی برای ناتوانی جنسی عدم erection) / بیماری های خونی شامل سرطان خون(لوسمی) و بیماری خونی Sickel cell

 

درمان نعوذ دائم آلت تناسلی

درمان برای نغوظ دائم آلت تناسلی مهم است، چون erect بودن چهارساعت یابیشتر، به ناتوانی جنسی منجر می شود .هدف از درمان این حالت، رها کردن از حالت erection و حفظ عمل آلت تناسلی است. در اغلب موارد، درمان در برگیرنده تخلیه خون به وسیله استفاده از نیدل که در کناره آلت قرار می گیرد می باشد. داروهایی که کمک به چروکیده شدن عروق خونی می کنند و در نتیجه موجب کاهش جریان خون به آلت می شوند نیز ممکن است استفاده شوند. در موارد نادر، برای جلوگیری از صدمه دائم به آلت تناسلی جراحی ممکن است لازم باشد. درمان هر بیماری زمینه ای یا مشکل سو ء مصرف از ماده در پیشگیری از نغوظ دائم مهم است.

 

بیماری Peyronie” s

بیماری Peyronie” s یکی دیگر از بیماری های آلت تناسلی مردان است. این بیماری وضعیتی است که در آن یک پلاک یا توده سخت در آلت تناسلی شکل می گیرد. پلاک ممکن است در قسمت بالایی آلت تناسلی (شایعتر) یا در کناره آلت تناسلی در لایه هایی که حاوی بافت erect شونده است شکل گیرد. شروع پلاک معمولا به صورت ناحیه ای موضعی از التهاب و ورم است و می تواند به فیبروز  منجر شود که خاصیت ارتجاعی آلت تناسلی را در ناحیه درگیر کاهش می دهد.

این بیماری آلت تناسلی اغلب در شکل ملایم آن اتفاق می افتد که بدون درمان در 6 تا 15 ماه بهبود می یابد. در این موارد، مشکل از مرحله التهاب جلوتر نمی رود. در موارد شدید، بیماری می تواند برای سال ها ادامه یابد. پلاک های سخت شده قابلیت انعطاف را کاهش می دهند و موجب درد و فشار به آلت در خم شدن و یا کمانی شدن آن (در خلال erection آلت تناسلی) می گردد. همچنین این بیماری می تواند موجب پریشانی روحی و در نتیجه تاثیر بر تمایل مرد و توانایی برای عمل جنسی  بگذارد.

علت دقیق این بیماری روشن نیست. مواردی که به سرعت ایجاد می گردند، کمتر طول می کشند و اغلب اوقات بدون درمان از بین می روند و اغلب به علت صدمه و ضربه که موجب خونریزی در بافت آلت تناسلی می شود ایجاد می گردد. برخی از موارد بیماری Peyronies، هرچند که به آهستگی شکل می گیرند اما آنقدر شدید هستند که نیاز به درمان جراحی دارند.

 

دیگر علل ممکن بیماری Peyronies  آلت تناسلی عبارتند از:

-واسکولیت (التهاب رگ ها): این یک نوع التهاب عروق خونی و لنفاوی است. این التهاب می تواند منجر به تشکیل بافت جای زخم (scar) شود.

-اختلالات بافت پیوندی: حدود 30 درصد از مردان با بیماری Peyronie می توانند دچار اختلالات دیگری که تاثیر بر بافت پیوندی در قسمت های دیگر بدن داشته باشد شوند. این اختلالات عموما موجب کلفت شدن یا سخت شدن بافت پیوندی می گردد. بافت پیوندی یک بافت ویژه است مانند غضروف، استخوان و پوست که کار آن حمایت از دیگر بافت های بدن است.

-ارثی: برخی مطالعات نشان دهنده این است که افرادی که نسبت فامیلی با بیمار Peyronies دارند در خطر بیشتری برای توسعه بیماری هستند.

 چون نشانه های بیماری Peyronies اغلب بدون درمان ناپدید می شود، بیشتر پزشکان پیشنهاد انتظار برای 1 تا 2 سال یا بیشتر قبل از قصد به اصلاح توسط جراحی می کنند.

در خیلی از موارد، جراحی نتایج مثبتی می دهد، ولی چون عوارض می تواند اتفاق افتد و خیلی از مشکلات همراه  با بیماری Peyronies مثل کوتاه شدن آلت تناسلی به وسیله جراحی تصحیح نمی شود، اغلب پزشکان توصیه به انجام جراحی فقط برای مردان با آلت کمانی که شدید باشد و تماس جنسی را غیر ممکن می سازد می کنند.


درمان بیماری Peyronies آلت تناسلی

دو شیوه جراحی برای درمان بیماری Peyronies  آلت تناسلی استفاده می شود. در یک روش پلاک ها برداشته می شود و به دنبال آن تکه ای از پوست یا مواد ساخته شده (پیوند پوست) گذاشته می شود. با تکنیک دوم، جراح بافت کناره آلت تناسلی را در عکس قضیه برداشته و تاثیر خمیدگی را برطرف می کند. اولین روش می تواند قسمتی از عمل erection، بخصوص سفتی آن را از دست بدهد. دومین روش، مشهور به شیوه Nesbit  ، موجب کوتاهی آلت در حالت erect شده می گردد.

درمانهای غیر جراحی برای بیماری peyronies شامل استفاده از واکیوم و تزریق دارو مستقیما به داخل پلاک در تلاش برای نرم کردن ناحیه درگیر، که موجب کاهش درد و تصحیح کجی آلت می گردد.


التهاب پوست سر آلت تناسلی یا Balanitis

Balanitis التهاب پوست پوشاننده سر آلت تناسلی است. وضعیتی مشابه به نام balanoposthitis هم وجود دارد که سر و پوست جلویی سر آلت تناسلی ملتهب می شود. نشانه های balanitis شامل قرمزی، خارش، بثورات جلدی، درد و ترشح بدبو است.

 بالنیت اغلب در مردان و پسران که ختنه (برداشتن پوست جلویی به وسیله جراحی) نشده و دارای بهداشت پایین می باشند اتفاق می افتد. التهاب می تواند اتفاق افتد اگر پوست حساس زیر پوست ختنه گاه به صورت منظم شسته نشود و عرق، مواد زائد طبیعی، پوست مرده و باکتری در زیر پوست ختنه گاه جمع شده و موجب تحریک گردد. وجود پوست تنگ ممکن است تمیز کردن این ناحیه را مشکل کند و منجر به تحریک به وسیله موادی که بوی بد می دهند و می توانند در زیر پوست ختنه گاه تجمع یابند شود.

 

دیگر علل التهاب پوست سر آلت تناسلی شامل:

-درماتیت/ آلرژی: درماتیت التهاب پوست سر آلت تناسلی است که اغلب به وسیله یک ماده تحریک کننده یا حساسیت تماسی ایجاد می گردد. حساسیت به مواد شیمیایی در اغلب محصولات- مانند صابون ها، پاک کننده ها، عطرها و اسپرم کش ها- می تواند ایجاد یک واکنش حساسیتی شامل تحریک، خارش و بثورات جلدی کند.

-عفونت: عفونت با قارچ کاندیدا البیکانس (thrush) می تواند ایجاد خارش و بثورات جلدی پر از لکه کند. اغلب بیماری های منتقله از طریق جنسی- شامل سوزاک، تبخال و سفلیس می تواند تولید نشانه های بالینیت کند.

-بعلاوه، مردان با دیابت(بیماری قند خون) در خطر بیشتری برای بالینیت هستند. قند موجود در ادرار که در زیر پوست ختنه گاه می ماند محیط مساعد برای رشد باکتری است.

التهاب مزمن سر آلت تناسلی و پوست ختنه گاه می تواند منجر به جای زخم شده و در نتیجه علت تنگی پوست ختنه گاه( فیموز یا تنگی غلاف) و تنگی مجرای پیشابراه (لوله ای که ادرار را از مثانه تخلیه می کند) شود. التهاب همچنین منجر به تورم پوست ختنه گاه شده که می تواند منجر به صدمه به آلت شود.

 

درمان التهاب پوست سر آلت تناسلی:

درمان بالینیت یا التهاب پوست سر آلت تناسلی بستگی به علل زمینه ای دارد. اگر عفونتی موجود است، درمان شامل یک آنتی بیوتیک مناسب یا داروهای ضد قارچ خواهد بود. در موارد شدید یا مزمن التهاب، ختنه باید توصیه گردد.

استفاده از اقدامات بهداشتی مناسب می تواند کمک به پیشگیری از بالینیت در آینده کند. بعلاوه، مهم است که از صابون های قوی یا مواد شیمیایی، بخصوص آن هایی که موجب واکنش پوستی می گردند استفاده نکنید.

 

فیموز و پارا فیموز یا Phimosis and paraphimosis

فیموز یکی دیگر از بیماری های آلت تناسلی است. فیموز وضعیتی است که در آن پوست ختنه گاه آلت تناسلی آنقدر تنگ است که به عقب بر نمی گردد (دور کردن از سر آلت) که سر آلت تناسلی نمایان شود. پارا فیموز زمانی اتفاق می افتد که پوست ختنه گاه، که یکبار به عقب کشیده شده را نتوان به محل اصلی آن باز گرداند.

 فیموز، اغلب در بچه ها دیده می شود و ممکن است در زمان تولد وجود داشته باشد؛ همچنین می تواند به وسیله یک عفونت، یا به وسیله بافت پیوندی که در نتیجه یک التهاب یا التهاب مزمن شکل می گیرد ایجاد گردد. دیگر علت فیموز بالینیت است، که منجر به جای زخم و تنگی پوست ختنه گاه می شود. توجه بی درنگ پزشکی لازم است اگر وضعیت موجب مشکل شدن یا غیر ممکن شدن ادرار کردن شود.

پارا فیموز یک اورژانس پزشکی است که در صورتی که درمان نشود می تواند منجر به عوارض وخیم شود. پارا فیموز ممکن است بعد از یک نغوظ یا فعالیت جنسی (در افراد ختنه نشده)، یا در نتیجه صدمه به سر آلت تناسلی ایجاد شود.

 در پارافیموز، پوست ختنه گاه پشت لبه سر آلت تناسلی گیر می افتد. اگر این وضعیت طولانی شود، موجب درد و تورم شده، و جریان خون را به آلت تناسلی مختل می کند. در نهایت، کمبود جریان خون می تواند منجر به مرگ بافت(گانگرین)  شده و قطع آلت تناسلی لازم باشد.

 

درمان بیماری فیموز و پارافیموز آلت تناسلی مردان

درمان فیموز ممکن است شامل کشیدن ملایم پوست ختنه گاه به مرور زمان باشد. اغلب اوقات، می توان با مالیدن دارو به آلت پوست ختنه گاه را سست کرد. ختنه (برداشتن پوست ختنه گاه به وسیله جراحی)، اغلب برای درمان فیموز استفاده می گردد. شیوه دیگر جراحی، موسوم به Preputioplasty، که در آن پوست ختنه گاه از سر آلت جدا می شود. در این شیوه پوست ختنه گاه باقی گذاشته می شود و صدمه کمتری نسبت به ختنه دارد.

 درمان پارا فیموز تمرکز بر کاهش ورم سر آلت و پوست ختنه گاه دارد. گذاشتن یخ ممکن است کمک به کاهش ورم شود (در همان حالی که با فشار به سر آلت خون و مایع را به بیرون میرانیم)

اگر این اقدامات در کاهش ورم و بازگشت پوست ختنه گاه به وضعیت طبیعی مفید واقع نشد، تزریق دارو برای کمک به تخلیه آلت تناسلی ممکن است لازم باشد. در موارد وخیم، یک جراح برای رها سازی  ممکن است بریدگی های کوچکی بر پوست ختنه گاه ایجاد کند. ختنه همچنین به عنوان یک درمان برای پارافیموز ممکن است استفاده شود.


 

سرطان آلت تناسلی

علت دقیق سرطان آلت تناسلی شناخته شده نیست، ولی عوامل خطر معینی برای بیماری وجود دارد. یک عامل خطر هر چیزی است که شانس فرد را برای بیماری زیاد می کند. عوامل خطر برای سرطان آلت تناسلی ممکن است شامل موارد زیر باشد:

- ختنه: مردانی که در زمان تولد ختنه نشوند شانس بیشتری برای گرفتن سرطان آلت تناسلی دارند.

- عفونت با ویروس پاپیلومای انسانی: گروهی با بیش از ۷۰ نوع از ویروس ها هستند که موجب زگیل می شوند. اغلب گونه های این ویروس می توانند دستگاه تولید مثل و ناحیه مقعد را در گیر کنند. این گونه ها از فردی به فرد دیگر در زمان تماس جنسی انتقال می یابد.

- سیگار کشیدن: سیگار کشیدن بدن را در معرض مواد شیمیایی سرطان زای زیادی قرار می دهد که فراتر از ریه تاثیر می گذارد.

-Smegma: ترشحات روغنی می تواند در زیر پوست ختنه گاه تجمع یابد. نتیجه آن یک ماده سفت و بدبو موسوم به Smegma است. آلت زمانی که کاملا تمیز نشود، وجود Smegma می تواند علت تحریک و التهاب باشد

- فیموز: این وضعیتی است که در آن پوست ختنه گاه تنگ شده و مشکل می توان آنرا به عقب کشید.

- درمان پسوریاسیس: بیماری پوستی پسوریاسیس برخی اوقات با ترکیبی از داروها و در معرض نور فرابنفش درمان می شوند.

- سن: اغلب موارد سرطان آلت تناسلی در مردان بالای 50 سال اتفاق می افتد.

 

نشانه های سرطان آلت تناسلی شامل گوشت زیادی یا زخم های روی آلت تناسلی است، ترشحات غیر طبیعی از آلت تناسلی و خونریزی نیز از آن جمله است.

 

درمان سرطان آلت تناسلی

جراحی برای برداشتن سرطان شایع ترین درمان سرطان آلت تناسلی است. پزشک ممکن است از روش های جراحی زیر برای خلاصی از سرطان آلت تناسلی استفاده کند:

- برداشتن موضعی وسیع: برداشتن بافت سرطانی و مقداری از بافت طبیعی در اطراف آن.

- جراحی میکروسکوپی: جراحی است که در آن سرطان همراه با مقدار بسیار ناچیزی تا آنجا که ممکن است از بافت طبیعی برداشته می شود. در خلال این جراحی، دکتر از میکروسکوپی برای نگاه کردن به محوطه سرطانی برای اینکه مطمئن شود بافت سرطانی برداشته شده استفاده می کند.

- جراحی لیزر: از پرتو های باریک نور برای برداشتن سلول های سرطانی استفاده می شود.

- ختنه: جراحی است که در آن پوست ختنه گاه برداشته می شود.

- قطع آلت تناسلی(Penectomy): جراحی است که در آن آلت تناسلی برداشته می شود. این شایع ترین و موثر ترین درمان سرطان آلت تناسلی است. در عمل جراحی جزئی Partial از آلت تناسلی قسمتی از آلت تناسلی برداشته می شود. در عمل جراحی کامل قطع آلت تناسلی تمامی  آلت برداشته می شود. غدد لنفاوی در کشاله ران نیز ممکن است در خلال جراحی برداشته شوند.

اشعه درمانی (رادیوتراپی): که از پرتو های با انرژی زیاد برای حمله به سرطان استفاده می شود ، و شیمی درمانی، که از داروها برای کشتن سرطان استفاده می کنند، انتخاب های دیگری هستند.

 

مراقبت از آلت تناسلی

مردها، مخصوصاً وقتی از نظر جنسی فعال باشند، باید به طور منظم آلت تناسلی خود را معاینه کنند تا وجود سرطان بیضه یا عفونت هایی که از طریق رابطه جنسی منتقل می شود را تشخیص دهند. اما چند وقت یکبار باید معاینه آلت تناسلی صورت گیرد؟ هیچ قانون خاصی برای آن وجود ندارد، اما یکبار در ماه به نظر کافی می رسد.


برای معاینه آلت تناسلی برای بررسی سرطان بیضه، توصیه های زیر را در نظر داشته باشید:

یکبار در ماه، پس از حمام:
-هر دو بیضه را تک تک بررسی کنید.
-با هر دو دست، بیضه را بین شصت ها و انگشتانتان گرفته و آرام آن را بغلتانید.
-وجود هرگونه غده سفت یا برآمدگی را بررسی کنید و آن را از نظر تغییر اندازه، شکل یا همسانی بررسی کنید.
-اپیدیدیم (قسمتی از مجرای منوی که در پشت بیضه قرار دارد و به وسیله مجاری باریکی به آن مربوط است) یا رگ های خونی و طناب اسپرماتیک را با غده سرطانی اشتباه نگیرید.


-معاینه آلت تناسلی نه تنها به تشخیص غدد سرطانی کمک می کند بلکه راه خوبی برای تشخیص عفونت ها و بیماری هایی است که از طریق جنسی منتقل می شوند.

+ نوشته شده در  چهارشنبه هفتم تیر 1391ساعت 21:55  توسط سید محسن هاشمی  | 

سوزاک

سوزاک یا  گنوره به التهاب مجرای ادراری و نوعی بیماری جنسی و مقاربتی است که از طریق تماس جنسی با فردی دیگرمنتقل می‌شود و عامل آن باکتری به نام  gonorrhoeae Neisseria می باشد. در مردان 2 تا 7 روز پس از تماس جنسی با فرد آلوده ترشحات چرک مانندی  از مجرای ادرار خارج می شود؛ میزان دفع ادرار نیز افزایش می یابد و هنگام ادرار مقدار کمی خون از مجاری ادرار خارج می شود و مقدار باقی مانده در مجاری به صورت خون لخته شده از مجاری ادرار خارج می‌گردد.

هر شخصی که از نظر جنسی فعال  است می تواند به  این بیماری مبتلا شود. این بیماری بیشتر در میان افراد 15 تا 30 ساله و کلا در بین کسانی  که دارای شرکای جنسی متعددی می باشند، وجود دارد.


میکروب سوزاک در زمینه های مخاطی بدن موجود می باشد:

دستگاه تناسلی، آلت تناسلی مرد، مقعد، گلو، مهبل (واژن) در زنان


انتقال سوزاک از طریق تماس جنسی از جمله :

آلت تناسلی مرد به واژن / آلت تناسلی مرد به دهان / آلت تناسلی مرد به مقعد /

دهان به مهبل (واژن) / از مادر به کودک

در انتقال مادر به کودک، هنگام تولد فرزند و عبور از کانال تولد در طی زایمان، ممکن است کودک مبتلا به عفونت چشم (نوزادان ممکن است مبتلا به عفونت گنوگوکی ملتحمه چشم) شود که اگر به سرعت و به مقدار کافی درمان نشوند ممکن است منجر به نابینایی و کوری انان گردد.


علائم و عوارض سوزاک در مردان:

ترشحات چرک مانند یا خونی از آلت تناسلی مرد

ادرار کردن دردناک (سوزش)

درد بیضه

تورم بیضه ها است که می تواند باعث عقیم شدن مردان گردد.


علایم و عوارض سوزاک در زنان:

خونریزی بین دوره های ماهانه

ترشحات کرم یا خونی از مهبل

خونریزی بیش از حد در طول دوره قاعدگی

سوزش فرج

درد قسمت تحتانی شکم

مقاربت دردناک

ادرار کردن دردناک (سوزش)

عفونت مقعد (یبوست،  ترشحات  چرکی ، اجابت مزاج با درد و خونریزی، خارش)

عفونت گلو


راه های پیشگیری

داشتن رابطه جنسی سالم: جهت جلوگیری از ابتلا به این بیماری در اشخاصی که مشکوک به آلودگی به این بیماری می‌باشند حتماً بایستی از کاندوم استفاده شود.

فرد مبتلا به عفونت با لمس کردن منطقه آلوده بدن خود می تواند آلودگی را به منطقه دیگر انتقال دهد؛ بنابراین ترشحات بیمار و اشیایی که به آن ها آلوده شده‌اند بایستی میکروب زدایی شود.


راه های درمان سوزاک

اگر تست برای سوزاک انجام دادید و مثبت بود، نگران نباشید؛ این بیماری به راحتی قابل درمان است. پزشک  شما احتمالا آنتی بیوتیک برای شما  تجویز می کند که به صورت قرص و یا تزریق (آمپول) می باشد.

آنتی بیوتیک های رایج برای سوزاک عبارتند از : افلوکساسین، سفیکسیم و سفتریاکسون

+ نوشته شده در  چهارشنبه هفتم تیر 1391ساعت 21:0  توسط سید محسن هاشمی  | 

وجود خون در ادرار

به وجود بیش از سه گلبول قرمز در ازمایش ادرار هماچوری گفته می شود .بنا بر این تا سه گلبول قرمز طبیعی تلقی می شود. گاهی بیمار با نگاه معمولی با  چشم غیر مسلح خون را در ادرار مشاهده می کند که البته برای بیماران ترسناک می باشد وبیمار سریع به اورژانس مراجعه می کند.

وجود خون در ادرار چه بصورت میکروسکوپی  و چه بصورت مشاهده معمولی با  چشم غیر مسلح بسیار مهم می باشد ونباید بی اهمیت تلقی شود.

هر چه میزان خونریزی بیشتر باشد شانس یافتن بیماری زمینه ای بیشتر می گردد. به گونه ای که معمولا در خونریزی واضح بیماری زمینه ای تشخیص داده می شود.

خونریزی ممکن است به یکباره بوده یا اینکه مکرر باشد. علل ایجاد کننده هماچوری از علل بی خطر مثل عفونت ها تا علل خطرناکی مثل بیماری های کلیوی یا سرطان ها متفاوت می باشد. بنابراین در صورت وجود چنین حالتی حتماً باید به پزشک مراجعه نمود.

بعضی داروها، رنگ های خوراکی و سبزی ها منجر به رنگ قرمز ادرار یا تغییر در رنگ ادرار می گردند که به علت وجود خون در ادرار نمی باشد و به آن هماچوری کاذب می گویند.


علل هماچوری

شایعترین آنها شامل بزرگی خوش خیم پروستات، سنگ های کلیوی، ضربه ها، سرطان های سیستم ادراری، انسداد در مجاری ادراری، عفونت های ویروسی مجاری ادراری مثل سیستیت هموراژیک، عفونت های منتقله از راه تماس جنسی.


علایم و نشانه ها

در بسیاری از موارد وجود خون در ادرار تنها علامت بیماری زمینه ای می باشد، به گونه ای که هماچوری بدون درد بسیار شایع می باشد مگر اینکه همراه با انسداد یا التهاب باشد؛ بنابراین بیماران با عفونت مثانه یا هماچوری ثانویه ممکن است علائم تحریکی و دردناک ادراری را با هماچوری تجربه کنند. درد همراه با هماچوری معمولا به علت خونریزی از دستگاه ادراری فوقانی و یا انسداد حالب بوسیله  لخته ها  می باشد. دفع این لخته ها موجب درد کولیکی بسیار شدید می گردد ودر شناسایی محل خونریزی کمک کننده  می باشد.

علایم دیگری نظیر درد شکمی، کاهش شدت ادرار، تأخیر در ادرار ، تب، تکرر ادرار ، درد در حین ادرار و تمایل شدید به ادرار کردن ممکن است وجود داشته باشد که در تشخیص بیماری زمینه ای بسیار مهم می باشد.


تشخیص

این که در کدام مرحله از ادرار فرد دچار هماچوری شود مهم می باشد و تا حدی نشان دهنده منشاء بیماری زمینه ای است. هماچوری در ابتدای ادرار ممکن است ناشی از درگیری پیشابراه باشد و هماچوری در انتهای ادرار ناشی از خونریزی از گردن مثانه و پروستات می باشد و خونریزی که در تمام ادرار باشد منشا آن از مثانه و حالب و کلیه ها می باشد.

 

گاهی وجود علائم دیگر می تواند محل یا علت خونریزی را مشخص نماید

درد شکمی می تواند ناشی از التهاب کلیه یا حالب ها ثانویه به ضربات، عفونتها و سرطان ها باشد. کاهش شدت ادرار، تأخیر در ادرار یا ادرار ناکامل ناشی از درگیری مجاری ادراری تحتانی مثلاً ثانویه به بزرگی خوش خیم پروستات یا سرطان ها می باشد. وجود تب می تواند ناشی از عفونت کلیه ها یا حالب ها باشد. درد پهلوها می تواند ناشی از ضربات یا سرطان های کلیه ها باشد. تکرر ادراری ، درد در ادرار یا تمایل شدید به ادرار کردن می تـوان ناشی از سرطان مثانه باشد.
پزشک جهت تشخیص باید از بیمار تاریخچه کامل گرفته و نکات زیر می تواند در تاریخچه مهم باشند: سابقه سیگار کشیدن یا مصرف الکل ، تماس با مواد سمی به مدت طولانی، سابقه وجود سنگ کلیه، صدمات، عفونت ها، استفاده از داروهای خاص در حال حاضر یا در گذشته، وجود بیماری های اخیر و عادات مربوط به نحوه ادرار کردن.
وجود سوابق خانوادگی می تواند نشاندهنده وجود اختلالات ارثی نظیر سنگ کلیه، کم خونی داسی شکل یا سایر بیماریهای ارثی مربوط به بروز هماچوری باشد.
یک معاینه فیزیکی کامل با تمرکز بیشتر بر روی مجاری ادراری، شکم، لگن، ناحیه تناسلی و راست روده نیز باید انجام شود.


 آزمایشات

جهت تشخیص حتماً باید از فرد آزمایش ادرار به عمل آید. در زیر میکروسکوپ باید ادرار از نظر وجود گلبول های قرمز، سفید و وجود سلول های سرطانی و باکتری ها چک شود. بعلاوه جهت ارزیابی وجود عفونت می توان از ادرار کشت نیز تهیه نمود.
می توان از یک روش دیگر بنام سیستویورتروسکوپی نیز در مراحل بعد از استفاده نمود که از طریق آن تحت بی حسی موضعی می توان پیشابراه، مثانه و پروستات را بطور مستقیم مشاهده نمود.
با استفاده از عکس رنگی نیز می توان وجود سنگ های ادراری، سرطان ها، انسداد و سایر علل هماچوری را مورد بررسی قرار داد. افرادی که نسبت به مواد حاجب حساسیت دارند، باید حتماً قبل از انجام عکس رنگی پزشک خود را در جریان قرار دهند. امروزه سی تی اسکن  نیز بسیار کمک کننده می باشد. 


 تشخیص های افتراقی

اگر هیچ علت خاصی پیدا نشد، می توان سنگ های کلیه و مثانه ، سرطان ها و سایر علل خطرناک و تهدید کننده حیات را رد کرد. تنها عللی که باقی می مانند همان عللی هستند که خود بخود بهبودی یافته یا اینکه ناشناخته هستند. مردان بالای ۵۰ سال که علت خاصی برای آنها پیدا نشده است، باید حتماً جهت بررسی وجود سرطان پروستات، آزمایش آنتی ژن اختصاصی پروستات یا PSA را انجام دهند .

 

در نهایت هماچوری خصوصا در بزرگسالان باید علامت بیماری های بدخیم در نظر گرفته شود مگر اینکه با بررسی های انجام شده و معاینات انجام شده چیز دیگری ثابت شده باشد.

شایعترین علت خونریزی واضح از دستگاه ادراری در افراد بالای پنجاه سال سرطان مثانه می باشد .
+ نوشته شده در  سه شنبه ششم تیر 1391ساعت 21:28  توسط سید محسن هاشمی  | 

مراقبت های پس از عمل جراحی پروستات

1 - چه موقع می توانم راه بروم؟ از صبح روز بعد از عمل می توانید به تدریج و با کمک دیگران راه بروید. برای این کار باید با راهنمایی پزشک یا پرستار، سوندها را موقتاً بسته و آنها را با دست خود بگیرید و آرام راه بروید.

2- رژیم غذایی پس از عمل چیست؟ اولین شب بعد از عمل معمولاً نباید چیزی بخورید. از صبح روز بعد عمل، به تدریج از مایعات استفاده کنید و در صورتی که استفراغ نداشتید، از ظهر غذاهای معمولی را استفاده کنید.

3- پس از عمل چند روز باید بستری بود؟ این بستگی به روند بهبود شما دارد و معمولاً چهار الی پنج روز بستری خواهید بود. درطی این زمان پانسمان به طور مرتب تعویض شده و سوند و سایر لوله ها با نظر پزشک جراح به تدریج خارج می شوند و فقط با یک سوند مرخص می شوید.

4- پس از چه مدتی می توان به سر کار رفت؟ حدود هفت الی ده روز پس از عمل، آخرین سوند شما خارج می شود و یک هفته پس از آن می توانید به فعالیت های عادی خود برگردید.

5- پس از ترخیص تا چه زمانی باید پانسمان را تعویض کرد؟ دو روز بعد می توانید پانسمان پس از عمل را بردارید و از این زمان به بعد، معمولاً نیاز به پانسمان زخم وجود ندارد مگر اینکه به علت مشکل خاصی، پزشک آن را توصیه کند.

6- چه زمانی پس از عمل می توان به حمام رفت؟ تا زمانی که در بخش بستری هستید نباید به حمام بروید ولی دو روز پس از ترخیص می توان به حمام رفت. در این رابطه، حتماً نظر پزشک جراح را جویا شوید.

7- بخیه ها کی خارج می شوند؟ بخیه ها هفت الی ده روز بعد خارج می شوند.

8- پس از ترخیص چه دارویی نیاز است؟ علاوه بر مسکن، تا زمانی که سوند دارید و تا بیست و چهار ساعت پس از آن، مصرف آنتی بیوتیک الزامی است. ضمناً در صورتی که قبل از عمل، از دارویی برای درمان بزرگی پروستات استفاده می کرده اید، پس از عمل لازم نیست که آن داروها را ادامه دهید.

9- آیا جای برش عمل باقی می ماند؟ یک برش عمودی به طول حدود ده سانتیمتر در زیرناف ایجاد می شود که اثر آن بتدریج و طی 6 ماه کمرنگ می شود.

10- آیا احتمال عود بزرگی پروستات وجود دارد؟ این احتمال بسیار کم است. البته یکی از عوارض عمل پروستات، تنگ شدن مجرای ادراری است که خود را با همان علائم قبلی (باریک شدن و قطره قطره آمدن ادرار) نشان می دهد و ممکن است به اشتباه تصور شود که بزرگی پروستات عود کرده است. این عارضه نادر است و درمان آن بصورت اندوسکوپیک( جراحی بسته) ومعمولاَ آسان است.


توصیه های لازم:

برای خارج کردن سوندها و سایر لوله ها حتماً به پزشک معالج خود مراجعه کنید. خارج کردن زودتر از موعد یا بدون اطلاع پزشک ممکن است عواقب وخیمی به دنبال داشته باشد.

در صورتی که پس از خارج کردن سوندها دچار احتباس ادراری شدید یا نشت ادرار از محل سوند شکمی یا لبه های زخم وجود داشت، فوراً به پزشک معالج مراجعه نمائید.

در صورت تب بیش از 38 درجه به پزشک معالج مراجعه کنید.

پس از آماده شدن جواب پاتولوژی غده پروستات، حتماً آن را به رؤیت پزشک معالج برسانید.

+ نوشته شده در  سه شنبه ششم تیر 1391ساعت 19:30  توسط سید محسن هاشمی  | 

مراقبت های پس از عمل واریکوسل

1- پس از عمل از کی می توان راه رفت؟ حدود چند ساعت پس از عمل می توانید روی تخت بنشینید و پاها را از لبه ی تخت آویزان کنید و سپس با کمک همراه راه بروید. ولی بهتر است تا 48 ساعت اول بعد از عمل فعالیت محدود داشته و فقط در موارد ضروری (مثلا برای رفتن به دستشویی) از جای خود حرکت کنید.

2- رژیم غذایی پس از عمل چیست؟ حدود هشت ساعت پس از عمل می توانید به تدریج از مایعات استفاده کنید. چنانچه از بیهوشی عمومی برای شما استفاده شده است، بهتر است غذاهای معمولی را از روز بعد شروع کنید.

3- پس از عمل چند روز باید بستری بود؟چنانچه مشکل خاصی وجود نداشته باشد، عصر همان روز یا صبح روز بعد از عمل ترخیص خواهید شد.

4- پس از چه مدت می توان به سر کار رفت؟ از یک هفته پس از عمل می توان به فعالیت های عادی بازگشت. طی دو هفته ی اول بعد عمل باید از انجام کارهای سنگین خودداری کرد، ولی پس از آن ورزش و فعالیت سنگین موجب عود واریکوسل نمی شود و بلامانع است.

5- پس از جراحی تا کی باید پانسمان را تعویض کرد؟ پانسمان شما قبل از ترخیص از بیمارستان تعویض خواهد شد. این پانسمان را دو روز بعد از عمل بردارید و اگر ترشحی وجود نداشته باشد پس از آن دیگر نیاز به پانسمان ندارید.

6- چه مدت پس از عمل می توان به حمام رفت؟ در صورتی که محل زخم ترشح نداشته باشد، دو روز بعد از عمل می توان به حمام رفت.

7- بخیه ها کی خارج می شوند؟ بسته به نظر پزشک پس از هفت الی ده روز خارج می شوند.

8- پس از ترخیص چه دارویی نیاز است؟ بسته به نیاز، مسکن و آنتی بیوتیک توسط پزشک تجویز می شود و در صورتی که عمل به علت ناباروری بوده است، داروهای دیگری هم لازم است.

9- آیا جای برش عمل باقی می ماند؟ جای یک برش حدود چهار سانتی متری در محل عمل باقی می ماند که بتدریج کم رنگ می شود. برش در محلی است که اثر آن توسط لباس زیر مخفی می شود و معلوم نیست.

10- آیا عمل واریکوسل در کسی که ناباروری دارد، همیشه موجب بچه دار شدن او می شود؟ اگر عمل واریکوسل در نوجوانی یا ابتدای جوانی انجام شود از اثرات سوء آن بر اسپرم سازی جلوگیری می شود ودر اکثر موارد منجر به ناباروری نخواهد شد. اما در کسی که به مدت طولانی واریکوسل داشته و اکنون بعد از ازدواج با ناباروری مراجعه کرده است، عمل جراحی در 50 درصد از بیماران باعث بهبود آزمایش اسپرم می شود و فقط در حدود 30 درصد موارد منجر به بچه دار شدن خواهد شد؛ آن هم به شرطی که علت ناباروری فقط مربوط به مرد و به علت واریکوسل وی باشد.


توصیه های لازم:

1. چنانچه به علت ناباروری تحت عمل واریکوسل قرار گرفته اید، باید در فواصل سه ماهه با آزمایش اسپرم به پزشک مراجعه نمائید. بهبود آزمایش حدود سه الی دوازده ماه طول می کشد.

2. در صورت وجود این علائم پس از عمل، فوراَ به پزشک معالج مراجعه نمائید: تب بالاتر از 38 درجه، خونریزی یا ترشح زیاد از محل عمل، تورم شدید در ناحیه عمل یا اطراف بیضه ها.

+ نوشته شده در  سه شنبه ششم تیر 1391ساعت 19:22  توسط سید محسن هاشمی  | 

روش های جراحی بسته سنگ های کلیوی و حالبی

 سنگ شکنی برون اندامی یا ESWL

یکی از روش های درمان بیماران مبتلا به سنگ های کلیوی، سنگ شکنی برون اندامی است. در این روش بیمار جهت سنگ شکنی به مدت 15 تا 20 دقیقه در زیر دستگاه سنگ شکنی می خوابد و با مشخص کردن سنگ در سیستم ادراری به وسیله سونوگرافی یا اشعه X ، امواج سنگ شکنی را روی آن متمرکز می کنند و در نتیجه این امواج صوتی باعث خرد شدن سنگ می گردد.


آیا همه سنگ های سیستم ادراری را می توان با سنگ شکنی برون اندامی خرد کرد؟ اغلب سنگ هایی که با دستگاه ESWL خرد می شوند باید اندازه آنها زیر 1 تا 1.5 سانتی متر بوده و در جلوی عبور سنگ ها انسدادی وجود نداشته باشد.

چندین جلسه باری شکستن سنگها ضروری است؟ بسته به اندازه سنگ و جنس سنگ تعداد جلسات سنگ شکنی از 1 تا 3 جلسه فرق می کند. لازم به ذکر است حداکثر تعداد دفعات سنگ شکنی 3 جلسه است و در صورت عدم جواب و عدم خرد شدن سنگها باید از روشهای دیگر استفاده شود.


دستورات قبل از سنگ شکنی

1. باید محل سنگ و اندازه آن با سونوگرافی و عکس مشخص گردد.

2. شب قبل، از روغن کرچک و مایعات صاف شده جهت تخلیه روده ها و بهتر مشخص شدن سنگ زیر دستگاه باید استفاده شود.

3. در صورت حامله بون یا اختلال انعقادی خون به علت مصرف داروهای رقیق کننده خون از قبیل آسپرین وارفارین، باید پزشک را آگاه ساخت؛ چرا که در موارد فوق سنگ شکنی ممنوع است.

4. سنگ شکنی برون اندامی به صورت سرپایی بوده و نیاز به بیهوشی ندارد.


دستورات پس از عمل سنگ شکنی:

1. در صورت درد مقاوم به درمان، تب و لرز پس از سنگ شکنی، باید به بیمارستان مربوطه مراجعه کرد.

2. اغلب با مصرف مایعات فراوان و مسکن خوراکی درد پس از سنگ شکنی بهبودی پیدا می کند.

3.جهت اطلاع از دفع سنگ پس از سنگ شکنی، باید با بررسی ادرار دفع شده از دفع سنگ ریزه ها مطلع شد.

4. سونوگرافی و عکس کنترل 72 ساعت پس از سنگ شکنی جهت ارزیابی نتیجه درمان انجام می شود.



سنگ شکنی از طریق پوست یا PCNL

PCNL به معنی خروج سنگ های کلیه از طریق پوست و بدون شکاف جراحی باز می باشد. در این روش با بیهوشی عمومی یا نخاعی در این بیمار یک سوند حالب گذاشته شده و سپس در موقعیت خوابیده به صورت، روی تخت جراحی قرار می گیرد و سپس با تزریق ماده حاجب از طریق سوند حالب و عکس برداری همزمان با استفاده از اشعه X و یا استفاده از دستگاه سونوگرافی موقعیت کلیه و سنگ داخل آن را دقیقاً مشخص می کنند و یک عدد سوزن از ورودی مناسب وارد کلیه می شود  و با خروج ادرار از سوزن از مناسب بودن آن اطمینان حاصل می کنیم. در مرحله بعد مسیر بین پوست و کلیه را بدون اینکه برش جراحی داده شود با استفاده از گشاد کننده ها، گشاد کرده و سپس یک عدد لوله در داخل کلیه گذاشته می شود و با عبور دوربین به داخل کلیه و آندوسکوپی داخل کلیه محل سنگ را مشخص و با لیزر یا لیتوکلاست سنگ را کاملاً خرد کرده و با پنس بیرون آورده می شود. امروزه بیش از 96 درصد سنگ های بزرگ کلیه به روش PCNL قابل درمان هستند. برتری بزرگ PCNL نسبت به عمل جراحی باز عدم شکاف بزرگ پوستی و همچنین عدم دستکاری کلیه می باشد و همچنین از یک بخیه به جای 25 تا 30 بخیه عمل جراحی باز استفاده می شود که این کار باعث درد کمتر پس از عمل و زیبائی پوست و برگشت هر چه سریعتر بیمار به کار و فعالیت روزمره می شود.


آیا سوراخ کردن کلیه باعث آسیب به کلیه می شود؟ بر اساس مطالعات  زیاد و ثابت شده، محل سوراخ شدن کوچک کلیه پس از چند روز ترمیم شده و آسیب به گوشت کلیه در مقابل عمل جراحی باز بسیار ناچیز است.

در سنگ های منفرد بیش از 96 درصد مواقع PCNL موفقیت آمیز است. در سنگ های شاخ گوزنی و متعدد، درصد موفقیت PCNL حدود 90 درصد بوده و سنگ های ریز باقیمانده با سنگ شکنی برون اندامی قابل درمان می باشند.


زمان انجام عمل PCNL چقدر است؟ بسته به مهارت جراح زمان انجام عمل PCNL از 30 دقیقه تا 90 دقیقه طول می کشد.


زمان بستری در بیمارستان چقدر است؟ اکثر بیماران یک شب بستری می شوند ولی ممکن است تا 2 الی 3 شب نیز طول بکشد.


توصیه های قبل از عمل:

1. بیمار حتماً مصرف آسپرین و داروهای رقیق کننده خون را یک هفته قبل از عمل جراحی قطع کند.

2. عفونت ادرار فعال باید درمان شود.

3. در صورت وجود هر گونه بیماری خونی، قلبی و عروقی و ریوی با دکتر مربوطه مشاوره انجام شود.


توصیه های پس از عمل:

1. استراحت نسبی و عدم انجام کارهای سنگین جهت جلوگیری از خونریزی احتمالی به مدت 10روز

2. مصرف مایعات زیاد

3. عدم زور زدن و برداشتن چیزهای سنگین

4. وجود خون رقیق در ادرار یک تا دو هفته پس از عمل طبیعی است.


عوارض احتمالی:

عوارض احتمالی PCNL که با درصد بسیار پایین ممکن است حین عمل اتقاق بیفتد عبارتند از:

1. آسیب احتمالی به روده که در 2 درصد موارد ممکن است اتقاق بیفتد.

2. خونریزی از کلیه ها و محل لوله که بسیار نادر بوده و در نیم تا دو درصد موارد اتفاق می افتد که با آمبولیزاسیون قابل درمان است.

3. عفونت ادراری که بسیار نادر و در 0.25 درصد موارد دیده می شود.


سنگ شکنی درون اندامی یا TUL

به سنگ شکنی درون اندامی سنگ هایی که در لوله حالب (رابط بین مثانه و کلیه ها) گیر می کنند گفته می شود. وقتی سنگ از کلیه حرکت کرده و به لوله حالب می افتد باعث انسداد و تخریب کلیه و درد وحشتناکی می گردد که به صورت ناگهانی به سراغ بیمار آمده و او را زمین گیر می کند. در صورت عدم دفع خودبه خودی سنگ برای درمان آن از TUL استفاده می شود.

در این روش با بی حسی نخاعی با استفاده از دوربین بسیار باریک به نام یورتروسکوپ و عبور آن به حالب محل دقیق سنگ را مشخص و با دید مستقیم با استفاده از لیزر یا لیتوکلاست سنگ را کاملاً خرد کرده و با پنس خارج می کنیم. در بعضی از مواقع جهت تسهیل در عبور سنگ های خرد شده یا انجام سنگ شکنی برون اندامی یک عدد سوند باریک دابل جی در داخل حالب گذاشته شده و پس از 4 هفته به صورت سرپایی خارج می شود.

در این روش بدون شکاف یک وجبی روی شکم بیمار سنگ به صورت آندوسکوپی و به صورت سرپایی و بدون بستری درمان می شود.


درصد موفقیت عمل TUL:

در سنگ های حالب تحتانی و میانه بالای 95 درصد سنگ ها به این روش قابل درمان هستند. در سنگ های حالب فوقانی و نزدیک کلیه در صورت موفقیت بین 80 تا 75 درصد بوده و بزرگترین حسن کار TUL دفع انسدادی ناشی از سنگ و انجام سنگ شکنی برون اندامی می باشد.


زمان عمل TUL چقدر است؟

 بسته به مهارت جراح  این کار از 5 دقیقه تا 30 دقیقه طول می کشد.


طول بستری در بیمارستان چقدراست؟

پس از رفع بی حسی نخاعی از 4 تا 5 ساعت بیمار از بیمارستان مرخص می شود.


آیا برای همه سنگ هایی که در حالب گیر می افتند TUL انجام می شود؟

سنگ هایی که در حالب گیر می افتند اگر اندازه آنها زیر 4 میلی متر باشد 90 درصد خودبه خود دفع می شوند و سنگ های بین 4 تا 6 میلی متر تا 70 درصد دفع خودبه خودی دارند.

در صورت اندازه بزرگ سنگها بیش از 6 میلی متر، درد مقاوم به درمان، تب و لرز و افرادی که تک کلیه ای هستند، حتماً باید TUL اورژانس انجام شود.


توصیه های پس از عمل چیست؟

اغلب نوع سنگ پس از سنگ شکنی خارج و جهت تجزیه فرستاده می شود و بر اساس نوع سنگ دستورات درمان برای بیمار داده می شود که در رأس آنها مصرف مایعات زیاد و مصرف کم نمک می باشد.

+ نوشته شده در  سه شنبه ششم تیر 1391ساعت 17:2  توسط سید محسن هاشمی  | 

بی میلی جنسی در مردان

بی ميلی جنسی يكی از انواع شايع اختلال‌های جنسی، به ويژه در زنان است كه البته در مردان نيز بروز می كند. فردی كه به اين اختلال جنسی مبتلا می شود، تصورات و تخيلات جنسی و رغبت و تمايل خود را به فعاليت جنسی از دست می دهد. بی ميلی جنسی ممكن است از ابتدای بلوغ تظاهر کند يا در درازمدت و پس از مدتی طولانی بروز كند. توجه به اين موضوع نيز ضروری است كه آيا بی ميلی جنسی فقط نسبت به همسر اتفاق افتاده يا فرد نسبت به همه افراد جنس مخالف چنين حسی دارد.

در اغلب موارد، بی ميلی جنسی يا سردمزاجی در مردان منشا و علت روانی دارد، اما ممكن است بر اثر بيماری های جسمی هم بروز كند. در مردان مبتلا به بی ميلی جنسی، در صورتی كه بيماری آشكاری مانند بيماری قلبی عروقی، دردهای مزمن و نظاير آن وجود نداشته باشد، بايد غدد جنسی، هيپوفيز و تيروئيد از نظر اختلال‌های هورمونی احتمالی بررسی شود. همچنين بی ميلی جنسی در مردان به علت بيماری های روان‌پزشكی مانند افسردگی و اختلال‌های اضطرابی به وفور مشاهده می شود.


بی ميلی جنسی بدون علت جسمی

گروه عمده‌ای از مردان كه به علت بی ميلی جنسی به كلينيك مراجعه می كنند، به بيماری های جسمی يا روانی دچار نيستند و علت بی ميلی جنسی در آن ها را بايد در مسايل ديگری جست‌ و جو كرد. بسياری از مردانی كه با بی ميلی جنسی مراجعه می كنند، وقتی با دقت بيشتری بررسی می شوند، گاه به اختلال جنسی هم زمان ديگری مبتلا هستند. به‌عنوان نمونه، مردانی كه به ناتوانی جنسی و اختلال در نعوظ دچار هستند، در صورتی كه برای درمان آن اقدام نكنند، به تدريج ميل و رغبت خود را به روابط زناشويی از دست می دهند.

ناسازگاريی های زناشويی نيز از علل ديگری است كه ممكن است باعث مهار و سركوب ميل‌جنسی در مردان شود. اين نوع بی ميلی جنسی، ثانويه به ساير مشكلات و اختلال‌های خارج از بستر، رخ می دهد.

انواع و اقسام استرس‌ها نيز از ديگر علل مهم كاهش ميل جنسی در مردان به شمار می روند. استرس‌های شغلی، اختلال‌های خواب، استرس تولد فرزند ناخواسته، استرس‌های اقتصادی و نظاير اين ها فرد را به بی ميلی جنسی دچار می كند. گاهی اوقات، بی ميلی جنسی در مردان، ثانويه به بی ميلی جنسی همسران آن هاست. ناهماهنگی در مسايل جنسی زن و شوهر از جمله مواردی است كه بايد با مشاوره به موقع زوجين به رفع يا كاهش آن اقدام کرد.

مصرف برخی داروها، سيگار، الكل و مواد مخدر از ديگر علل ابتلا به بی ميلی جنسی در مردان است. افزايش سن از جمله علل ديگری است كه به‌طور طبيعی باعث كاهش تدريجی ميل جنسی در مردان می شود.

بايد توجه داشت كه آراستگی و توجه زنان به ظاهر خود نقش عمده‌ای در ميزان تمايلات جنسی همسران آن ها دارد.


سرد كننده های جنسی مردان : 

1- زن هایی كه به گونه ای رفتار می كنند كه گویی از سكس و معاشقه خوششان نمی آید.
2- زن هایی كه هیچ وقت شروع كننده نیستند.
3- زن هایی كه نسبت به بدن مردها شناخت كافی ندارند.
4- زن هایی كه بار رسیدن به اوج نقطه جنسی را به مرد شان واگذار می كنند.
5- زن هایی كه در رخت خواب مثل پلیس رفتار می كنند

6- زن هایی كه مثل جسد در رختخواب بی حركت و بی عكس العمل می باشند.
7- زن هایی كه در رختخواب زیاد حرف می زنند.
8- زن هایی كه زیاد مراقب بهداشت و زیبایی خود نیستند
9- زن هایی كه خودشان از ظاهر و قیافه خود خوششان نمی آید و مرتبا خودشان را پایین می آورند و تحقیر می کنند
10- زن هایی كه بیش از اندازه به ظاهر و قیافه خودشان حساس اند.

11- زن هایی كه دوست ندارند معاشقه دریافت كنند.
12- زن هایی كه فقط به وضع مالی و اقتصادی مرد اهمیت می دهند.
13- زن هایی كه با استفاده از بدن و جنسیت خود مردها را بازی می دهند.
14- زن هایی كه مدام از نامزد یا همسر قبلی شان صحبت می كنند.
15- زن هایی كه به لحاظ جنسی خود انگیخته نیستند.


درمان بايد به‌موقع باشد

علل بی ميلی جنسی در مردان هرچه كه باشد نيازمند بررسی و درمان به‌موقع است. بی ميلی های جنسی در مردان را به خوبی می توان با شناسايی و رفع علل زمينه‌ساز آن، درمان كرد. نكته مهم در درمان بی ميلی جنسی مردان اين است كه مبتلايان به بی ميلی جنسی نبايد خودسرانه به دارو درمانی اقدام كنند، زيرا علاوه بر عوارضی كه اين‌گونه داروها در صورت مصرف بی رويه دارند، گاه به علت بی توجهی به منشأ بی ميلی جنسی بی اثر خواهند بود يا به‌صورت مقطعی اثر می كنند. نكته مهم ديگر اين‌ كه فرد مبتلا به بی ميلی جنسی نبايد به اين اختلال، بی توجه باشد، زيرا ترك يا كاهش روابط زناشویی به علت اين اختلال، شدت بی ميلی جنسی را افزايش می دهد و فرد را در آينده به بحران‌های جدی زندگی زناشويی دچار می كند.


 
+ نوشته شده در  سه شنبه ششم تیر 1391ساعت 13:34  توسط سید محسن هاشمی  | 

ایدز

ایدز (AIDS) مخفف Acquired Immune Deficiency Syndrome به معنی سندرم نقص ایمنی اكتسابی می‌باشد.
وقتی سیستم ایمنی آسیب ببیند، نه تنها در برابر ویروس HIV (كه در آغاز به آن صدمه زده) بلكه نسبت به بقیه عفونت ها هم آسیب پذیر می‌شود و دیگر قادر به كشتن میکروب ها و ویروس هایی كه قبلاً برایش مشكلی ایجاد نمی‌كردند، نیست. لذا با گذشت زمان، افراد آلوده به HIV بیشتر و بیشتر بیمار می‌شوند و معمولاً سالها پس از آلودگی، به یكی از بیماری های خاص٬ شدیداً مبتلا می‌شوند و در این زمان گفته می‌شود كه آنها به ایدز مبتلا شده‌اند. بنابراین  زمانی كه فرد آلوده به ویروس HIV برای اولین بار به یك بیماری جدی مبتلا شود و یا وقتی كه تعداد سلول های ایمنی باقیمانده در بدن او از حد معینی كمتر شود، مبتلا به بیماری ایدز شناخته می شود.
ایدز یك مرحله كاملاً جدی است كه بدن، دفاع بسیار كمی در برابر انواع عفونتها دارد. در واقع هر فرد آلوده به ویروس HIV ، الزاما مبتلا به ایدز نمی باشد اما در طول مدت آلودگی خود، می تواند دیگران را آلوده کند.
  
HIV چیست؟

 HIV مخفف Human Immunodeficiency Virus  به معنی "ویروس نقص ایمنی انسان" می‌باشد.  ویروس، یك ذره زنده خیلی كوچك است كه می‌تواند تكثیر و پخش شود اما برای زندگی نیاز به موجود زنده دیگری دارد. وقتی ویروس، سلولی را آلوده كند شروع به تكثیر در داخل آن سلول می‌كند كه در نهایت منجر به آسیب آن سلول می‌شود. ویروس های مختلف به سلول ها و بافت های مختلفی از بدن حمله می‌كنند. برخی ویروس ها به پوست، برخی به دستگاه تنفسی و … حمله می‌كنند ، در حالیکه HIV به خود سیستم ایمنی حمله می‌كند و این خصوصیت ویروس است که آن را خطرناک کرده است. سیستم ایمنی، گروهی ازسلول ها هستند كه بدن را در برابر انواع عفونت ها محفاظت می‌كند و بدون آن ها٬ توانایی بدن برای مبارزه با نواع عفونت ها تضعیف می‌شود. لذا وقتی ویروس HIV وارد بدن فردی شود به تدریج قدرت دفاعی بدن وی ضعیف می شود و این فرد در برابر انواع بیماری ها و عفونت ها، حتی آن هایی که در حالت عادی بیماری زا نیستند آسیب پذیر می گردد.
انسان می‌تواند توسط فرد دیگری كه به HIV مبتلا است آلوده شود و او نیز می‌تواند بقیه افراد را آلوده كند و بر این اساس HIV منتشر می‌شود.
به فردی كه به HIV آلوده است، HIV مثبت اطلاق می‌شود.
این روند قابل رؤیت نیست و راهی وجود ندارد تا با نگاه كردن به افراد بگوییم كه آیا به HIV مبتلا هستند یا خیر٬  ولی آزمایش خون می‌تواند پس از چند ماه از اولین تماس، ویروس را در خون آشكار كند.
افراد آلوده به HIV ممكن است سال ها كاملاً سالم بمانند و حتی خودشان ندانند كه آلوده هستند.
 

ویروس ایدز (HIV) از چه راه هایی سرایت می کند؟ 
 
1. تماس جنسی نا امن

ویروس HIV از طریق مایع منی (همچنین شامل مایعی كه قبل از منی خارج می شود)، ترشحات دستگاه تناسلی زنان وخون افراد مبتلا به آن منتقل می شود و افرادی كه با این ترشحات، چه از طریق همجنس بازی و چه از طریق روش معمول جنسی، تماس حاصل نمایند دچار عفونت HIV می گردند.
وجود بیماری های مقاربتی مثل سوزاك، سفلیس و همچنین زخم های دستگاه تناسلی خطر آلودگی را چند برابر خواهد كرد.
بدیهی است اگر شما و یا همسرتان به عفونت HIV مبتلا نباشید از راه جنسی به این بیماری مبتلا نخواهید شد.
بعضی از دلایل حاكی از آن می باشد كه از طریق روابط جنسی دهانی نیز ممكن است فرد دچار عفونت HIV گردد (به خصوص زمانی که زخم یا آسیبی در دهان باشد).
البته احتمال انتقال عفونت HIV از مردان آلوده به زنان در طول ارتباط جنسی به مراتب بیش از انتقال این عفونت به مردان می باشد و مایع منی آلوده ممكن است برای چند روز در واژن زن باقی بماند. سلول های ناحیه دهانه رحم نیز دارای استعداد زیاد برای ابتلا به عفونت HIV هستند. ابتلای افراد به عفونت HIV از طریق ارتباط جنسی معمول در بسیاری از كشورهای افریقایی و برخی از مناطق آمریكای جنوبی مشاهده می شود.

همجنس بازی از روش هایی است كه موجب ابتلای افراد به عفونت HIV می شود؛ به ویژه شخصی كه مفعول واقع شده است، در معرض بیشتری از این آلودگی قرار دارد؛ زیرا آلت تناسلی فرد موجب پارگی لایه های داخلی مقعد شده و این امر موجب می گردد تا HIV كه درون مایع منی قرار دارد به راحتی وارد جریان خون شود.
 
2. سرایت از مادرآلوده به جنین در داخل رحم و یا انتقال به كودك درطی دوران شیردهی

ویروس HIV از مادر آلوده به كودك ممكن است در دوران حاملگی، هنگام وضع حمل یا كمی بعد از زایمان انتقال یابد.
HIV می‌تواند در شیر پستان زن آلوده وجود داشته باشد و به نوزادش منتقل شود اما با وجود داروهای خاص، شانس این انتقال بسیار كاهش می‌یابد؛ هر چند در بسیاری از كشورهای در حال پیشرفت و فقیر، چنین داروهایی در دسترس نیست.
در كودكان٬ آلودگی به HIV  به سرعت به طرف ایجاد بیماری ایدز پیشرفت می‌كند و شانس زنده ماندن كودك هم كم است. 
   
 
3- استفاده مشترک از سرنگ و سوزن آلوده جهت تزریق

استفاده مشترك از سرنگ آلوده (كه این عمل میان افراد معتاد به مواد مخدر تزریقی بسیار معمول می باشد ) و یا برخورد تصادفی با سوزن آلوده به عفونت HIV (گاهی اوقات این امر در مراكز پزشكی اتفاق می افتد) موجبات ابتلای افراد به عفونت HIV را فراهم می آورد.

 
خالكوبی با سوزن آلوده؛ سوراخ كردن گوش بوسیله سوزن و وسایل آلوده؛ استفاده از مسواك و تیغ ریش تراش شخص بیمار؛ درمانهای دندانپزشکی، ختنه و یا جراحی های دیگر با وسایل آلوده از دیگر موارد انتقال HIV می باشد.
 
4. سرایت از طریق خون و فرآورده‌های خونی

در اوایل دهه 1980 عفونت HIV به سرعت میان افرادی كه به علت ابتلا به بیماری هموفیلی مجبور به تزریق خون بودند افزایش پیدا نمود. افراد مبتلا به هموفیلی در هنگام خونریزی٬ خونشان منعقد نمی شود به همین علت هنگام آسیب دیدگی مقدار زیادی خون از بدنشان خارج می شود. در اوایل شیوع اپیدمی ایدز بیش از نیمی از 20000 فرد مبتلا به هموفیلی دچار عفونت HIV گردیدند.
در میان دهه 1980 آزمایش تشخیص آنتی بادی HIV (این آزمایش وجود عفونت HIV را مشخص می نمود)‌ دردسترس عموم قرار گرفت و بانك خون نیز آغاز به شناسایی خون های اهدایی نمود. از سال 1987 به بعد دیگر هیچ فرد مبتلا به هموفیلی به علت تزریق خون دچار عفونت HIV نگردید.
اگر چه تزریق خون یكی از مواردی بود كه افراد دچار عفونت HIV می شدند ولی هیچ فردی از طریق اهدای خون به این عفونت مبتلا نگردید. زیرا هنگام اهدای خون از سوزنهای یكبار مصرف استفاده می شد و نیز خون های تزریقی قبلا از نظر وجود HIV بررسی می گردید.


 
چه کسی نیاز به انجام آزمایش HIV دارد؟

در صورتی که شما سابقه انجام هر کدام از رفتارهای خطرناک زیر را داشته اید٬  نیاز به انجام آزمایش HIV دارید:

استفاده از سوزن و سرنگ مشترك در اعتیاد تزریقی (‌حتی برای یك بار)

ابتلاء به بیماری های آمیزشی (مثل سوزاك، سیفلیس، تبخال و زگیل تناسلی)

با فرد آلوده به HIV، تماس جنسی "حفاظت نشده" داشته اید.

با فرد تزریق كننده مواد مخدر (حتی همسر) تماس جنسی "حفاظت نشده" داشته اید.

با فرد دارای سابقه ابتلاء به بیماری های آمیزشی تماس جنسی "حفاظت نشده" داشته اید.

بدون اطلاع از سابقه ابتلاء فردی به بیماری های آمیزشی تماس جنسی "حفاظت نشده" داشته اید.

با فرد دارای سابقه روابط جنسی با مردان یا زنان دیگر، تماس جنسی "حفاظت نشده" داشته اید.

با فرد دارای سابقه روابط جنسی با نوع همجنس، تماس جنسی "حفاظت نشده" داشته اید. (خصوصاً اگر رابطه بین دو مرد بوده و در این رابطه وی مفعول بوده باشد.)

با فردی كه در نواحی پر خطر زندگی می كند، تماس جنسی "حفاظت نشده" داشته اید. (مناطقی كه در آن آمار میزان افراد آلوده به HIV زیاد می باشد. مثلاً بعضی كشورهای آفریقایی، کشورهای تازه استقلال یافته روسیه، افغانستان و كشورهای ناحیه خلیج فارس)

استفاده از مشروبات الكلی و مواد مخدر قبل از تماس جنسی (تریاك، هروئین، قرص اكستاسی، حشیش، گرس و .... )

سابقه تجاوز و سوء استفاده جنسی قرار گرفتن .

چه زمانی بعد از رفتار خطرناک بایستی آزمایش HIV داد؟

با توجه به اینكه میزان آنتی بادی و سرعت افزایش آن در افراد متفاوت است، از بدو ورود ویروس به بدن تا رسیدن سطح آنتی بادی به حد قابل تشخیص در آزمایش، ممكن است بین 2 هفته تا 6 ماه طول بكشد؛ در افرادی كه رفتارهای پرخطر داشته اما تست منفی دارند لازم است 3 ماه بعد و در صورت تداوم رفتار، هر شش ماه آزمایش تكرار شود.


دلایل انجام دادن تست HIV چیست؟

بسیاری از كسانی كه تست HIV انجام داده‌اند بی‌دلیل نگرانند چرا كه:

اگر نتیجه ی تست منفی باشد (یعنی اینكه با HIV آلوده نیستند) می‌تواند باعث آرامش خیال شود. و اگر نتیجه تست مثبت شود كارهای بسیاری برای فائق آمدن با نتیجه مثبت تست HIV و مراقبت از سلامت می‌توان انجام داد.

اگر نتیجه ی تست HIV شما مثبت باشد، پزشك می‌تواند به دقت مراقب سلامت شما باشد. بسیاری از كسانی كه تست HIV مثبت دارند سالها سالم باقی می‌مانند ولی اگر به سمت بیماری پیش بروید داروهای بسیاری بنام antiretroviral وجود دارند كه می‌توانند سرعت پیشرفت ویروس و بیماری را كم كنند و نگهدارنده سیستم ایمنی باشند. همچنین داروهایی برای پیشگیری و درمان برخی بیماری هایی كه افراد مبتلا به HIV  به آن  گرفتار می‌شوند را دریافت كنید. همچنین ممكن است تحت درمان با داروهای جدید در روشهای درمانی قرار بگیرید. اگر پزشك بداند كه شما HIV مثبت هستید هنگامیكه به بیماری مبتلا می‌شوید با جدیت و دقت بیشتری علائم را پیگیری می‌كند.

اگر بدانید كه HIV مثبت هستید بیشتر مراقب خواهید بود تا دیگران آلوده نشوند؛ به عنوان مثال رابطه جنسی ایمن داشتن (safe sex) و آگاه كردن شركای جنسی قبلی خود.

آگاه بودن به آلودگی با HIV، ممكن است بر روی برخی تصمیمات آینده شما تأثیر گذار باشد ( مثلاً در مورد تشكیل خانواده)


چه مدت طول می‌كشد تا HIV به ایدز تبدیل شود؟

بدون درمان دارویی، بطور متوسط طی 10 سال آلودگی به ویروس HIV به سمت ایدز پیش می‌رود که البته این مدت 10 سال برای فردی است كه تغذیه مناسبی دارد. اما فردی كه در منطقه فقیرنشین است  و به خوبی تغذیه نمی‌شود ممكن است بسیار سریعتر به سمت ایدز و نهایتاً مرگ پیش برود.
+ نوشته شده در  سه شنبه ششم تیر 1391ساعت 4:9  توسط سید محسن هاشمی  | 

علل درد بیضه

برای یک مرد چیزی دردناک‌تر از وارد آوردن ضربه‌ای به بیضه‌هایش نیست. اما همهٔ دردهای بیضه ناشی از ضربهٔ خارجی نیست. گاهی منشأ درد در خود آنها است. حال به بررسی مهمترین دلایلی که باعث ایجاد درد در بیضه ها می شود می پردازیم...

عفونت: هم بیضه و هم بافتهای مجاور آنها استعداد قابل ملاحظه ای جهت ابتلا به عفونت دارند. زمانی که این عفونت ها رخ می دهند التهاب سبب بروز درد می شود و بیضه ها بخصوص در لمس بسیار درناک خواهند بود. عفونت های باکتریایی معمولاً از طریق سیستم ادراری بالا می روند و سبب عفونت در این اعضا می شود که البته به آنتی بیوتیک، بسیار عالی پاسخ می دهند. عفونت های ویروسی نظیر اوریون در بالغین به ندرت سبب درگیری بیضه ها می شوند؛ اما در صورت درگیری معمولاً یک بیضه را درگیر می کنند. اما گاهی هر دو بیضه با هم درگیر می شوند. درصد بسیار کمی از افراد، عفونت بیضه ناشی از اوریون، در صورت درگیری هر دو بیضه می توان منجر به درد شدیدی شود.

واریسی شدن رگهای بیضه و تجمع آب در اطراف بیضه ( هیدروسل):

هر دو حالت فوق می توانند منجر به بروز ناراحتی در اطراف بیضه ها شوند. در این حالت فرد بیشتر درد را در اطراف بیضه ها حس می کنند و خود بیضه ها معمولاً فاقد درد هستند. وریدهای اطراف بیضه نیز همانند وریدهای پا می توانند واریسی شوند که سبب بروز احساس گرمی در نوک بیضه ها و محل واریس شدن وریدها در اطراف بیضه ها می شود. گاهی عروق در لمس نیز حساس می شوند. در موارد متوسط تا شدید استفاده از روش های جراحی جهت برداشتن عروق واریس، راهکار درمانی خواهد بود.

هیدروسل: به معنای تجمع مایع شفاف در داخل کیسه ای است که بیضه را احاطه کرده است. گاهی اوقات ممکن است از بدو تولد این حالت وجود داشته باشد که بیشتر به خاطر اختلالات شکل گیری کیسه های اطراف بیضه هاست. هیدروسل های کوچک به سختی قابل تشخیص بوده و خودبخود بهبود می یابند. اما انواع بزرگ هیدروسل باید به طریقه جراحی درمان شوند.

فتق: فتق زمانی رخ می دهد که دیواره عضلانی تشکیل دهنده شکم در یک نقطه ضعیف شده و بخشی از حلقه های روده از بین این شکاف بیرون می زنند و سبب ایجاد یک توده می شوند که روی پوست قابل مشاهده می باشد. در ناحیه کشاله ران در صورت بروز فتق، موجب پائین آمدن حلقه ای از روده می شود که در این حالت بیضه بزرگتر از معمول به نظر آمده و دردی ایجاد می شود که بیشتر بنظر می رسد دارای منشاء شکمی باشد و این درد با حرکت، سرفه یا عطسه بدتر می شود.


پیچ  خوردگی بیضه ها (تورشن): بیضه ها تا حدی متحرک هستند و اتصالات آنها به پوست بیضه سبب می شود میزان حرکت به حداقل برسد. اما گاهی اوقات با ایجاد فشارهای یکباره و شدید ممکن است بیضه ها دچار چرخش و پیچ خوردگی شوند و در نتیجه گردش خون آنها دچار مشکل شود. سپس بیضه ها متورم شده و درد ایجاد می شود. اگر چه گاهی اوقات ممکن است بروز تورم منجر به بازگشت پیچ خوردگی شود. اما پیچ خوردگی دائمی می تواند بسیار خطرناک باشد زیرا در صورت عدم خونرسانی کافی به بیضه ها در طی 6 ساعت این بافت خواهد مرد. در نتیجه جهت تصحیح این اختلال باید بلافاصله جراحی انجام شود. اما اگر بیضه دچار تخریب شده باشد باید برداشته شود. گفته می شود مرد با یک بیضه نیز می تواند فعالیت جنسی طبیعی خود را دنبال کند و بچه دار شود. گاهی اوقات تحریکات جنسی که درنهایت منجر به انزال نشود، منجر به بروز احتقان در لوله های منی بر خواهد شد که این امر منجر به بروز درد در بیضه ها می شود، این حالت بطور کلی خطرناک نیست اما ناخوشایند خواهد بود. در هر صورت بعد از چند ساعت درد بهبود خواهد یافت.

سنگهای کلیه: گاهی اوقات در حین دفع سنگ ممکن است، درد تیزی در ناحیه شکم احساس شود که معمولاً این درد به ناحیه بیضه ها انتشار می یابد. این نوع درد، وجه مشخصه دفع سنگ خواهد بود. گاهی حتی ممکن است خون در ادرار ظاهر شود. زمانیکه پزشک در حضور چنین علایمی هیچگونه اختلالی در بیضه ها پیدا نکرد درمان جهت سنگهای کلیه توصیه می شود.


سرطان بیضه: این نوع سرطان به ندرت سبب بروز درد و ناراحتی در بیضه ها خواهد شد. بطور معمول سرطان بیضه منجر به بروز تورم بدون درد در یک بیضه خواهد شد. از طریق معاینه نمی توان علت تورم را تشخیص داد که از بیضه ها است یا از مجاری اسپرم بر. از آنجایی که این سرطان بیشتر در سنین بین 15 تا 35 سالگی شایع است و در صورت عدم درمان می تواند منجر به بروز عوارض خطرناکی شود لذا در صورت وجود هرگونه توده در ناحیه بیضه ها که جدیداً ایجاد شده باشد و به نظر  غیرطبیعی می رسد، باید به پزشک مراجعه نمود . در حال حاضر در صورت تشخیص به موقع سرطان بیضه، تا حدود 99 درصد می توان بطور موفقیت آمیزی آنها را درمان نمود. لذا جای هیچگونه ترسی نیست و بلافاصله باید اقدامات تشخیصی و درمانی صورت گیرد.


معمولاً کوفتگی و تورم از جمله عوارض بد ضربات مستقیم به حساب می آیند. ولی علیرغم وجود این حالت هشدار دهنده، در اکثر موارد با انجام اقدامات محافظتی می توان در طی چند روز این مسائل را برطرف نمود . اقدامات محافظتی شامل :

پوشیدن لباسهای زیر خاص، استفاده از مسکنها و کمپرس گرم می باشد. تورم و کوفتگی ناشی از عمل وازکتومی نیز به همین طریق قابل درمان هستند.


+ نوشته شده در  سه شنبه ششم تیر 1391ساعت 2:52  توسط سید محسن هاشمی  | 

هپاتیت

چرا كبد شما اينقدر مهم است؟

كبد شما يكي از مهم ترين اعضای بدن است. كبد نقش حياتی در زندگی شما ايفا ميی كند. وظيفه ی اوليه كبد تصفيه هر چيزی است كه شما مي‏ خوريد. كبد در مراقبت از عفونت ها كمك ميی كند و ميكروب ها و ساير مواد سمی را از خون شما خارج كرده و به حفظ سلامت شما كمك می كند. همچنين كبد مسئوليت ذخيره انرژی برای به حركت در آوردن عضلات و كنترل قند خون و تنظيم كلسترول و نيز مسئوليت كنترل چندين هورمون و آنزيم ديگر را بر عهده دارد.


هپاتيت چيست؟

به التهاب و تورم كبد هپاتيت گفته می شود. هپاتيت ويروسی در اثر ويروس های مختلفی ايجاد می شود كه منجر به تورم كبد می شوند. مهمترين انواع هپاتيت ويروسی هپاتيت‏ های C, B, A می باشند. هپاتيت C و B مي‏توانند آسيب كبدی مزمن ايجاد كنند.


هپاتيت ويروسی HAV) A)

HAV  با خوردن غذا يا نوشيدن آبی كه با ترشحات انسانی آلوده شده ايجاد می شود. تخمين‏ زده می شود كه هر ساله در آمريكا 150 هزار نفر دچار هپاتيت A می ‏شوند. در كشور ما نيز اكثر افراد تا سن 35 سالگی در معرض اين ويروس قرار می گيرند.

چه كسی در خطر ابتلا به هپاتيت A است؟

موارد زير احتمال ابتلا به هپاتيت A را افزايش می دهند:
•زندگی كردن در خانه فرد مبتلا
•پرستاری از بيمار مبتلا به هپاتيت A
•تماس جنسی با فرد مبتلا
•مسافرت به مناطقی كه هپاتيت A در آنجا شايع است.
•كسانی كه از نظر شغلی با مواد غذايی سروكار دارند.
•افرادی كه سوزن سرنگ های آلوده را به كار می برند.

علايم عفونت با هپاتيت A كدامند؟

همانند ساير ويروس های مسبب هپاتيت، فردی كه با هپاتيت A آلوده می شود ممكن است هيچ شكايتی نداشته باشد؛ اين موضوع بخصوص برای بچه‏ های زير 2 سال صادق است.
به هر حال، بعضی از آنها علايم شبيه آنفلوآنزا از قبيل خستگی، تهوع، استفراغ و درد در ناحيه كبد دارند. علائمی كه كمتر ديده می شوند عبارتند از:
•ادرار پررنگ
•مدفوع سفيد رنگ
•تب
•بيشتر افراد حداكثر ظرف 6 ماه بهبود می يابند.


ويروس هپاتيت HBV) B)

ويروس هپاتيت B يكی از جدي‏ترين انواع هپاتيت را سبب می شود. اين بيماری شايعتر و بسيار مسری تر از ايدز است. تقريباً 2/1 ميليون آمريكايي با HBV آلوده هستند و در كشور ما حدود 2 ميليون نفر آلوده به اين ويروسند و از اين تعداد سيصد هزار نفر مبتلا به هپاتيت B شده‏ اند. هپاتيت B ممكن است در حدود 5 درصد بيماران به يك بيماری مزمن (كه بيش از 6 ماه طول می كشد) تبديل شود. اگر بدون درمان رها شود، خطر بروز سيروز ( فرسودگی كبد) و سرطان كبد افزايش می يابد.

چه كسانی در معرض ابتلا به بيماری هپاتيت B هستند؟   

افرادی كه در معرض آلودگی با ويروس هپاتيت B هستند عبارتند از:
•كارگزاران بهداشتی
•افرادی كه از نظر جنسی بی بند و بارند.
•كسانی كه از مواد مخدر تزريقی استفاده می كنند.
•افرادی كه خالكوبی كرده‏ اند.
•افرادی كه خون يا فرآورده‏ های خونی آلوده دريافت كرده باشند.
•بيماران هموفيلی
•افرادی كه در تماس نزديك با شخص آلوده هستند (مثل اعضای خانواده) و كسانی كه با شخص آلوده تماس جنسی دارند. تقريباً در يك سوم موارد منشأ عفونت ناشناخته باقی می ماند.

علائم هپاتيت B چه چيزهايی هستند؟

بيشتر افرادی كه هپاتيت B می گيرند علائم و شكايات مشخصی ندارند. اما بعضي افراد علائم شبيه آنفلوآنزا از قبيل: بی اشتهايی، تهوع و استفراغ، تب، ضعف، خستگی و درد شكم خفيف دارند. علائمی كه كمتر ديده می شوند عبارتند از: ادرار پررنگ و زرد شدن پوست و چشم ها (يرقان). تنها راه برای كشف افراد مبتلا انجام آزمايش خون است.


ويروس هپاتيت HCV) C)

تقريباً سه و نیم ميليون آمريكايی مبتلا به HCV هستند. در ايران حدود 200 هزار نفر به اين ويروس آلوده هستند. اين نوع هپاتيت در بيشتر مبتلايان مزمن می شود. همانند هپاتيت B مزمن، اگر بدون درمان رها شود هپاتيت مزمن  C، شانس زيادي برای تبديل به سيروز، سرطان كبد يا احتمالاً نارسايی كبد را خواهد داشت. هم اكنون نارسايی كبد بدليل هپاتيت C اصلی ترين دليل پيوند كبد در ايالات متحده است.

چه كسانی در خطر آلودگی با هپاتيت C هستند؟

راه های ابتلا به هپاتيت C نظير آن هايی است كه برای هپاتيت B نام برده شد. به اختصار: 
•افرادی كه خون يا فرآورده‏ های خونی آلوده دريافت می كنند.
•خالكوبی
•كارگزاران بهداشتی و معتادين به مواد مخدر تزريقی
•بيماران دچار نارسايی كليوی كه همودياليز می شوند
•افرادی هستند كه در معرض ابتلا هپاتيت C قرار دارند. باز هم در بيش از يك سوم بيماران راه انتقال هرگز مشخص نمی شود.

علايم هپاتيت C چيست؟

بيشتر افرادی كه هپاتيت C گرفته‏ اند علامت و شكايت مشخصی ندارند. اما بعضی افراد علائمی شبيه انفلوآنزا دارند كه عبارتند از: بی اشتهايی، تهوع و استفراغ، تب، ضعف، خستگی و درد خفيف شكم.
علائمی كه كمتر ديده می شوند شامل ادرار پررنگ و زردی چشم ها و پوست می باشند. همانند هپاتيت B تنها راه كشف موارد مثبت از طريق آزمايش خون است.


چه درمانی برای معالجه بيماری بكار می رود؟

پزشك ممكن است برای شما اينترفرون الفا تجويز كند كه داروی ايمن و مؤثری برای درمان هپاتيت مزمن B و C در بيماران با بيماری كبدی جبران شده می باشد. شروع درمان با اينترفرون‏ الفا می تواند باعث تأخير در پيشرفت بيماری شود.
نمی توان پيشگويی كرد كه چه وقت بيماری پيشرفت خواهد كرد. هر چقدر شما سريعتر درمان را شروع كنيد شانس بيشتری برای جلوگيری از عوارض جدی بيماری داريد. به منظور بهره‏ مندی كامل از درمان با اينترفرون‏ الفا شما بايد دستورات پزشكتان را پيگيری كنيد و درمان را به همان مدتی كه او برای تان تجويز كرده است ادامه دهيد.


 درمان با اينترفرون‏ الفا چيست و چگونه عمل می كند؟

يك پروتئين است كه سلولهای مختلف بدن در هنگام ابتلا به عفونتهای ويروسی، آن را ترشح می كنند تا در برابر عفونت مقاومت كنند. درمان با اينترفرون‏ الفا، نوعی از اينترفرون انسانی را به اينترفرونی كه بدن تان خودش آن را می سازد (برای تحريك بيشتر سيستم ايمنی) اضافه می كند. استفاده از اين دارو می تواند سبب بروز علائمی شبيه آنفلوآنزا شود، كه ممكن است دلالت بر مؤثر بودن درمان باشد. در حال حاضر دقيقاً معلوم نشده است كه چگونه اين درمان در معالجه هپاتيت مزمن B و C عمل می كند. اينترفرون‏ الفا ممكن است با حمله مستقيم به ويروس هپاتيت عمل كند، يا ممكن است سيستم ايمنی بدن را طوری تنظيم كند كه در غلبه بر ويروس كمك كند.


نحوه درمان با اينترفرون‏ الفا چگونه است؟

درمان با ايتنرفرون‏ الفا بوسيله تزريق است. شما می ‏توانيد آن را خودتان تزريق كنيد يا آنكه پزشك، پرستار يا فرد ديگری اين كار را برای تان انجام دهد. ميليون ها نفر درست مثل شما تزريق را هر روز خودشان انجام می دهند. به خاطر داشته باشيد كه بعد از چند تزريق، اين كار برای شما آسان تر خواهد شد. درمان با اينتر فرون‏ الفا را بكار بريد و مطمئن باشيد بزودی به آن عادت خواهيد كرد.


آيا درمان با اينترفرون‏ الفا عوارضی هم دارد؟

شايعترين عوارض جانبی درمان با اينترفرون‏ الفا علائم شبيه آنفلوآنزا هستند كه معمولاً بعد از چند هفته كاهش پيدا می كنند. اين عوارض شامل تب، لرز و دردهای عضلانی است. اين عوارض در شروع درمان شايع هستند و نبايد شما را بترسانند. اگر شما سؤالی درباره عوارض ايجاد شده برای خودتان يا درباره درمان داريد، برای اطمينان، با پزشك خود تماس بگيريد. مهم است كه بخاطر داشته باشيد هرچند كه، درمان می تواند در ابتدا شما را ناراحت كند، اما احتمال پاك شدن بدن از ويروس در افرادی كه دچار اين عوارض می شوند بيشتر است.
خيلی مهم است كه شما مطابق آنچه پزشك تان تجويز كرده است درمان را ادامه بدهيد. تنها در اين صورت است كه شما می توانيد بيشترين بهره را از درمان با اينترفرون‏ الفا ببريد.


چكار كنیم تا از بعضی عوارض جانبی رها شویم؟

برای رهايی از بعضی عوارض جانبی اينترفرون‏ الفا از دستورات زير پيروی كنيد:
الف) ضد دردها از قبيل استامينوفن يا ايبوبروفن می توانند براي جلوگيری يا آرام بخشی نسبی تب و درد بكار روند.
ب) تزريق اينترفرون‏ الفا به هنگام خواب به شما اجازه خواهد داد تا در زمان بروز علائم شبيه آنفلوآنزا خواب باشيد.
ج) انرژی تان را حفظ كنيد: بكوشيد تا بيشتر استراحت كنيد.
د) به اندازه كافی مايعات بنوشيد: قبل از درمان و طی درمان مايعات كافی بنوشيد.
ه) غذاهای متعادل بخوريد: از وجود مقدار كالری لازم در هر وعده غذايی اطمينان داشته باشيد.
و) به چيزهای مثبت فكر كنيد: دورنمای فكری سالمی داشته باشيد.


آيا مي‏توانیم سايرين را آلوده كنیم؟

اكثر افراد مبتلا به هپاتيت می توانند ديگران را آلوده سازند. هپاتيت B و C معمولاً از طريق تماس با خون يا فرآورده‏ های خونی آلوده يا سوزن يا چيزهای تيز ديگر از قبيل تيغ و ماشين ريش‏ تراشی از فردی به فرد ديگر انتشار يابند.
همچنين هپاتيت B با استفاده مشترك از مسواك يا سوهان ناخن می تواند منتقل شود. واكسن برای كمك به حفاظت افراد در مقابل هپاتيت B در دسترس است. پزشكان ممكن است توصيه كنند همه افراد خانواده شما واكسينه شوند. هپاتيت C به ندرت از طريق جنسی، از طريق مادر به نوزاد يا ساير افراد خانواده انتشار می يابد و در اين مورد واكسنی وجود ندارد.


آيا هپاتيت بر روند زندگی تأثيری خواهد داشت؟

اولين چيزی كه بايد به خاطر داشته باشيد اين است كه تنها شما گرفتار اين بيماری نيستيد. بيش از 4 ميليون نفر در ايالات متحده با يكی از انواع هپاتيت های ويروسی آلوده هستند. در كشور ما بالغ بر 2.5 ميليون نفر با ويرسهای هپاتيت آلوده هستند و بيشتر اين افراد از مشكل خود مطلع نيستند.
اگر چه شما تحت درمان با انترفرون‏ الفا هستيد، می توانيد كار كنيد وحتی مسافرت كنيد. فقط هميشه دارو را به همراه داشته باشيد. طرز تلقی شما نسبت به بيماری و چگونگی پذيرش آن عواملی است كه وضعيت شما را تعيين خواهد نمود. هر چقدر ديد مثبت‏ تری داشته باشيد وضعيت عمومی شما بهتر خواهد بود. فقط به خاطر بسپاريد كه صبوری و پايداری در درمان، به شما كمك خواهد كرد تا حداكثر بهره را از اينترفرون‏ الفا ببريد.
داروهای متعددی برای درمان هپاتيت B و C بكار گرفته شده ‏اند. موفق ترين آنها تا كنون لاميوودين (برای هپاتيت B) و ريباويرين (برای هپاتيت C) بوده‏ اند.


لاميوودين

لاميوودين يك داروی خوراكی است كه به تنهايی می تواند ويروس هپاتيت B را از بين ببرد. ميزان تأثير اين دارو نيز در حدود30 تا 40 درصد است (درست مثل اینترفرون). البته پس از شروع درمان ويروس در اكثر موارد از بين می ‏رود اما با قطع آن مجدداَ عود می كند. اين دارو بسيار داروی مطمئنی است و عوارض جانبی آن ناچيز است. حسن ديگر آن خوراكی بودن آن است. اما متأسفانه هنوز بسيار گران است، مدت مصرف دارو حداقل 12 ماه می باشد.


ريباورين

ريباورين يك داروی خوراكی ضد ويروسی است كه مصرف همزمان آن با اینترفرون در درمان هپاتيت C مؤثر است. اين دارو در حال حاضر نبايد به تنهايی مصرف شود. مهمترين عارضه ی آن از بين رفتن گويچه‏ های قرمز خون می باشد. كه ممكن است با ده درصد موارد منجر به قطع دارو گردد. بنابراين هنگام مصرف ريباويرين در فواصل منظم بايد توسط پزشك معاينه شويد و آزمايشهای لازم را انجام دهيد. مدت مصرف اين دارو 12 تا 6 ماه می باشد؛ اين دارو نيز بسيار گران قيمت است.

+ نوشته شده در  یکشنبه چهارم تیر 1391ساعت 17:8  توسط سید محسن هاشمی  | 

فتق اینگوئینال و هیدروسل اطفال

در بيش از 80 درصد نوزادان تازه تولد‌يافته، پروسس‌واژيناليس باز باقى مى‌ماند. با افزايش سن، اين درصد کاهش مى‌يابد. به‌ طورى‌که پس از 2 سال 40 تا 50 درصد بازمانده و در بزرگسالان در 25 درصد موارد اين زائده هم‌چنان باز باقى مى‌ماند. فتق واقعى روده از طريق پروسس‌واژيناليس باز با دهانه ی پهن در 1 تا 4 درصد کودکان به‌وجود مى‌آيد که 45 درصد موارد آن در طى سال اول زندگى است. فتق اينگوئينال غيرمستقيم در جنس مذکر چهاربرابر شايع‌تر است. فتق مستقيم و فتق فمورال در کودکان بسيار نادر است.


    یافته های بالینی

تشخيص فتق در نوزادان و کودکان تنها با مشخص‌کردن يک برآمدگى در ناحيه ی اينگوئينال داده مى‌شود که از حلقه داخلى منشاء گرفته باشد. اغلب ايجاد برآمدگى تحت ارداه نبوده و علائمى مثل يک حلقهٔ خارجى بزرگ، علامت دستکش ابريشمى و ضخامت طناب، وابسته به آن نمى‌باشند. در چنين شرايطى ممکن است تنها يک شرح حال قابل‌اعتماد کفايت کند. فتق در 60 درصد موارد در سمت راست، در 25 درصد موارد در سمت چپ و در 15 درصد موارد دوطرفه است. فتق غيرمستقيم در نوزادان نارس شايع‌تر است و نسبت به بيماران بزرگتر بيشتر دوطرفه است. پروسس‌واژيناليس در هر نقطه ی بالاتر از بيضه‌ها يا لَابیاها از بين مى‌رود. هنگامى که روده به‌داخل اسکروتوم فتق پيدا مى‌کند، به آن فتق غيرمستقيم اينگوينال کامل مى‌گويند و هنگامى که روده به سطح حلقه خارجى نرسيده باشد به آن فتق اينگوينال ناقص مى‌گويند. فتق اينگوينال گيرافتاده حدود 10 درصد از فتق‌هاى دوران کودکى را تشکيل مى‌دهد و ميزان بروز آن در دوره ی نوزادى از اين هم بيشتر است. در 45 درصد از افراد مؤنث که فتق گيرافتاده دارند، محتويات ساک شامل ترکيبى از تخمدان، لوله و رحم مى‌باشند. معمولاً اين ساختمان‌ها جزءِ لغزندهٔ ساک را تشکيل مى‌دهند.






هيدروسل تقريباً هميشه نشان‌دهنده ی گيرافتادن مايع صفاقى از طريق يک پروسس‌واژيناليس باز است و به‌همين جهت اغلب هيدروسل ارتباطى ناميده مى‌شود. هيدروسل به‌طور مشخص يک توده ی نرم، غيرحساس و مستطيل‌شکل است که مى‌تواند نور را از خود عبور دهد.


تشخیص های افتراقی
اغلب وقتى هيدروسل تحت فشار قرار گيرد با فتق اينگوينال گيرافتاده اشتباه مى‌شود. در اين هنگام عبور نور چراغ‌ قوه از اسکروتوم يا کشاله ی ران مى‌تواند وجود مايع را از روده افتراق دهد. ظهور ناگهانى مايع که محدود به ناحيهٔ بيضه باشد ممکن است علامت يک هيدروسل غيرارتباطى باشد که ثانويه به پيچش بيضه‌ها يا ضمائم بيضه‌ها و يا اپيديديموارکيت به‌وجود آمده است. معاينه ی رکتوم و لمس سمت صفاقى حلقهٔ اينگوينال مى‌تواند فتق گيرافتاده را از يک هيدروسل يا ساير توده‌هاى اينگوينال و اسکروتوم افتراق دهد.

عوارض
عدم درمان فتق اينگوينال کمى بعد از تشخيص در نوزادی، مى‌تواند منجر به گيرافتادن و سپس اختناق فتق شود. حدود يک‌سوم موارد فتق‌هاى گيرافتاده در دوران نوزادى به‌سمت اختناق پيش مى‌روند و در 5 درصد از موارد روده گانگرن مى‌شود. فشار روى عروق اسپرماتيک توسط يک فتق گيرافتاده ممکن است باعث انفارکت هموراژيک بيضه بشود.

   درمان
پس از تشخيص فتق اينگوئينال در نوزادان و در دوران کودکى بايد هرچه زودتر آن ها را ترميم کرد. تمام کارى که لازم است عبارت است از ليگاتورکردن ساک فتق در بالا (باقى گذاشتن فضاى کافى براى طناب اسپرماتيک) و بخيه‌زدن به فاسياى عرضی.

معمولاً فتق گيرافتاده در يک نوزاد را قبل از عمل مى‌توان جاانداخت. به اين منظور بايد ابتدا بيمار را با مپريدين داخل عضلانى و سکوباربيتال داخل عضلانى آرام کرده و پايه‌هاى تخت را به‌منظور جلوگيرى از افزايش فشار داخل شکمى بالا برد. هنگامى که نوزاد به‌خوبى آرام شد مى‌توان با فشار ملايم روى حلقه داخلی، روده را به‌داخل حفره ی شکم راند. در طى اين مدت بايد ساکشن نازوگاستريک و مايعات داخل وريدى براى بيمار شروع شود. اگر روده در طى يک ساعت جا نيفتاد، انجام جراحى ضرورى است؛ اما در صورتى‌که روده جا افتاد، انجام جراحى به‌منظور برطرف‌شدن ادم بافت‌ها تا 24 ساعت به‌ تأخير مى‌افتد. در جااندازى و ترميم جراحى فتقى که تخمدان در آن گير کرده (زنان) بايد کمى تأمل نمود چون خطر آسيب به وازدفران و عروق اسپرماتيک وجود ندارد. خونى‌شدن مدفوع و ادم و قرمزى کشالهٔ ران مطرح‌کنندهٔ فتق مختنق مى‌باشند و در اين موارد نبايد در جهت جااندازى روده تلاش کرد. ترميم اورژانس فتق اينگوينال گيرافتاده از نظر روش عمل مشکل است، زيرا بافت‌هاى ادماتو شکننده بوده و به‌سادگى پاره مى‌شوند. هنگامى که روده گانگرن‌شده است بايد از ورود مايع خونى درون ساک به‌داخل حفره ی شکم جلوگيرى کرد. قسمت گانگرن‌شده روده بايد بريده شده و يک آناستوموز انتها به انتها در روده انجام داد. در صورت تغيير رنگ خونى و سياه بيضه‌ها يا تخمدان نياز به برداشتن گنادها وجود ندارد.




+ نوشته شده در  یکشنبه چهارم تیر 1391ساعت 13:49  توسط سید محسن هاشمی  | 

روزه داری در بیماران کلیوی

هر فرد سالم دو کلیه دارد که در دو طرف پهلو قرار دارند. کلیه ها مواد زائد بدن را به صورت ادرار دفع می کنند، علاوه بر این که در خون سازی و ساختن ویتامین D مشارکت دارند، در تنظیم خون و املاح بدن افراد نیز موثر هستند.

درباره بیماری‌ های مزمن و شدید کلیوی، چند مورد است که بنا به نظر اکثریت قاطع پزشکان منع قطعی برای روزه ‌داری به وجود می ‌آورد، چرا که در این حالت‌ها امکان تطابق مناسب با تغییرات آب و املاح وجود ندارد.

با توجه به نوع بیماری کلیه ها (بیماری های عفونی، سنگ کلیه و بیماری دیابت که ممکن است کلیه را درگیر کند) پزشک معالج توصیه به روزه داری یا عدم آن را به بیمار اعلام می نماید. بیماران کلیوی که نباید روزه بگیرند در گروه بیمارانی می گنجند که مصرف زیاد مایعات را باید داشته باشند. مصرف زیاد مایعات باعث می شود تا حجم ادرار افراد به اندازه کافی باشد و مواد زائد بدن در کلیه ها ته نشین و مشکل ساز نشده و حتی مجاری ادراری و مثانه را نیز درگیر نکند.

روزه داری در بیماران مبتلا به نارسایی متوسط تا شدید کلیه

به گفته متخصصان بیماری ‌های کلیه، در صورت نارسایی متوسط و شدید کلیه، وقتی کلیه از کار افتاده و بیمار باید تحت درمان با دیالیز قرار گیرد، دفع شدید پروتئین از ادرار (که در هموگلوبینموپاتی ‌ها دیده می ‌شود و خطر لخته شدن خون بالا می ‌رود) و همچنین در صورت دفع مکرر سنگ ‌های کلیوی، روزه گرفتن از لحاظ پزشکی ضرر جدی دارد و منع شده است.

روزه داری در بیماران مبتلا به نارسایی خفیف کلیه

روزه ‌داری صحیح برای مبتلایان به نارسایی‌ های خفیف كلیه كه عمدتا علت زمینه ‌ای بیماری ‌شان، فشار خون، نفریت مزمن كلیه (در صورتی كه پروتئین زیاد دفع نكند) یا علل مادرزادی است، بسیار مناسب است؛ چرا كه بسیاری از این بیماران به چاقی مبتلا بوده و برای كنترل بیماری باید كاهش وزن داشته باشند. همچنین در رژیم غذایی آن ها لازم است از گوشت، نمك و چربی به میزان بسیار كم استفاده شود. استعمال سیگار نیز برای این بیماران مضر است. در مواردی كه امكان سنگ‌ سازی كلیه وجود دارد، لازم است هنگام سحر و افطار از آب و مایعات زیاد استفاده شود.

تحقیقات نشان داده كه تغذیه و چاقی می‌ توانند عامل ایجاد فشار خون بالا و به دنبال آن تخریب و نارسایی كلیه شوند. به این ترتیب به منظور جلوگیری از پیشرفت نارسایی كلیه، اصلاح عادات زندگی و الگوی تغذیه ‌ای و همچنین مصرف اصولی داروها توصیه می ‌شود.


روزه داری در بیماران مبتلا به سنگ کلیه

متخصصان علم پزشکی براین عقیده اند: افرادی که تشکیل سنگ ‌های ادراری در آن ها‌ ‌فعال بوده و بیش از دو سنگ ادراری ظرف مدت شش ماه داشته ‌اند یا هم اکنون‌ ‌دارای سنگ ادراری هستند، بهتر است در مورد روزه گرفتن احتیاط کنند. در واقع نخوردن آب باعث ته نشین شدن مواد زائد در لوله های ادراری یا مثانه و یا کلیه می شود و خطرات بعدی را برای فرد ایجاد می کند؛ بنابراین به بیمارانی که کلیه های آن ها به طور دائم سنگ سازی می کند یا مبتلا به بیماری سنگ کلیه هستند، توصیه می شود روزه نگیرند. به این ترتیب به دلیل این که مبتلایان به سنگ کلیه نیاز شدیدی به مصرف مایعات دارند نیز نباید روزه بگیرند.


روزه داری در بیماران مبتلا به عفونت کلیه و مثانه

یکی از شایع ترین بیماری کلیوی، بیماری های عفونی (عفونت در کلیه و مثانه) است و روزه داری در این افراد بلامانع می باشد. داروهای مصرفی این افراد در دو گروه آنتی بیوتیک های خوراکی و تزریقی می گنجد که در رمضان می توان با نظر پزشک به جای استفاده از دو تا سه نوبت آنتی بیوتیک خوراکی، از داروهایی استفاده کرد که اثر آن ها ماندگارتر باشد و در موقع سحر و بعد از افطار مصرف شود.

طبق تحقیقات انجام شده به بیمارانی که مبتلا به بیماری های عفونی هستند و از داروهای تزریقی استفاده می کنند نیز می توان توصیه کرد که به جای استفاده در سه نوبت، هر 24 ساعت یک بار این داروها را تزریق کنند تا به این ترتیب بیمار به خاطر وقت مصرف دارو مجبور نباشد روزه نگیرند. روزه داری در این افراد نه تنها مدت مصرف دارو در این بیماران را کاهش می دهد، بلکه درمان عفونت کلیه و مثانه آنان را نیز ارتقا می بخشد.


روزه داری در بیماران مبتلا به نقرس 

طبق تعریف علم پزشکی، نقرس بیماری است که خود را با افزایش اسید اوریک خون، التهاب دردناک مفاصل، رسوب کریستال‌های اورات سدیم و سنگ‌های کلیوی اسیداوریکی نشان می ‌دهد. نقرس نیز از جمله بیماری های کلیوی است که روزه داری برای مبتلایان به آن مفید است. بیماری نقرس اسید اوریک خون را بالا می برد و باعث می شود که اثرات سوئی برای کلیه ایجاد کرده و آن را درگیر کند؛ بنابراین روزه داری در این بیماران باعث می شود که از مصرف غذاهای اضافی جلوگیری کرده و اسید اوریک خون را پایین بیاورد و مشکلات بعدی نیز کمتر شود.

+ نوشته شده در  یکشنبه چهارم تیر 1391ساعت 12:51  توسط سید محسن هاشمی  | 

نازایی در مردان

ناباروری به ناتوانی زوجین برای باروری پس از یک سال نزدیکی بدون پیشگیری گفته می شود. بنابراین تا یک سال باید فرصت داد تا مشخص گردد آیا زن و شوهر در تعریف ناباروری قرار می گیرند یا خیر مگر آنکه مشکل دیگری به طور همزمان وجود داشته باشد که نیاز به بررسی زودتر داشته باشد.
احتمال بارداری در یک زوج نرمال 20 تا 25 درصد در یک ماه، 75 درصد در6 ماه و 90 درصد در یک سال می باشد. بیشتر حاملگی ها هنگامی رخ می دهد که نزدیکی طی 6 روز قبل از تخمک گذاری (حدود روز چهاردهم سیکل قاعدگی) انجام شود و تعداد کمی از بارداری ها پس از روز تخمک گذاری رخ می دهند.

میزان باروری در مرد و زن در 24 سالگی حداکثر است و پس از آن کاهش می یابد.در ارزیابی زوج نابارور، به شرح حال دقیق, معاینه, آزمایشات لازم و روش های تشخیصی تخصصی نیاز است. 15 درصد از زوج ها علیرغم تلاش برای بارداری طی یک سال حامله نمی شوند. از کل موارد ناباروری 20 درصد علت ناباروری فقط مربوط به مرد می باشد و در 30 تا 40 درصد موارد علت ناباروری مربوط به هر دو نفر می باشد.


شرح حال

این شرح حال شامل موارد بسیار ریز مانند ژل یا ماده لغزنده کننده ای که برای نزدیکی استفاده می شود نیز می گردد, زیرا بسیاری از این مواد اسپرم ها را می کشند یا عملکرد آنها را مختل می کنند.

در بررسی مردان شرح حال موارد زیر بسیار مهم است:

سابقه بیضه نرول نکرده, جراحی لگن یا گردن مثانه, عفونتهای ادراری یا بیضه ها, سابقه اوریون به ویژه پس از بلوغ, سابقه بعضی سرطان ها مانند لنفوم, سرطان بیضه یا انجام شیمی درمانی یا رادیوتراپی برای درمان سرطان ها و...
بیماری های تب دار می توانند باعث اختلال در آزمایش اسپرم به مدت یک تا سه ماه شوند.
برخی داروها مانند نیتروفورانتویین, سایمتدین, وراپامیل, نیفدیپین, سولفاسالارین و ... نیز می توانند اسپرم سازی را مختل کنند.

کشیدن سیگار, مصرف تریاک, الکل, کوکایین, ماری جوآنا و سایر مواد مخدر نیز اثرات نا مطلوبی بر کیفیت اسپرم ها می گذارند.
حشره کش ها و سموم مورد استفاده در کشاورزی ممکن است بر بیضه ها و تخمدان ها اثرات منفی داشته باشد.
در برخی مطالعات، مطرح شده که سونا و وان آب گرم در درازمدت می تواند موجب کاهش حرکت اسپرم ها گردد.
بر اساس مجموع شواهد بهتر است بیضه ها را با پوشیدن لباس زیر نازک, گشاد و نخی خنک نگه داشت و به ویژه در مشاغلی که با گرمای شدید سروکار دارند توصیه می شود بیضه ها با آب خنک مداوم شستشو شوند.

از نکات دیگر مهم در شرح حال مسائل مربوط به نزدیکی است که باید در مورد میل جنسی و تمایل زوجین به نزدیکی, توانایی نعوظ آلت و انزال و دفعات نزدیکی در هفته اشاره نمود. دفعات نزدیکی از این جهت دارای اهمیت است که ممکن است زن وشوهر به واسطه شغلی دور از یکدیگر باشند (مانند راننده ها یا کارگرانی که مدت طولانی در شهر دیگری سر کار هستند) و چون نزدیکی باید حوالی زمان تخمک گذاری باشد احتمال باروری در این افراد کاهش می یابد.


معاینه

در معاینه باید صفات ثانویه جنسی و وضعیت بلوغ مانند قد بیمار, رویش موهای صورت و بدن, اندازه بیضه ها و آلت, وضعیت مجرا, وجود واریکوسل ، بزرگی پستان ها و ... را در نظر داشت.


آزمایشات

پس از معاینه نوبت به آزمایشات مورد نیاز می رسد که مهمترین آنها آزمایش آنالیز منی یا اسپرموگرام یا Semen Analysis می باشد که باید حداقل دو یا سه آزمایش منی برای تصمیم گیری وجود داشته باشد. با توجه به حساسیت این آزمایش باید در آزمایشگاهی انجام گردد که به طور تخصصی این آزمایش را انجام می دهند.

پس از مشاهده آزمایشات اسپرم با توجه به معاینه و نتیجه آزمایشات ممکن است نیاز به آزمایشات تکمیلی خون مانند بررسی هورمونی و همچنین سونوگرافی بیضه ها یا بررسی ژنتیکی و کروموزومی باشد که در این مرحله درخواست می گردد.


تصمیم گیری

پس از کامل شدن بررسی ها یا مرد از هر نظر نرمال می باشد (که در این صورت تمرکز درمان روی همسر وی صورت می گیرد و سیر درمان ادامه می یابد) یا در قسمتی از بررسی شامل معاینه و آزمایشات دچار اشکال است که در این صورت مشکل یا با کمک جراحی (مانند واریکوسل) یا با تجویز دارو تحت درمان قرار می گیرد.
در مواردی که آزمایش اسپرم حداقل برای دو بار صفر اعلام شده است با توجه به معاینه, اندازه بیضه ها, نتایج آزمایشات و ... برای بیمار بهترین تصمیم گرفته می شود. در بیشتر مواردی که تعداد اسپرم ها صفر می باشد نیاز به نمونه گیری یا تکه برداری از بیضه ها وجود دارد و در صورتی که در نمونه برداری اسپرم مشاهده شد برای لقاح خارج رحمی از آن استفاده می گردد.

اگر مشخص شود که امکان بارداری با روش طبیعی بسیار کم یا غیرممکن است از روش های کمک باروری مانند لقاح درون آزمایشگاهی استفاده می شود.

+ نوشته شده در  یکشنبه چهارم تیر 1391ساعت 2:23  توسط سید محسن هاشمی  | 

رژیم غذایی بیماران مبتلا به سنگ کلیوی

درمان تغذیه ای در سنگ های اگزالات کلسیم

اولین و مهمترین جزء درمان تغذیه ای این بیماران، مصرف فراوان آب است. برخلاف گذشته که میزان کلسیم مصرفی کاهش داده می شد، لازم است این بیماران روزانه بیش از 1000 میلی گرم کلسیم مصرف کنند که از منابع خوب کلسیم مثل شیر کم چرب، ماست، پنیر و کلم بروکلی می توان استفاده کرد. درحقیقت مصرف رژیم غذایی حاوی کلسیم خیلی کم، سبب دفع ادراری اگزالات می شود که در افراد مستعد، احتمال بروز سنگ کلیه را افزایش می دهد. با مصرف کلسیم فراوان، کلسیم بیشتری در روده در دسترس است، که با اگزالات ترکیب و آن را به صورت غیر محلول درمی آورد که بدین طریق اگزالات از روده جذب نمی شود.

مورد بعدی، کاهش اگزالات رژیم غذایی است که به خصوص با حذف آن هشت ماده ی غذایی غنی از اگزالات ( اسفناج، ریواس، چغندر، آجیل، شکلات، چای، سبوس گندم و توت فرنگی)، تا حد زیادی اگزالات رژیم غذایی کاهش می یابد. یافته ها نشان می دهند که تغییر در دفع کلسیم ادارای نقش مهم تری دارد. مصرف محدود تا متوسط پروتئین حیوانی مانند گوشت، مرغ، ماهی و تخم مرغ می تواند سبب کاهش دفع کلسیم شود. در برخی مطالعات، مصرف زیاد نمک سبب افزایش دفع ادراری کلسیم شده است، لذا کاهش مصرف سدیم و نمک توصیه می شود. از آن جا که اخیراً رابطه ی دریافت کم پتاسیم در تشکیل سنگ های کلیه از طریق افزایش دفع کلسیم ادراری نشان داده شده است، لذا توصیه می شود این افراد پتاسیم بیشتری دریافت کنند؛ همچنین کربوهیدرات های ساده (قند، شکر،شیرینی ها )، دفع کلسیم و اگزالات را افزایش می دهند. براساس مطالعه ی انجام شده بر روی گروهی از افراد مستعد به سنگ های کلیه کلسیمی (با علت ناشناخته)، این افراد پاسخ انسولینی بالا و پایدار به گلوگز پس از وعده ی غذایی داشتند. لذا توصیه می شود مصرف کربوهیدرات های ساده کاهش یابد.


درمان تغذیه ای در سنگ های اسید اوریکی

بیماران مبتلا به سنگ های اسید اوریکی باید آب زیادی مصرف کنند و لازم است با تجویز رژیم غذایی با باقیمانده ی قلیایی، PH ادرار آنها را کمی افزایش داد تا به 5/6 -6 برسد. در صورتی که افزایش اسید اوریک شدید باشد، باید پروتئین تنها در محدوده ی توصیه شده ی RDA مصرف شود و مصرف منابع غذایی حاوی پورین از جمله گوشت ها، عصاره ی گوشت، حبوبات و سایر منابع باید کاهش یابد.


+ نوشته شده در  یکشنبه چهارم تیر 1391ساعت 2:4  توسط سید محسن هاشمی  | 

هرنی بزرگسالان (فتق)

فتق به معنی برآمدگی یک اندام یا بخشی از آن بواسطه ی نقص در ساختارهایی است که به طور طبیعی آن اندام را در بر می گیرند. فتق ها ممکن است مادرزادی، اکتسابی یا ترومایی باشند. فتق معمولا از کیسه ی فتق یا ساک، محتویات فتقی و یک دریچه تشکیل شده است اما در برخی از موقعیت ها ساک وجود ندارد.

فتق به سه نوع خارجی، داخل جداری و داخلی تقسیم می شوند. در فتق خارجی کیسه ی فتق کاملا از جدار شکم بیرون می زند. در فتق داخل جداری، کیسه در بین لایه های جدار شکم باقی می ماند و در نوع داخلی، ساک در داخل حفره ی دربرگیرنده ی احشا باقی می ماند.

اغلب فتق ها در ناحیه ی اینگوینال یا فمورال ایجاد می شوند، اما فتق های نافی، شکمی، و هیاتال نیز ممکن است بروز کنند.

زمانی که محتویات فتقی امکان بازگشت به حفره ی طبیعی خود را با جا انداختن داشته باشند، ردیوسیبل نامیده می شوند. اگر این امکان وجود نداشته باشد، فتق اینردیوسیبل یا اینکارسریتد (احتباس یافته) خوانده می شود. به اقدام جراحی که برای جا اندازی احشا به کار می رود "taxis" می گویند.

روده ی موجود در یک فتق اینکارسریتد نه تنها ممکن است دچار فقدان خون رسانی مناسب شود، بلکه همچنین ممکن است انسداد نیز پیدا کند. این حالت به عنوان فتق استرانگولیتد (دچار اختناق شده) مطرح می شود و اجرای یک فرایند جراحی برای پیشگیری از نکروز شدگی و گانگرن روده ی استرانگولیت شده ضروری خواهد بود. اختناق بیشتر در فتق هایی مورد انتظار است که منفذ ورودی کوچک و ساک نسبتا بزرگی دارند. اکثر فتق های مختنق از نوع اینگوینال غیر مستقیم هستند؛ اما در فتق های فمورال بیشترین میزان اختناق دیده می شود.

فتق ریشتر فتقی است که بخش آنتی مزانتریک دیواره ی روده ها محتویات ساک را تشکیل می دهد و در آن روده بدون ایجاد انسداد دچار اختناق می شود.

به طور کلی تمام فتق ها باید ترمیم شوند مگر اینکه به دلیل وجود موارد موضعی یا سیستمیک پیش آگهی خوبی را برای دوره ی بعد از درمان نداشته باشیم.


فتق اینگوینال

فتق اینگوینال اغلب تحت بیهوشی لوکال ترمیم می شود. برای شروع در سمت مبتلا در مسیر آپونوروز عضله ی مایل خارجی یک برش مایل صورت می گیرد. ساک فتق از محتویاتش خالی، لیگاتور و قطع می شود و کف کانال اینگوینال ترمیم می شود. در اغلب موارد برای تقویت کردن نقص های بزرگ یا عود کننده استفاده از مش پروتز توصیه می شود. نوع ترمیم به مستقیم یا غیر مستقیم بودن فتق بستگی دارد.

در هر دو نوع ترمیم فتق اینگوینال در بیماران مرد، کورد اسپرماتیک و عروق خونی بیضه باید از صدمه حفظ شوند. کورد اسپرماتیک با استفاده از یک درن پنروز که با نرمال سالین مرطوب شده است کنار زده می شود. اگر جریان خون متوقف شود امکان بروز انفارکتوس (نکروز ایسکمیک) بیضه وجود خواهد داشت. رباط گرد رحمی زنان که معادل (هومولوگ) کورد اسپرماتیک در مردان است، مانند آن از رینگ اینگوینال عبور می کند.

فتق مستقیم: این نوع فتق عبارتست از یک برآمدگی که از ناحیه ای بین عضله ی رکتوس شکمی، لیگامان اینگوینال و مدیال به ورید اپی گاستریک تحتانی در دیواره ی شکمی که دارای ضعف است عبور می کند. منطقه ی مذکور به عنوان یک لندمارک جراحی عنوان می شود و با نام مثلث هسلباخ شناخته می شود. فتق اینگوینال مشکل ترین فتق از نظر ترمیم است و بیشتر در بین مردان شایع می باشد. فتق اینگوینال مستقیم اغلب در اثر کشش، مانند بلند کردن اجسام سنگین، سرفه های مزمن، یا وارد آوردن فشار به عضلات هنگام دفع ادرار و مدفوع و یا ضعف اکتسابی در دیواره ی تحتانی شکم ایجاد می شود. ترمیم سریع جراحی، از ناراحتی های مورد انتظار و مواجهه با تهدیدات عوارض بعدی پیشگیری می کند.

فتق غیر مستقیم: در فتق غیر مستقیم که شایعتر از نوع مستقیم می باشد، ساک حاوی روده از رینگ اینگوینال داخلی بیرون زده و به سمت خارج آن و لترال به مثلث هسلباخ حرکت می کند. در این روند ممکن است تا اسکروتوم نیز پیشروی کند. فتق اینگوینال غیر مستقیم که از نقص های مادرزادی در قسمت فاشیایی کف کانال منشا می گیرد در بیماران مرد شایعتر است اما در زنان نیز می تواند بروز کند.

ترمیم لاپاروسکوپی: برای ترمیم فتق های غیر مستقیم یا مستقیم ردیوسیبل، می توان از فرایند لاپاروسکوپی با به کار گیری مش در پشت ناحیه ی آسیب دیده ی فتق استفاده کرد. این فرایند به طور ویژه ای در ترمیم فتق های دوطرفه یا عود کننده می تواند مفید واقع شود. لاپاروسکوپی با دسترسی به موضع از راه های اینتراپریتونئال و یا اکستراپریتونئال اجرا می شود. برای تقویت دیواره ی کانال مش پلی پرولین در موضع عمل قرار می گیرد، به محل دوخته می شود و مانند یک زره عمل خواهد کرد.


ترمیم فتق فمورال

فرایند ترمیم فتق فمورال با ترمیم نقص در فاشیای عضله ی ترانس ورسالیس در زیر لیگامان اینگوینال و همچنین برداشتن ساک صفاقی از محدوده ی رینگ فمورال سر و کار دارد. فتق های فمورال در زنان شایع تر هستند.


فتق نافی

این نوع فتق اغلب در کودکان دیده می شود و یک نقص مادرزادی در صفاق را نشان می دهد که معمولا قسمتی از یک نقطه ی ضعیف از ماهیچه های شکم و رینگ نافی بیرون زده است. بیشتر فتق های ناف به خودی خود بعد از دو سالگی بسته می شوند. برای پیشگیری از عوارض فتق های ناف که تا سن چهار الی پنج سالگی بسته نشوند و یا در سن بزرگسالی ایجاد شود احتیاج به ترمیم جراحی دارد.

علائم و نشانه ها: فتق ناف باعث ایجاد ورم یا برآمدگی نرم در نزدیکی ناف می شود. این برآمدگی ممکن است بین یک تا پنج سانتی متر قطر داشته باشد. اگر نوزادی فتق ناف داشته باشد، در هنگام گریه، سرفه و یا در حین زور زدن و تلاش  امکان کشف بر آمدگی وجود دارد. زمانی که نوزاد ساکت است و یا زمانی که به پشت خوابیده، برآمدگی ناپدید می شود. فتق ناف در اطفال معمولا بدون درد است. فتق نافی که در زمان بزرگسالی ایجاد شود ایجاد ناراحتی می کند.

علل ایجاد: در زمان حاملگی بند ناف از طریق یک سوراخ کوچک از ماهیچه های شکم نوزاد می گذرد. سوراخ معمولأ قبل از تولد بسته می شود. اگر ماهیچه ها کاملا متناسب باهم رشد نکنند، این ضعف در دیواره شکم ممکن است سبب ایجاد یک فتق ناف در هنگام تولد یا در طول زندگی شود. در بزرگسالان فشار شکمی زیاد می تواند موجب فتق شود. سایر عوامل احتمالی موثر عبارتند از:

چاقی، بلند کردن وسایل سنگین، سرفه کردن، حاملگی های مکرر، وجود مایع در حفره شکمی، عوامل خطر زا

فتق ناف در نوزادان شایع است، به خصوص در نوزادان نارس و آنهایی که در زمان تولد وزن کمی دارند. میزان شیوع این وضعیت در پسرها و دخترها برابر است. برای بالغینی که دچار افزایش وزن زیاد می شوند و یا حاملگی های مکرر دارند خطر فتق ناف افزایش می یابد. اگر برآمدگی در نزدیک ناف خود دارید با پزشک مشورت کنید. در صورتی که برآمدگی دردناک و سفت شود باید فورا به پزشک مراجعه کنید. تشخیص سریع و درمان آن می تواند از عوارض بعدی جلوگیری کند.

غربالگری و تشخیص: فتق ناف با معاینه ی بالینی قابل تشخیص است. گاهی از اوقات آزمایشات خونی و تصویر برداری مانند سونوگرافی از شکم یا رادیو گرافی برای غربالگری عوارض استفاده می شود.

عوارض: بروز عوارض در اطفال برای فتق ناف نادر است. در کمتر از یک درصد از موارد بافت بیرون زده شده گیر می افتد (incarcerated) و نمی تواند به محوطه شکمی باز گردد. این موجب کاهش جریان خون قسمت روده گیر افتاده شده و می تواند موجب درد در ناحیه ناف و صدمه بافتی شود. بزرگسالان تا حدی بیشتر مستعد گیر افتادن روده و انسداد هستند. جراحی اورژانسی برای درمان این عوارض لازم است.

درمان: بستن مجرای صفاقی و ترمیم فاشیای فوقانی و تحتانی ناحیه ی آسیب دیده که بخشی از دیواره ی شکم است و ناف را در بر می گیرد عمل اصلی در ترمیم فتق نافی است. بیشتر فتق های ناف تا دو سالگی به خودی خود بسته می شوند. پزشک نیز ممکن است قادر باشد در زمان معاینه بافت بیرون زده را به داخل براند. در اطفال جراحی را فقط در مواردی که فتق بزرگ و دردناک باشد انجام می دهیم و یا آنهایی که:

- بعد از سن یک تا دو سالگی بزرگتر شوند.

- تا سن چهار تا پنج سالگی ناپدید نشوند.

- اینکارسریت شدن یا انسداد روده.

برای بزرگسالان جراحی معمولأ برای پیشگیری از عوارض احتمالی به خصوص در مورد فتق های بزرگ و دردناک توصیه می شود. در خلال جراحی یک شکاف در پایه ناف ایجاد شده و بافت بیرون زده به داخل محوطه شکمی فرستاده، و باز شدگی دیواره ی شکم با بخیه بسته می شود. بیشتر افراد قادرند بعد از چند ساعت بعد از جراحی به منزل بروند و پس از دو تا چهار هفته فعالیت های عادی خود را از سر گیرند. عود مجدد بعد از جراحی نادر است. این فتق همچنین ممکن است در زنان پس از زایمان رخ دهد.


فتق ونترال (ناشی از برش)

بهبودی ناقص پس از یک برش جراحی و مخصوصا برش های عمودی شکم می تواند سبب ایجاد فتق های ونترال شود. اغلب در نتیجه ی ضعف در فاشیای شکمی و برآمدگی صفاق، قطعه هایی از روده از سوراخ های فاشیایی بیرون می زند. دو علت بروز این فتق ها چاقی و عفونت می باشد. محتویات و چربی جدار شکم به محل برش جراحی فشار وارد کرده و عفونت نیز سبب تاخیر در التیام زخم می شود. فشار خون بالا، اختلالات قلبی و کلیوی، دیابت و عفونت های چرکی در چین های پوستی که همراه با چاقی دیدده می شوند نیز از عوامل دخیل هستند.

در صورت نامناسب یا ناکافی بودن بافت موجود در موضع، ممکن است از مش های سنتتیک برای ترمیم و تقویت محل استفاده شود. گاهی اوقات فتق های ونترال از عواقب هماتوم های پس از عمل و یا کشش و ورزش بیش از حد هستند.


فتق هیاتال (دیافراگمی)

هیاتوس مجرایی است برای عبور مری از دیافراگم که ماهیچه ی اصلی تنفس می باشد. فتق هیاتال زمانی حاصل می شود که قسمتی از معده دچار بیرون زدگی از هیاتوس به حفره ی قفسه ی سینه شود. ده درصد از افراد جامعه دارای این حالت هستند اما همه ی این موارد دارای علامت نیستند. ایجاد فتق هیاتال پدیده ای وابسته به سن و ثانویه به کشش مکرر فرنوازوفاژیال به سمت بالا می باشد.

سه حالت برای فتق هیاتال بیان شده است که عبارتند از:

فتق  لغزشی یا اسلایدینگ (نوع یک): کاردیا به سمت بالا جابجا شده و وارد مدیاستن خلفی می شود. متوسط سن ابتلا چهل و هشت سال می باشد.

فتق پاراازوفاژیال یا رولینگ (نوع دو): فوندوس معده در حالی که کاردیا در محل طبیعی خود قرار دارد به سمت بالا جابجا می شود. متوسط سن ابتلا شصت و یک سال می باشد و در زنان چهار برابر شایع تر از مردان می باشد.

فتق مخلوط یا میکس (نوع سه): ترکیبی از هر دو نوع فتق لغزشی و پاراازوفاژیال دیده می شود؛ یعنی هم کاردیا و هم فوندوس به طرف بالا جابجا می شوند.

مرحله ی نهایی فتق نوع یک و دو جابجایی کامل تمام معده به سمت بالا و داخل قفسه ی سینه می باشد در حالی که صد و هشتاد درجه به دور خود چرخیده است (کاردیا و پیلور نقاط ثابت هستند). به این حالت معده ی داخل سینه ای می گویند.

علائم عمدتا با ایجاد التهاب و زخم هایی در اطراف مری همراه هستند که منجر به رفلکس مقداری از شیره ی معده به مری از قسمت دچار فتق شده می شود.

علائم عبارتند از: درد، خون ریزی، و اشکال در بلع یا دیسفاژی.

تشخیص با رادیولوژی و اندوسکوپی صورت می گیرد. این فتق سبب رفلکس معدی- مروی در سطح گسترده نمی شود. زمانی که درمان دارویی برای کاهش دادن مشکلات با شکست مواجه شود، درمان جراحی مفید خواهد بود. دسترسی به موضع از طریق جراحی ممکن است از ناحیه ی توراکوابدومینال و یا از راه شکم و یا سینه بدست آید؛ توصیه می شود بسته به مورد، از آن دسترسی استفاده شود که موفقیت کامل را به همراه داشته باشد.

عموما دسترسی از راه شکم ترجیح داده می شود، اما باز کردن سینه می تواند دید بهتری از ناحیه ی فتق را فراهم آورد و بنابراین این روش نیز برای برخی افراد انتخاب اول است.

+ نوشته شده در  یکشنبه چهارم تیر 1391ساعت 1:34  توسط سید محسن هاشمی  | 

نارسایی کلیه

به کاهش تدریجی و پیش رونده عملکرد کلیه در طی سالیان متوالی که منجر به نارسایی کلیه می‌شود گفته می‌شود.
در بدن انسان کلیه‌ها مسئول پاکسازی مواد زاید و خارج کردن آب اضافی می‌باشند؛ همچنین کلیه‌ها هورمون هایی را می‌سازند که موجب قوی شدن استخوان ها و فرآیند خون‌سازی می‌شوند.
هنگامی که عملکرد کلیه شما کاهش می‌یابد مواد زائد و آب اضافی در بدن شما تجمع می‌یابد، فشار خون بالا می‌رود، گلبول های قرمز خون به مقدار کافی ساخته نمی‌شود و سلامتی شما به خطر می‌افتد. به طور کلی کاهش عملکرد کلیه موجب اختلالاتی در سیستم اسکلتی، اعصاب، پوست، مفاصل و خون شما می‌شود. در این صورت شما نیاز به روش های درمانی برای جایگزینی عملکرد کلیه‌تان دارید.


علایم نارسایی کلیه چیست؟

- بالا رفتن اوره خون که درنتیجه دهیدراتاسیون ناشی از اسهال واستفراغ ناشی می شود.

- تهوع
- کاهش وزن
- ادرار کف آلود
- خون در ادرار
- بالا رفتن فسفات خون که موجب خارش ،تخریب استخوان و درد عضلانی می شود.
- بالا رفتن پتاسیم خون که موجب به هم خوردن ریتم ضربان قلب و فلج عضلانی می شود.
- تجمع آب در بدن که موجب تورم در پاها  مچ پا، دست و صورت و ادم ریه می شود.
- درد پشت وپهلو
- کم خونی که در نتیجه کاهش هورمون اریتروپویتین که توسط کلیه ها ساخته می شود ایجاد می شود .
- احساس خستگی وضعف
- احساس گیجی وکاهش اشتها
- اشکال در خواب


روشهای درمانی

1.همودیالیز
دستگاه همودیالیز، مواد سمی، مایعات اضافی و مواد زاید خون شما را پاکسازی می‌کند. در نتیجه فشار خون بدن کنترل می‌شود و تعادل سدیم، پتاسیم و کلسیم و بی کربنات بدن تنظیم می‌شود.
بدین ترتیب همودیالیز جایگزین قسمتی از عملکرد کلیه‌تان می‌شود. دارو، رژیم غذایی و محدودیت مایعات معمولاً مورد احتیاج است.

رژیم غذایی همودیالیز: برای مؤثر بودن عملکرد دیالیز، بیماران باید در رژیم غذایی خود موارد زیر را رعایت کنند:
• مصرف متعادل منابع پروتئینی مثل گوشت، مرغ، ماهی
• کنترل مقدار پتاسیم غذایی
پتاسیم یک ماده ی معدنی است که در نمک‌های جایگزین، در میوه‌هایی مثل موز و پرتقال، سبزیجات، شکلات و آجیل‌ها وجود دارد. مصرف زیاد پتاسیم برای قلب شما خطرناک است.
• محدود کردن نوشیدنی‌ها. مصرف زیاد مایعات در زمانی که عملکرد کلیه‌های شما کم می‌باشد موجب تورم بافتی و منجر به افزایش فشار خون مشکلات قلبی می‌شود.
• پرهیز از مصرف نمک
• محدود کردن مصرف شیر، پنیر، آجیل، حبوبات و نوشابه؛ زیرا مواد فوق دارای مقدار زیاد فسفر هستند.


2.دیالیز صفاقی

دیالیز صفاقی یک روش دیگر برای خروج مایعات و مواد زائد اضافی از بدن می‌باشد این روش دیالیز از طریق شکم و غشای پریتوئن صورت می‌گیرد.

چگونه دیالیز صفاقی عمل می‌کن؟ در این روش، محلول دیالیز که شامل مخلوطی از مواد معدنی و قند که در آب حل شده‌است از طریق کاتتر وارد شکم می‌شود. قند محلول که دکستروز نامیده می‌شود موجب کشیده شدن مواد شیمیایی و آب اضافی از عروق نازک غشای پریتوئن شما به داخل محلول دیالیز می‌شود.
بعد از چند ساعت، محلول دیالیز را از طریق تیوپی از شکم شما خارج می‌کنند و بدین ترتیب مواد زاید و آب اضافی خون شما از بدنتان از طریق این فرآیند تعویض خارج می‌شود.

3.پیوند کلیه:

در این روش یک کلیه ی سالم از شخص دیگر به بدن شما پیوند می‌شود که این کلیه می‌تواند به جای کلیه ی  نارسایی که در بدن شما وجود داشت عمل کند.

پیوند کلیه می‌تواند کلیه ای از یک اهداء کننده زنده باشد و یا از کلیه ی اهداء کننده‌ای که به تازگی فوت کرده است صورت گیرد.
اهداء کننده زنده می‌تواند از فامیل یا غریبه باشد.
در افراد گیرنده پیوند و دهنده ی  پیوند کلیه موارد زیر چک می‌شود.

گروه خونی / HLA  /  Cross-Match Antige


عوارض احتمالی پیوند کلیه: علیرغم بررسی موارد فوق در افراد دهنده کلیه و گیرنده ممکن است رد پیوند کلیه توسط بدن صورت گیرد که علت شایع برای رد پیوند می‌تواند عدم استفاده از داروهای تجویز شده ‌باشد.
پزشکان برای جلوگیری از رد پیوند توسط سیستم ایمنی بدن از داروهای ایمونوساپرسیو استفاده می‌کنند. این داروها باید تا موقعی که عملکرد کلیه‌ طبیعی شود مورد استفاده قرار گیرد.
از عوارض داروهای ایمونوساپرسیو مستعد شدن بدن شما برای عفونتهای ویروسی و باکتریال می‌باشد بنابراین در این مدت زمان مراقبت بیشتری برای پیشگیری از بیماری ها نیاز دارید.

رژیم غذایی پیوند کلیه: محدودیت‌های مواد غذایی در پیوند کلیه نسبت به همودیالیز کمتر می‌باشد. اگرچه شما هنوز باید رژیم غذایی داشته باشید.
این رژیم توسط پزشک تان با توجه به داروهای مصرفی، فشار خون و وزن شما تغییر می‌کند.

+ نوشته شده در  شنبه سوم تیر 1391ساعت 21:27  توسط سید محسن هاشمی  | 

تمرينات ورزشی جهت بی اختیاری استرسی ادرار در خانم ها

تمرينات ورزشي تقويت کننده عضلات کف لگن

ورزش های تقويت کننده عضلات کف لگن اساس و پايه درمان رفتاری برای بی اختياری استرسی را تشکيل می دهد. در واقع برنامه رفتاری از 3 بخش مداخله ای کاملاً به هم وابسته ی زیر تشکیل شده است:

1. بيوفيدبک

2. ورزش های عضلات کف لگن

3. بازآموزی نوروماسکولار


بيوفيدبک: شامل هر گونه استراتژی ديداری،‌ شنيداری و لامسه ای که به بيمار برای شناسايی و مجزا کردن، منقبض کردن و آرام سازی عضلات کف لگن کمک کند،‌ می باشد. وجود بيوفيدبک مناسب در طی انجام ورزش های کف لگن مهم است زيرا بسياری از بيماران قادر به شناسايی و جداسازی اين عضلات تنها با آموزش شفاهی نمی باشند. يکی از اين استراتژی ها اين است که از بيمار بخواهيم در طی معاينه ی اول لگنی،‌ عضلات کف لگن را منقبض کنند. در مورد بعضی از زنان می توانيم به آن ها توصيه کنيم هنگامی که به آرامی يک انگشت خود را وارد مهبل می کنند،‌ عضلات کف لگن را منقبض کنند تا مطمئن شوند که عضله درست را منقبض می کنند و همچنين از بيمار خواسته می شود هنگامی که به صورت مستقيم روی سطح صندلی سخت نشسته است ورزش های کف لگن را انجام دهد. اين گونه فرض شده است اين تکنيک ها به بيمار کمک می کند که بزرگ ترين عضله کف لگن، یعنی عضله U شکل بالا برنده مقعد را در تماس با سطح صندلی منقبض کند. بالاخره بعضی از پزشکان توصيه می کنند که به بيمار آموزش داده شود که چند ثانيه بعد از شروع ادرار عضلات کف لگن را منقبض کند و جلوی جريان ادرار را بگيرد؛ به اين وسيله عضله درست را شناسايی کنند .

ورزش های تقويت کننده عضلات کف لگن: به صورت انجام تمرينات در وضعيت های متفاوت (خوابيده، ايستاده، نيمه خوابيده، نشسته، چهار دست و پا) و تشويق افراد به انقباض عضلات کف لگن به تعداد 35 بار يا بيشتر در هر وضعيت می باشد.

بازآموزي نوروماسکولار: شامل آموزش استراتژی استرس و استراتژی فوريت و تمرينات مثانه می باشد؛ به اين صورت که به بيماران آموزش داده می شود قبل از موارد استرس زا مثل خنده، سرفه، عطسه، پريدن از جايی، بلند کردن اشياء‌ سنگين و . . . . عضلات کف لگن را به طور ارادی3 تا 4 بار به مدت 6 تا 12 ثانیه  به طور سريع   منقبض کنند و در مواردی که احساس فوريت در ادرار کردن دارند، به بيماران توصيه شده به جای اينکه بلافاصله به توالت بروند، بايستند و يا بنشينند و تمام بدن را شل ساخته و نفس عميق بکشند و عضلات کف لگن را منقبض کنند و اين عمل را آنقدر تکرار کنند که احساس فوريت از بين رود و سپس بدون احساس فوريت به توالت بروند. همچنين آموزش تمرين مثانه داده می شود.

آموزش مثانه: به عنوان تعديل رفتار بصورت تجزيه و تحليل و تغيير در ارتباط بين علائم بيمار و محيط وی جهت الگوهای ناسازگار دفع ادرار تعريف می گردد. از آنجا که اغلب زنان برای اجتناب از نشت ادرار مصرف مايعات خود را کاهش و يا دفعات ادرار کردن خود را افزايش می دهند،‌ تعديل رفتاری برای هر بيمار مبتلا به بی اختياری ادراری کمک کننده است. تکنيک های ساده ای شامل تنظيم نوع و حجم مايعات مصرفی پس از مرور يادداشت های ادراری بيمار ممکن است مورد بحث قرار گيرد. زنان بايد راهنمايی شوند تا برحسب رنگ ادرار خود و دفعات ادرار کردن دريافت را تنظيم کنند. بطور کلی رنگ ادرار بايد زرد روشن بوده و 7 تا 6 نوبت ادرار کردن در 24 ساعت مناسب می باشد. به بيمار آموزش داده می شود تا فواصل زمانی مشخصی در طی ساعات بيداری ادرار کند.

- برای اينکه ورزش ها بتوانند حداکثر نتيجه درمانی خود را داشته باشند, بايد نکات زير را در هنگام انجام تمرينات به دقت رعايت نمايید:

1. در ابتدا بايد بطور صحيح عضلات کف لگن را شناسايي کنيد:

- عضلات کف لگن را به درستی شناسايی کنيد.

- يکی از روش های شناسايی عضلات، اين است که تلاش کنيد که جريان ادرار را هنگامی که در توالت نشسته ايد، قطع کنيد. اگر توانستيد چنين کاری را انجام دهيد, مشخص می شود که شما عضلات کف لگن را به درستی سفت کرده ايد.

- در هنگام نشستن روی صندلی يا جسم سخت در حالی که به راحتی نفس می کشيد سعی کنيد عضلات کف لگن خود را منقبض کنيد به صورتی که می خواهيد از جريان ادرار يا گاز جلوگيری کنيد.

2. ورزشها را بايد هر روز 2 بار، يک بار صبح و يک بار عصر هر بار به مدت 20 تا 15 دقيقه انجام دهيد.

3. حرکات ورزشی زير را به دنبال هم انجام دهيد:

الف) به پشت دراز بکشيد در حالی که پاهايتان کمی از هم جدا بوده و کاملاً راحت باشيد, عضلات کف لگن را منقبض نموده برای 10 ثانيه انقباض را نگه داريد, سپس دوباره عضلات را به مدت 10 ثانيه آزاد کرده و راحت نماييد و با دست عضلات زير شکم را لمس نماييد تا مطمئن شويد در حالت استراحت و عدم انقباض می باشند, سپس این تمرين را 20 تا 15بار تکرار کنيد.

ب) تمرين را به صورت بالا در حالی که پاها کمی جمع شده و به طرف شکم متمايل است, تکرار نماييد.

ج) تمرين را در حالت ايستاده در حالی که پاها کمی از هم جدا هستند و دست ها به ميز تکيه داده شده 20 تا 15 بار انجام دهيد؛ وقتی احساس کرديد انقباضات قوی تر شده اند تا 25 بار تعداد را افزايش دهيد.

د) تمرين را در حالی که کف دست ها و زانوهايتان روی زمين قرار دارد، انجام دهيد. عضلات را به مدت 10 ثانيه منقبض و 10 ثانيه شل کنيد و اين عمل را 20 تا 15 بار تکرار کنيد.

4. سعی کنيد دقيقاً حرکات را به صورتی که گفته شده و پشت سر هم انجام دهيد.

5. سعی کنيد تعداد انقباضات عضله را در هر موقعيت از 20 تا 15 بار به 35 بار برسانيد.

6. هر بار که احساس ادرار کردن داشتيد, قبل از رفتن به توالت همراه با نفس کشيدن آرام و عميق، عضلات کف لگن را به مدت 3 تا 4 ثانيه، چندين بار منقبض کنيد.

7. در مواقع استرس زا (خنده،‌ عطسه، سرفه، ورزش، پريدن، بلند کردن اشياء سنگين) به طور ارادی قبل و حين آن، موقعيت عضلات کف لگن را سفت نگه داريد.

8. در طی دوران عادت ماهيانه ورزش ها را قطع نموده و پس از پاک شدن درمان را ادامه دهيد.

+ نوشته شده در  شنبه سوم تیر 1391ساعت 20:33  توسط سید محسن هاشمی  | 

بی اختیاری استرسی ادرار در خانم ها

نشت غير ارادی ادرار در مواقع استرس زا مثل عطسه،‌ سرفه،‌ ورزش، پريدن،‌ بلند کردن اشياء سنگين و هر دليلی که باعث افزايش فشار بر مثانه شود، بی اختياری استرسی ادرار ناميده می شود.

دلايل ايجاد بی اختياری استرسی ادرار چيست؟

- حاملگی

- زايمان های متعدد

- چاقی

- يائسگی

اتفاقات دوران زندگی می تواند عضلات کف لگن را ضعيف سازد و باعث علائم و مشکلاتی مثل بی اختياری استرسی ادرار و افتادگی احشای داخلی (مثانه،‌ روده و رحم) شود. عضلات کف لگن مانند ديگر عضلات هستند و وقتی که ضعيف می شوند شما می توانيد کمک کنيد که دوباره قوی شوند.


ساختمان عضلات کف لگن :

قسمتی از بدن شما که شامل استخوان های لگن می باشد, منطقه لگنی گفته می شود که احشايی مانند مثانه، رحم و قسمتهايی از روده بزرگ در آن قرار دارد. در زير آن چندين لايه از عضلات کششی وجود دارد که به جلو و عقب و اطراف استخوان های لگن متصل شده اند و اعضای داخل لگنی را حمايت می کنند. دو عضله مهم کف لگن اغلب کارها را انجام می دهند. اين عضلات از نشت ادرار و مدفوع جلوگيری می کنند.

تشخیص:

1. شرح حال و معاينه بالينی

2. آزمون استرس: هنگامی که سرفه می کنيد يا می پريد دکتر ميزان نشت ادرار را اندازه می گيرد.

3. آزمايش ادرار

4. سونوگرافی مثانه و آزمايشات تخصصی ديگر


روشهای درمانی موجود:

1- ورزش های تقويت کننده عضلات کف لگن

2- تحريک الکتريکی

3- مخروط های مهبلی: وسايل شبيه به مخروط که به شناسايی درست عضلات کف لگن و انجام درست ورزشهای کف لگن کمک می کنند.

4- کنترل مثانه: مثانه خود را کنترل کنيد به اين صورت که ابتدا هر 15 دقيقه اقدام به تخليه مثانه کنيد و در صورتی که در فواصل آن نياز به تخليه مثانه داشتيد، بايد خود را نگه داريد. فاصله زمانی بين هر بار ادرار کردن هر 3 روز 15 دقيقه اضافه می شود تا اينکه فواصل زمانی ادرار کردن به يک ساعت برسد. در اين زمان هر 3 روز 15 دقيقه اضافه می شود تا اينکه فواصل زمانی ادرار کردن به يک ساعت برسد. در اين زمان هر 3 روز نيم ساعت به زمان فواصل ادرار کردن اضافه می شود تا اينکه فواصل ادرار کردن به 4 تا 3 ساعت برسد.

5- حذف عوامل محرک: از مصرف مواد محرک خصوصاً (کافئين، شکلات کاکائويی، الکل، چای،‌ آبميوه جات و شيرين کننده های مصنوعی) خودداری شود و در مقابل آب و شير بيشتر استفاده شوند.

6- کاهش وزن

7- داروهای شيميايی

8- روشهای جراحی

+ نوشته شده در  شنبه سوم تیر 1391ساعت 20:7  توسط سید محسن هاشمی  | 

ناتوانی جنسی

ناتوانی جنسی (Impotence or Erectile Dysfunction) در مردان به ناتوانی دائمی یا گذرا در رسیدن به نعوظ (Erection) کافی و یا حفظ آن برای فعالیت جنسی گفته می شود.

بنابراین در ابتدای مراجعه بیماران باید دید بیمار دقیقا از چه مشکلی شکایت دارد زیرا ممکن است مشکل اصلی او انزال زودرس (Premature Ejaculation) یا کاهش میل جنسی(Libido) یا نرسیدن به اوج لذت جنسی (Anorgasmia) یا نداشتن انزال(Anejaculation) باشد.


شیوع

این مشکل به ویژه در سنین 40 تا 70 سالگی بسیار شایع است. مثلا در یک مطالعه 52 درصد  مردان در همین محدوده سنی درجاتی از ناتوانی جنسی را گزارش کرده اند (17 درصد خفیف, 25 درصد متوسط و حدود 10 درصد ناتوانی جنسی کامل). ناتوانی جنسی کامل در 40سالگی 5 درصد و در 70 سالگی حدود 15 درصد گزارش شده است.


عوارض

اثرات و عوارض این مشکل می تواند بسیار عمیق باشد و علاوه بر اثرگذاری بر اعتماد به نفس و روحیه و خلق فرد ممکن است باعث ایجاد اختلاف یا تعارض در ارتباط با شریک جنسی گردد و حتی در برخی موارد منجر به جدایی گردد. گاهی مشاهده می شود که شریک جنسی بیماربه دلیل برآورده نشدن خواسته هایش به سمت ارتباط با افراد دیگر کشیده می شود که این مساله خود عوارض جدی و مخربی برای هر دو طرف و بنیان خانواده دارد. پس با در نظر گرفتن مجموع این نکات نتیجه گیری می شود که تشخیص و درمان زودهنگام این بیماری و پیگیری پس از آن بسیار ضروری و مهم می باشد.


مکانیسم نعوظ

به زبان ساده عامل ایجاد نعوظ یا ارکشن، پمپ شدن شدید خون به درون اجسام غاری آلت و ممانعت از خروج آن توسط بسته شدن مسیر سیاهرگ ها می باشد. بنابراین در دو حالت کلی اختلال نعوظ ایجاد می شود:

1) کاهش یا قطع جریان سرخرگی که در آن خون به خوبی وارد آلت نمی شود.
2) بسته نشدن مسیرهای سیاهرگی و نشت خون وارد شده به آلت به خارج.


علل و تشخیص

بعضی از بیماری ها مانند: دیابت, افزایش فشار خون, تصلب شرایین, اختلالات تیرویید, ضربه ها, اختلالات روحی و عصبی مانند افسردگی و ... می توانند عامل ایجاد ناتوانی جنسی در مردان باشند.

شرح حال کمک زیادی به کشف علت بیماری می کند به عنوان نمونه در کسانی که نعوظ صبحگاهی کامل وخوبی دارند ولی در طول مدت بیداری اختلال نعوظ دارند عوامل روحی و عصبی مانند استرس بیشتر مطرحند. بسیاری از دارو ها نیز می توانند عامل ایجاد ناتوانی جنسی در مردان باشند. 

در معاینه این بیماران باید نکاتی مانند صفات ثانویه جنسی (رویش ریش و سبیل و موهای ناحیه تناسلی و زیر بغل و ...)، اندازه آلت و بیضه ها و ... را مد نظر داشت.

برای بررسی اولیه نیاز به درخواست آزمایشاتی مانند قند خون ناشتا, چربی خون, تستهای تیرویید, بررسی پروستات در افراد بالای 50 سال و ... می باشد.

از جمله علل دیگری که می توانند باعث اختلال نعوظ گردند می توان به کشیدن سیگار, مصرف الکل, چاقی, اعمال جراحی روی پروستات و مجرا, دوچرخه سواری طولانی مدت و ... اشاره نمود.

پس از بررسی اولیه توسط پزشک یا درمان شروع می شود یا نیاز به بررسی های تکمیلی مانند سونوگرافی داپلر, عکس رنگی با تزریق ماده رنگی درون آلت, آنژیوگرافی و ... می باشد.


داروهایی که باعث کاهش میل جنسی می شوند:

-داروهای کاهش دهنده فشار خون مانند: هیدروکلرتیازید و ...
-داروهای مورد استفاده در روانپزشکی مانند: فلوکستین و ...
-آنتی آندروژنها (داروهای ضد هورمون مردانه): فیناستراید, کتوکونازول, اسپیرونولاکتون و ...
-قرصهای ضد حاملگی


داروها و موادی که باعث اختلال در نعوظ (Erection) می شوند:

-داروهای کاهش دهنده فشار خون مانند: پروپرانولول, هیدروکلرتیازید, نیفدیپین, دیلتیازم, کاپتوپریل و ...

-داروهای مورد استفاده در روانپزشکی مانند: دیازپام, اگزازپام و ...
-آنتی آندروژنها (داروهای ضد هورمون مردانه): کتوکونازول, اسپیرونولاکتون, فیناستراید و ...
-داروهای مورد استفاده برای دستگاه گوارش مانند: سایمتدین
-ماری جوانا, کوکایین, هرویین و ...


داروهایی که باعث اختلال در انزال (Ejeculation) می شوند:

-داروهای کاهش دهنده فشار خون مانند: پرازوسین, متیل دوپا و ...
-داروهای بلوک کننده گیرنده های آلفا مانند: پرازوسین, ترازوسین, تامسولوسین و ...
-داروهای مورد استفاده در روانپزشکی مانند: فنوتیازین ها(کلرپرومازین), ضدافسردگی ها (فلوکستین, سرترالین, پاروکستین, کلومیپرامین, ایمی پرامین و ترازودون ) و ...


داروها و موادی که باعث اختلال در تولید اسپرم ها می شوند:

-داروهای شیمی درمانی
-الکل, نیکوتین (سیگار), ماری جوانا و ...
-آنتی آندروژن ها (داروهای ضد هورمون مردانه)
-پروستاگلندین ها


داروها و موادی که باعث اختلال لغزنده سازی واژن در خانم ها و ایجاد درد هنگام نزدیکی میشوند:
-داروهای با خاصیت آنتی کولینرژیک: مانند ضد افسردگی ها (آمی تریپتیلین, نورتریپتیلین و ...), اکسی بوتینین

-آنتی هیستامین ها
-تاموکسیفن
-برخی آنتی بیوتیک ها
-قرص های ضد حاملگی با استروژن پایین
-داروهای شیمی درمانی و سرکوب کننده سیستم ایمنی
-بروموکریپتین
-مواد اسپرم کش

+ نوشته شده در  شنبه سوم تیر 1391ساعت 19:45  توسط سید محسن هاشمی  | 

شب ادراری در کودکان

شب ادراری يكی از مسائل مهم و شايع كودكان می باشد. گرچه عارضه وخیمی نيست اما می تواند نظم خانواده را بر هم زده و باعث نگرانی والدين گردد. شب ادراری معمولاً در بچه های زير چهار سال امری طبيعی است ولی بخصوص اگر تا سن مدرسه قطع نشود به عنوان بيماری تلقی می شود.

99 درصد بچه ها در سن 15 سالگی شب ها خشك می خوابند و فقط یک درصد بچه های طبیعی در این سن (15 سالگی) هنوز شب ادراری دارند. شب ادراری در پسربچه ها به میزان دو برابر دختربچه ها دیده می شود.

دو نوع شب ادراری وجود دارد. يك نوع اوليه است كه از زمان تولد وجود داشته و قطع نشده است، و نوع ثانويه که در آن پس از اينكه تا مدتی بيمار كنترل كامل ادرار را بدست آورد مجدداً دچار شب ادراری می شود (علل این دو نوع شب ادراری با هم متفاوتند).

ظرفيت مثانه در نوزادی حدود 40 ميلی ليتر است كه با افزایش سن به تدریج بر آن افزوده می شود. اسفنكتر ارادی مجرا نيز بتدريج به كنترل و اراده كودك درمی آيد و در سه سالگی به حد كامل كنترل ارادی می رسد. هر دو این عوامل باعث می شوند که تا این سن در اکثر بچه ها کنترل ادرار به دست آید.

باید دانست که شب ادراری يك بيماری نبوده بلكه يك علامت است و عوامل متعددی به تنهايی يا با هم می توانند علت شب ادراری باشند.

عده ای مسئله ی تاخیر در بلوغ و تکامل دستگاه عصبی را به عنوان علت شب ادراری مطرح کرده و عده ای دیگر كاهش ظرفيت مثانه را و عده ای اختلال در ترشح هورمون ADH  ( که موجب بازجذب آب در کلیه ها می شود ) را به عنوان عامل، پيشنهاد می كنند.
برخی نیز ژنتیک و توارث را به عنوان علت شب ادراری ذکر می کنند چون معمولاً يك رابطه فاميلی در مبتلايان به شب ادراری وجود دارد؛ بدین صورت که اگرهر دوی والدین سابقه شب ادراری داشته باشند 77 درصد بچه ها و اگر یکی سابقه شب ادراری داشته باشند 43 درصد بچه ها به شب ادراری مبتلا خواهند بود.

عده ای نیز در مطالعات خود نشان داده اند که بچه های مبتلا به شب ادراری اختلال در بیدار شدن دارند و به دلیل خواب سنگین، در خواب ایمپالس های ارسالی از مثانه به مراکز مغزی که پر شدن مثانه و نیاز به تخلیه را گزارش می کنند، موجب بیدار شدن بچه نشده و در نتیجه در رختخواب ادرار می کند و علت شیوع بیشتر شب ادراری در بچه های شلوغ و پر تحرک و بچه های بیش فعال که طی روز خیلی فعالیت کرده و در شب به خواب های عمیق می روند همین اختلال در بیدار شدن است.

اضطراب و استرس روحی بچه نیز در ایجاد شب ادرای دخیل است و به همین دلیل است که گاه با به دنیا امدن بچه دوم خانواده، بچه اول که نیازمند توجه والدین است دچار شب ادراری می شود و باز به همین دلیل است که تحت فشار گذاشتن بچه ودعوا کردن او نه تنها باعث بهبود شب ادراری نمی شود بلکه ممکن است آن را بدتر نیز بکند.
اثبات شده که مجموعه ای از همۀ این عوامل در ایجاد شب ادرای موثرند.

در اغلب موارد ،تشخيص علت شب ادراری بسيار مشكل است و در اكثر موارد هيچ علت واضحی برای آن پيدا نمی شود. معمولاً يك معاينه كامل و يك آزمايش ساده ادرار از نظر تشخيصی كافی است و گاهی سونوگرافی سیستم ادراری هم لازم است مگر اينكه اين معاينات، ما را به وجود مسائلی راهنمائی كند كه برای تشخيص آنها آزمايش های بيشتری لازم باشد. اين كودكان نبايد تحت آزمايشهای تشخیصی یا اقدامات درمانی غیر ضروری قرار بگيرند، مگر شرح حال و معاينات و آزمايش ادرار دليلی واضح برای انجام اين اعمال را نشان دهد.


درمان شب ادراری کودکان

شب‌ادراری‌ یك‌ علامت‌ خوش‌خیم‌ بوده‌ و در اكثر موارد با گذشت‌ زمان‌ خودبخود خوب‌ می‌ شود (هر سال‌ 15 درصد بیماران‌ به طور خود به خود بهبود دائم‌ پیدا می‌كنند)؛ بنابراین اولین‌ اقدام‌ درمانی‌ پس‌ از رد كردن‌ بیماری‌ جسمی‌ و عفونت ادراری با بررسی های ساده ای كه‌ قبلاً اشاره‌ شد ، دادن‌ اطمینان‌ به‌ والدین‌ است‌ كه‌ با صبر و حوصله‌ با كودك‌ برخورد كرده‌ و بدانند كه‌ عارضه‌ وخیم‌ و خطری‌ در بین‌ نبوده‌ و كودك‌ بهبود خواهد یافت‌. در حقیقت‌ قبل‌ از 6 سالگی‌ در اكثر بچه‌ها شروع‌ درمان‌ لازم نیست‌ (مگر در آن هایی كه‌ روزها هم‌ خیس‌ می‌كنند) و سن‌ مناسب‌ درمان‌، هنگام‌ شروع‌ مدرسه‌است. البته در مواردی که مادر وخانواده ی کودک خسته و بی صبر شوند می توان درمان را زودتر شروع کرد. درمان شامل موارد زیر است:


الف ـ اقدامات اولیه و کلی

ابتدا باید اصلاحاتی در مصرف مایعات توسط کودک انجام شود؛ بدین ترتیب که‌ كودك‌ صبح ها مجاز باشد مایعات‌ زیاد بخورد و سعی‌ در نگهداشتن‌ ادرار نماید و برعكس‌ عصرها و بخصوص‌ شب‌، از خوردن‌ مایعات‌ پرهیز نماید. این کار باعث کاهش حجم ادرار شبانه و افزایش حجم عملکردی مثانه می شود. اگر فشار روحی‌ بر كودك‌ وجود دارد (مثل‌ توجه‌ بیشتر به‌ كودك‌ تازه‌ متولد در خانواده‌ ، فشار درس‌ و غیره‌ ) حتی‌الامكان‌ برطرف‌ یا كم‌ شود .کودک را نباید به خاطر شب ادراری تنبیه یا مواخذه کرد چون این کار با افزایش استرس کودک باعث تشدید شب ادراری خواهد شد. باید بر عکس ، کودک را برای شبهایی که ادرار نمی کند و خشک از خواب برمی خیزد تشویق نمود. برای این منظور می توان جدولی درست کرد که روزهای هفته در آن آمده و به ازای هر شبی که کودک خشک است به او یک ستاره یا برچسب بدهیم و در این جدول بچسبانیم و به کودک قول دهیم که به ازای تعداد مشخصی ستاره ( مثلا ده ستاره ) یک جایزه برای وی خواهیم خرید. لازم نیست این جایزه خیلی بزرگ و گران باشد. این کار باعث بهبود تدریجی شب ادراری در برخی موارد خواهد شد. ضمنا اگر یبوست‌ وجود دارد باید درمان‌ شود.

اگر با روشهای‌ ساده‌ فوق‌ ، شب‌ ادراری‌ درمان‌ نشد و نزدیك‌ سن‌ مدرسه‌ هنوز ادامه‌ دارد می‌توان‌ اقدام‌ به‌ درمان‌ دارویی نمود.


ب ـ درمان دارویی

1 ـ ایمی‌ پرامین‌

حدود نیمی‌ از بچه‌هایی‌ كه‌ با این‌ دارو درمان‌ می‌شوند به‌ درمان‌ جواب‌ می‌دهند و حدود یك‌ پنجم‌ نیز بهبودی‌ نسبی‌ نشان‌ می‌دهد. ایمی‌ پرامین‌ باعث‌ افزایش‌ ظرفیت‌ عملی‌ مثانه‌ می‌شود؛ اگرچه دوز توصیه شده برای شروع درمان 25 میلی گرم ‌ قبل‌ از خواب‌ است اما به تجربه مشاهده شده که اکثر کودکان ایرانی با دوز 10 میلی گرم نیز به خوبی درمان می شوند. ضمن آن که دوز 25 میلی گرم در بچه ای که به مدرسه می رود ممکن است باعث خواب آلودگی صبحگاهی شود. درمان به‌ صورت‌ خوراكی‌ شروع‌ می‌شود و اگر طی دو هفته بهبود قابل توجهی مشاهده نشد مقدار دارو را تا دو برابر افزایش‌ می‌دهیم‌. این افزایش را تا مقدار حداکثر 50 میلی گرم قبل از خواب می توان ادامه داد.

با قطع مصرف دارو در بسیاری از موارد شب اداراری دوباره شروع می شود لذا باید درمان دارویی را با نوعی از رفتار درمانی و تشویق ( مثل جدول ستاره ) همراه کرد تا اثرات ان پایدار تر شود. بدین ترتیب که با دارو کودک شب های خشک بیشتری خواهد داشت و ستاره های بیشتری خواهد گرفت و تقویت مثبت رفتاری باعث پایداری نتایج درمان خواهد شد.

باید توجه‌ كنیم‌ كه‌ با افزایش مقدار دارو خطر عوارض‌ دارویی به‌ طور جدی‌ وجود دارد. خواب آلودگی، اختلال‌ خواب‌ و بی‌اشتهایی‌ ‌ از عوارض‌ داروست‌. در بچه‌های‌ كوچك تر عوارض‌ دارو زودتر ظاهر می‌شود، لذا دارو نباید در دسترس‌ بچه‌ بوده‌ و باید به‌ والدین‌ در مورد افزایش‌ سرخود دارو هشدار داده‌ شود.

2 ـ دسموپرسین‌ یا DDAVP

این‌ دارو به‌ صورت‌ اسپری‌ بینی‌ و خوراکی (زیرزبانی) بكار می‌رود و اثر آن‌ 7 تا 10 ساعت‌ باقی‌ می‌ماند. با دوز 40 میكروگرم‌ در شب‌ 40 درصد بیماران‌‌ نتیجه‌ می‌گیرند. فرم زیرزبانی با دوز مناسب تاثیر مشابه با فرم اسپری آن دارد. بررسی ها نشان داده است که دسموپرسین فقط در یک سوم بیماران و خصوصاً آنها که میزان AVP سرم شبانه پایین دارند تاثیر کامل دارد و در بقیه و عمده بیماران به جای درمان کامل تعداد دفعات خیس کردن بچه را کم می کند.

متاسفانه‌ مانند ایمی‌ پرامین‌ با قطع‌ دارو اثر آن‌ از بین‌ رفته‌ معمولاً شب‌ ادراری‌ عود می‌كند. عوارض این دارو شامل خارش و تحریک بینی (در فرم اسپری بینی) و عارضه شدید مسمومیت با آب می باشد. برای پرهیز از این عارضه باید میزان دریافت مایعات توسط بیمار خصوصاً در بعدازظهر و شب محدود شود.

3 ـ داروهای‌ آنتی‌ كلینرژیك‌

در اكثر موارد این‌ داروها در درمان‌ شب‌ ادراری‌ به‌ تنهایی‌ مفید نیستند. فقط‌ در مواردی‌كه‌ بیمار تكرر ادرار با خیس‌ شدن‌ روزانه‌ نیز دارد (پس‌ از رد كردن‌ علل جسمی‌) تجویز این‌ داروها می‌تواند‌ در درمان‌ موثر باشد. زیرا با كاهش‌ انقباضات‌ ناخواسته‌ مثانه‌ ظرفیت‌ مثانه‌ را افزایش‌ می‌دهند.

پ ـ رفتار درمانی‌

انجام‌ این‌ روش ها گرچه‌ تا حدودی‌ مشكل‌ است و نیاز به‌ همكاری‌ والدین‌ و كودك‌ دارد اما اگر استفاده‌ شود و موفق‌ باشد اثر آن‌ پایدارتر (اغلب دائمی) و عود آن‌ از تمام‌ روش های‌ دیگر كمتر است‌.

1 ـ تربیت‌ مثانه‌ ( bladder training )

برای‌ این‌ منظور به‌ كودك‌ می‌آموزیم‌ وقتی‌ بیدار است‌ سعی‌ كند فاصله‌ بین‌ ادرار كردن‌های‌ خود را افزایش‌ دهد تا به‌ مرور ظرفیت‌ مثانه‌ افزایش‌ یابد. این‌ كار در صورتی که‌ از روی‌ برنامه‌ و به‌ طور مداوم‌ انجام‌ شود كاملاً موثر است‌. با این‌همه‌ این‌ روش‌ به‌ تنهایی‌ معمولاً شب‌ ادراری‌ را بر طرف‌ نمی‌كند اما بعنوان‌ روش‌ كمكی‌ همراه با دارو یا روش‌ رفلكس‌ شرطی‌ (با بكارگیری‌ زنگ‌ اخطار) در قطع‌ شب‌ ادراری‌ به‌طور دائم‌ بسیار مفید‌ است‌.

2 ـ تقویت‌ مسئولیت‌پذیری‌

این روش همان جدول ستاره است (که در قسمت اقدامات کلی گفته شد).انجام‌ آن‌ نیاز به‌ كودك‌ فعال‌ و علاقمند به‌ درمان‌ و والدین‌ همكار دارد. این‌ روش‌ در بعضی‌ بچه‌ها موثر است‌ ولی‌ اگر اثر كرد عود شب‌ ادراری‌ خیلی‌ كم‌ است‌.

3 ـ درمان‌ با رفلكس‌ شرطی‌

قاطع‌ترین‌ روش‌ درمان‌ شب‌ ادراری‌ می‌باشد كه‌ در مطالعات متعدد‌ اثر آن‌ به‌ اثبات‌ رسیده‌ است‌. در این‌ روش‌ معمولاً وقتی‌ كودك‌ خیس‌ می‌كند بلافاصله‌ زنگی‌ كه‌ بوسیله‌ یك‌ باطری‌ فعال‌ است‌، به صدا درآمده‌ او را بیدار می‌كند. معمولاً یك‌ سنسور رطوبت‌ که بصورت‌ سیم‌ نازكی‌ است‌ در لباس‌ زیر قرار گرفته‌ و به‌ یك‌ باطری‌ ترانزیستوری‌ كه‌ به‌ بازو و یا كمر بسته‌ شده‌، وصل‌ می‌باشد.

این‌ هشدار دهنده‌ ی ادراری‌ مطمئن‌ بوده‌ و چندان‌ گران‌ نیست‌. البته در ایران هنوز وجود ندارد. مكانیسم‌ اثر آن‌ كاملاً شناخته‌ شده‌ نیست‌ اما حدس‌ می‌زنند كه‌ وقتی‌ مكرراً بیمار هنگام‌ پرشدن‌ مثانه‌ و ادرار كردن‌ به‌ علت‌ زنگ‌ زدن‌ بیدار می‌شود، تدریجاً پرشدن‌ مثانه‌ جای‌ زنگ‌ را در حلقه‌ رفلكس‌ گرفته‌ و پس‌ از چند ماه‌ وقتی‌ مثانه‌ به‌ ظرفیت پر‌ می‌رسد به جای‌ زنگ‌ عمل کرده و باعث‌ وقفه‌ چرخه ی ادرار شده‌ و كودك‌ را بیدار می‌كند (رفلكس‌ شرطی‌). مشكل‌ این‌ درمان‌ یكی‌ این‌ است‌ كه‌ نیاز به‌ همكاری‌ كامل‌ والدین‌ و كودك‌ دارد. والدین‌ باید مكرراً بیدار شده‌ و كودك‌ را برای‌ ادرار ببرند. اما خود كودك‌ به‌ مرور (اگر همكاری‌ داشته‌ باشد) مسئله‌ را یاد می‌گیرد و مسئولیت‌ را خودش‌ قبول‌ می‌كند. دوم‌ اینكه‌ چند ماه‌ طول‌ می‌كشد تا درمان‌ اثر كند اما چون‌ اثر آن‌ دائمی‌ است‌ و عود خیلی‌ كم‌ است‌ ارزش‌ ادامه‌ درمان‌ را دارد. مطالعات‌ مختلف‌ ارجح‌ بودن‌ این‌ روش‌ را بر ایمی‌ پرامین‌ و دسموپرسین‌ نشان‌ داده‌ است‌. شدت‌ بی‌اختیاری‌، سن‌ و درجه‌ هوش‌ كودك‌ اثری‌ در نتیجه‌ این‌ روش‌ درمانی‌ ندارد.

و نهایتا این که در برخورد با هر کودک مبتلا به شب ادراری باید نکات زیر مد نظر باشد:

1- والدین و کودک باید بدانند که شب ادراری بی خطر است و امکان بهبودی آن تا میزان 15 درصد در هر سال وجود دارد و اغلب با بلوغ از بین می رود.

2 ـ باید دانست که همۀ والدین و همۀ کودکان برای برنامه های درمانی به یک میزان آمادگی لازم را ندارند؛ بنابراین باید مشخص شود که آیا کودک به اندازه کافی بزرگ شده است ( معمولاً تا حدود 7 سال ) و والدین آمادگی لازم را برای حمایت از کودک جهت شروع درمان پیدا کرده اند؟

3 ـ بهتر است اولین درمان بر پایه استفاده از ساعت ها و تشک هایی باشد که با خیس شدن کودک را از خواب بیدار می نماید.

4 ـ از شروع درمان دارویی تنها بعنوان اولین قدم درمانی باید پرهیز نمود و به شرطی از دارو در قدم اول استفاده می کنیم که با یکی از روشهای رفتار درمانی همراه شود.

5 ـ باید به خانواده اطلاع داد که پس از شروع درمان و بهبود بیمار نیز ممکن است که عود شب ادراری دیده شود که این عود گذرا و کوتاه مدت است.

+ نوشته شده در  شنبه سوم تیر 1391ساعت 19:24  توسط سید محسن هاشمی  | 

وازکتومی

وازکتومی یکی از روش های متداول در جلوگیری از باروری مردان می باشد. در این روش با جراحی کوچک، مسیر وازدفران را که وظیفه ی عبور اسپرم از بیضه به سمت پروستات و مجرای اداری را دارد مسدود می کنند.
این روش با بی حسی موضعی و درد کم و جراحی کوتاه مدت و ارزان قیمت است. درصد موفقیت آن تا 99 درصد می باشد که بسته به روش وازکتومی متفاوت است.

عوارض جراحی بسیار کم و شامل احتمال خونریزی و یا عفونت جراحی در کوتاه مدت و یا درد بیضه به طور موقتی، و بندرت مزمن، می باشد.
و فواید این روش، قابلیت باز کردن مجدد وازکتومی، ارزان بودن و دوره نقاهت کوتاه مدت آن می باشد.

از نظر علمی وازکتومی باعث ناتوانی جنسی نمی گردد ولی موارد متعدد دیده می شود که بیمار پس از وازکتومی از کم شدن توانایی و یا تمایل جنسی شاکی می باشد که دلیل آن، تأثیر روحی انجام وازکتومی می باشد و از نظر علمی وازکتومی تأثیری جسمی بر روی توانایی جنسی ندارد.
در صورت بروز درد های طولانی مدت و آزار دهنده پس از وازکتومی احتیاج به باز کردن مجدد وازکتومی یا برداشت کامل لوله ی وازدفران می باشد.


وازکتومی چیست؟

وازکتومی یا انسداد مجاری وازدفران، یکی از قدیمی ترین روشهای جراحی، جهت جلوگیری از باروری در مردان می باشد. این روش امروزه در بسیاری از نقاط دنیا جهت کنترل جمعیت، متداول می باشد.

وازدفران مجرای عبور اسپرم از بیضه به طرف پروستات و مجرای ادراری جهت اضافه شدن اسپرم به مایع انزالی منی می باشد که با انسداد این مجرا، باعث تهی شدن مایع منی، از اسپرم می گردد و در نتیجه مایع خروجی انزالی حاوی اسپرم نمی باشد. لذا منجر به باروری نمی گردد.


روش انجام وازکتومی چیست؟

وازکتومی از طریق برش کوچکی بر روی پوست در مسیر مجرای وازدفران می باشد. این برش معمولاً بر روی ساک بیضه (اسکلروتوم) و یا به ندرت قسمت تحتانی شکم انجام می گردد. سپس با باز کردن بافت زیر پوست و آزاد کردن مجرای وازدفران، قسمتی از مجرا برش داده شد و دو سر آزاد آن ، با نخ جراحی مسدود می گردد.

در روشی به نام NSIV که به نام وازکتومی بدون برش معروف می باشد بدون برش پوست با تیغ جراحی، از طریق سوراخ کوچکی بر روی پوست، به محل مجرای وازدفران دسترسی پیدا کرده و وازکتومی انجام می گردد.


عوارض بعد از وازکتومی چیست؟ 

وازکتومی یکی از کم عارضه ترین روشهای جلوگیری از باروری می باشد و عوارض آن شامل عوارض تکنیکی جراحی، مثل احتمال خونریزی و هماتوم در کیسه بیضه و ایجاد عفونت محل جراحی می باشد. عوارض دیررس مثل درد دائمی و یا درد هنگام نزدیکی که به ندرت رخ می دهد. همچنین با گذشت زمان ، ناباروری ممکن است دائمی و غیر قابل برگشت گردد.


آیا وازکتومی منجر به نارسایی جنسی می گردد؟

وازکتومی از نظر علمی تأثیری بر روی ناتوانی جنسی در رفتار سکس فرد ندارد و منجر به کاهش و یا افزایش تمایل و توانایی جنسی نمی گردد و فقط حجم مایع منی 0.5 میلی لیتر کمتر از قبل از وازکتومی می گردد و مایع منی حاوی اسپرم نیست. در موارد متعددی که بیمار پس از وازکتومی اظهار کم شدن تمایل یا توانایی جنسی دارد صرفاً تأثیر عصبی و روحی عمل می باشد و تأثیر جسمی نیست.

اسپرم ساخته شده در بیضه هنگام نزدیکی، در مسیر لوله ی وازدفران حرکت می کند و پس از رسیدن به محل وازکتومی شده، پشت محل انسداد جمع شده و به تدریج با گذشت زمان جذب بدن می گردد.


فواید وازکتومی چیست؟

وازکتومی با درصد موفقیت بسیار بالا، یکی از قطعی ترین روش های جلوگیری از باروری است که انجام آن با کمترین استرس به فرد و با بی حسی موضعی و در زمان حدود 10 دقیقه قابل انجام است و دوره نقاهت کوتاه مدت 24 تا 72 ساعت می باشد. پس از ترمیم احتیاج به کشیدن بخیه نمی باشد. احتمال عود و باز شدن مسیر وازدفران بین 0.5 تا 5 درصد می باشد که بسته به تکنیک وازکتومی متفاوت است.


- آیا پس از وازکتومی، در صورت تمایل می توان مجرای وازدفران را مجدداً باز نمود؟

درصورت تمایل فرد به باروری مجدد، قابلیت باز کردن مجدد لوله به روش جراحی می باشد. البته بایستی در نظر داشت که درصد موفقیت باز کردن مجدد وازدفران قطعی و 100 درصد نمی باشد. چون به مرور زمان افزایش فشار مجاری اسپرم، به تدریج منجر به تخریب بافت مجاری و لوله های اسپرم ساز و در نتیجه، ناباروری دائمی می گردد.


-چه بیماری کاندید مناسبی برای باز کردن مجرای وازدفران پس از وازکتومی می باشد؟

اگر فردی احتمال دارد در آینده داوطلب داشتن فرزندی باشد توصیه می گردد که از انجام وازکتومی صرف نظر کند. ولی اگر به هر دلیلی فرد وازکتومی شده خواستار داشتن فرزندی دیگر شد میتوان با جراحی اقدام به باز کردن مجرا کرد .

هرچه فاصله زمانی بین انجام وازکتومی و جراحی باز کردن لوله کمتر باشد و تکنیک انجام جراحی بهتر باشد، شانس موفقیت عمل بیشتر خواهد شد. بهترین زمان کمتر از 2 سال فاصله زمانی و در فردی که بیش از 10 سال از وازکتومی گذشته باشد کمترین درصد موفقیت انتظار می رود.


روش انجام باز کردن مجدد وازکتومی چیست؟

بر خلاف وازکتومی که اقدامی ارزان قیمت، سریع و از نظر تکنیکی آسان می باشد، باز کردن آن روشی مشکل، زمان بر، و گران قیمت می باشد. بهترین روش انجام به روش میکروسرجری (استفاده از میکروسکوپ و بزرگنمایی حین جراحی) می باشد و دقت و ظرافت حین جراحی تعیین کننده می باشد.

در این روش لولۀ وازدفران بوسیله ی نخ های جراحی بسیار باریک که به سختی با چشم قابل مشاهده می باشد از طریق دید میکروسکوپی در 2 تا 3 لایه، عمل پیوند دو سر لولۀ وازدفران انجام می گیرد.
پس از انجام یک عمل وازووازوستومی موفق ، حتی باز ممکن است جهت بارور شدن احتیاج به درمان دارویی و یا اقدامات کمک لقاحی نیز باشد.


در صورت بروز درد پس از وازکتومی چه اقدامی بایستی انجام گیرد؟

از عوارض دیررس وازکتومی درد می باشد این درد ممکن است دائمی و یا هنگام تحریک جنسی و نزدیکی باشد دلیل بروز درد در بعضی افراد به درستی مشخص نیست. ممکن است افزایش فشار حرکت اسپرم در لوله مسدود شده، عامل آن باشد ولی عوامل عصبی و روحی معمولاً بسیار تأثیر گذار است.

به هر حال درمان درد در بیمارانی که درد باعث آزار طولانی مدت می گردد باز کردن مجدد مجرای وازدفران و یا خارج کردن تمامی مسیر لولۀ وازدفران می باشد (Vasoepididymectomy) که خود این اقدام روش هزینه بر و زمان بر است.


جهت چه افرادی توصیه به وازکتومی می گردد؟

بهترین کاندید وازکتومی مردی است که به تعداد مورد علاقه فرزند دارد و به هیچ وجه خواستار فرزندی در آینده نیست و از نظر شرایط روان سکسی(Psychosexuall) مشکلی ندارد.


اقدامات لازم بعد از وازکتومی چیست؟ 

24ساعت استراحت پس از انجام وازکتومی لازم است. مسکن و در صورت صلاحدید پزشک جراح، آنتی بیوتیک لازم است. همچنین مدت حدود 3 ماه پس از وازکتومی، زمان لازم است بگذرد تا مایع منی فرد فاقد اسپرم و کاملاً نابارور گردد .

3 ماه پس از وازکتومی لازم است آزمایش مایع منی از نظر وجود اسپرم در سه مرحله انجام گیرد و در صورتی که مقدار اسپرم صفر باشد فرد می تواند عمل را موثر و کامل شده بداند؛ لذا پس از وازکتومی تا 3 ماه، سایر اقدامات جلوگیری کننده از باروری مثلاً استفاده از کاندوم توصیه می گردد.

+ نوشته شده در  شنبه سوم تیر 1391ساعت 7:20  توسط سید محسن هاشمی  | 

بیماری مثانه پرکار

چنانچه به هر علتى فردى بيش از شش بار در روز و دو بار در شب مجبور به دفع ادرار باشد، ممكن است مبتلا به مثانه پركار باشد. اين نشانگان گاه علامتى از وجود يك بيمارى ديگر همچون عفونت، اختلالات عصبى مثانه و يا تومور مثانه است و گاه خود يك بيمارى مستقل است.مثانه پركار يك بيمارى آزاردهنده است كه هزينه هاى فراوانى را بر فرد، جامعه و سيستم هاى بهداشتى تحميل مى كند. انجمن بين المللى كنترل ادرار، نشانگان مثانه پركار را به عنوان طيفى از علائم شامل احساس ناگهانى و شديد براى ادرار، تكرر ادرار در روز و شب كه ممكن است همراه با بى اختيارى ادرار يا بدون آن باشد تعريف كرده است. اين بيمارى در بانوان كمى شايع تر از آقايان است و در كليه گروه هاى سنى ديده مى شود. اغلب بيماران مبتلا به مثانه پركار تكرر ادرار و احساس ناگهانى و شديد ادرار دارند و كمتر از ۵۰ درصد آنان مبتلا به بى اختيارى ادرار هستند. بسته به نوع علائم موجود در هر بيمار نگرش وى به بيمارى و احساس نياز او به درمان متفاوت است.يك بيمار مسن مبتلا به تكرر ادرار كه گاه به گاه دچار بى اختيارى ادرار مى شود ممكن است اين علائم را به عنوان عوارض پيرى پذيرفته باشد. اما در يك فرد جوان شايد شرم و خجالت ناشى از شب ادرارى مانع از مراجعه به پزشك شود. بسيارى از هزينه هاى مثانه پركار ناپيدا است و آنچه مشهودتر است هزينه بيمارى های همراه آن است كه عوارض آن شامل افزايش خطر زمين خوردن و شكستگى لگن و ساير استخوان ها، عفونت هاى ادرارى، پوستى و ناتوانى جنسى هستند. بسيارى از بيماران مبتلا به اين بيمارى در عين ناراحتى علائم خود را تحمل مى كنند اما بى شك مبتلا به عوارض روانى و مشكلات عاطفى و اجتماعى مى شوند. در بيمارانى كه علائم شديد دارند و درمان نمى شوند، در درازمدت اغلب افسردگى پيش خواهد آمد و كيفيت زندگى بيمار به شدت مختل مى شود، حتى اگر بى اختيارى ادرار وجود نداشته باشد.متخصصين اورولوژى (جراحى مجارى ادرارى _ تناسلى) نقش اساسى در ارزيابى مردان، زنان، كودكان و افراد مسن مبتلا به مثانه پركار دارند و مى توانند كمك هاى بسيار زيادى را در جهت درمان بيماران انجام دهند. اما شايد فقط بخش كوچكى از مبتلايان به اين بيمارى در حال حاضر با متخصصين اورولوژى مشورت مى كنند.


تشخیص

تشخیص این بیماری براساس علامت اصلى احساس نياز ناگهانى و شديد براى دفع ادرار كه ممكن است همراه با دو علامت تكرار ادرار (بيش از ۸ بار در ۲۴ ساعت) و بى اختيارى ادرارى باشد، مطرح مى شودکه باید با انجام تست ارودینامیک و یا نوار مثانه تشخیص را قطعی کرد.

درمان

درمان مثانه پركار شامل تغييرات رفتارى، درمان دارويى و جراحى است. تغييرات رفتارى شامل آموزش بيماران، زمان بندى دفع ادرار و تمريناتى جهت تقويت عضلات كف لگن است. كاربرد جراحى در مثانه پركار بسيار محدود است و فقط در موارد خاص و عدم پاسخ مناسب به درمان دارويى كاربرد دارد. داروهاى ضدموسكارينى (موسكارين يك پيام رسان عصبى است) استاندارد درمانى اين بيمارى هستند 

+ نوشته شده در  شنبه سوم تیر 1391ساعت 4:24  توسط سید محسن هاشمی  | 

بیماری های آمیزشی جنسی

بیماری های آمیزشی جنسی، از بیماری های نسبتاً شایعی هستند که از شخص به شخص دیگر به دنبال تماس جنسی منتقل می شوند. اغلب نوجوانان و جوانان که از نظر جنسی فعال هستند به این بیماری مبتلا می شوند.

علت ایجاد بیماری های آمیزشی، باکتری یا ویروس هایی هستند که از طریق پوست و ترشحات مجاری تناسلی از فردی به فرد دیگر در طی فعالیت جنسی منتقل می شوند و باعث ایجاد علائم موضعی وعمومی در بدن می شوند.

بیماری های آمیزشی عفونی دو دسته هستند :

دسته ای که تنها راه انتقال آنها تماس جنسی است و دسته ای که یکی از راه های انتقال آنها تماس جنسی می باشد ( مانند هیپاتیت ب و ایدز).


علائم

بیماری های آمیزشی در هر دو جنس مذکر و مونث ایجاد می شوند ولی علائم و عوارض آنها در دو جنس متفاوت است .

ترشحات بدبو و غیرمعمول از دستگاه تناسلی، سوزش و خارش و ضایعات زخمی در ناحیه تناسلی، درد کشانه ران و اطراف دستگاه تناسلی ، درد حین نزدیکی و ...

علائم این بیماری ها در مردان شامل ترشح از مجرای ادرار، بزرگ شدن عقده های لنفاوی کشاله ران ، زخم ناحیه تناسلی ، درد و سوزش هنگام دفع ادرار و ... می باشد.

در صورت بروز هرگونه علائم غیرطبیعی در پوست ناحیه تناسلی، اطراف مجاری ناحیه تناسلی و یا ترشح  از مجرای ادراری باید فوراً به پزشک مراجعه نمایید. حتماً تماس جنسی مشکوک خود را به پزشک اطلاع دهید تا تشخیص و درمان شما آسان گردد.


تشخیص


راه تشخیص این بیماران معاینه توسط پزشک، آزمایش ترشحات و در صورت لزوم آزمایش خون وادرار می باشد.


شایع ترین بیماری های آمیزشی


شایع ترین بیماری های آمیزشی عبارتند از سوزاک، عفونت کلامیدیا، تبخال تناسلی، زگیل تناسلی، سیفلیس و شانکروئید. برخی از بیماری های مهم مانند هیپاتیت ب و ایدز علاوه بر انتقال از راه خون، ازطریق جنسی نیز می توانند منتقل شوند.


1- سوزاک: این بیماری در اثر یک باکتری (میکروب ) به نام گنوکوک ایجاد می شود . به علت ایجاد سوزش شدید در مجرای آقایان به این نام مشهور شده است .

 این بیماری در خانم ها اغلب بدون علامت است. در آقایان ترشحات غلیظ و چرکی از مجرا به همراه سوزش و احساس ناخوشی در مجرای ادراری علائم بارز هستند که معمولاً 14-1 روز پس از تماس جنسی با فرد آلوده ایجاد می شوند. این بیماری با آنتی بیوتیک درمان می شود و درمان شریک جنسی به همراه درمان خود فرد ضروری می باشد. عوارض این بیماری در صورت عدم درمان عبارتند از :

الف - عفونت بيضه ها

ب - تنگی مجرای ادراری آقایان

ج - عفونت لوله های رحمی و تخمدان ها در خانم ها و ناباروری


2- عفونت کلامیدیا: کلامیدیا یک نوع میکروب (باکتری) بوده و از شایع ترین علل بیماری های آمیزشی عفونی محسوب می شود. اغلب بیماران مذکر یا مونث بی علامت هستند ( بیماری خاموش). در حدود نیمی از مردان مبتلا به عفونت کلامیدیایی علائم ادراری مانند سوزش و تکرر ادرار و خروج ترشحات شفاف و بی رنگ از مجرا دارند. معمولاً عفونت کلامیدیا با سوزاک همراه است و باید همراه سوزاک این بیماری نیز درمان شود. در خانم ها این عفونت می تواند موجب عفونت شدید لوله های رحمی شده و موجب ناباروری شود.


3- تبخال تناسلی: عامل ایجاد کننده آن یک نوع ویروس می باشد به نام ویروس نوع 2 تبخال ( نوع 1 ویروس در اطراف دهان ایجاد تبخال می کند). انتقال آن بسیار سریع بوده و حتی پس از یک بار تماس جنسی با افراد آلوده انتقال صورت می گیرد.

علائم آن به صورت تاول های ریز آبدار پوستی دردناک در کنار هم که سوزش و خارش دارند می باشد. این تاول ها در ناحیه تناسلی و گاهی داخل یا لبه خروجی مجرای ادراری دیده می شوند که باعث سوزش هنگام ادرار کردن می شود.

بیماری برای همیشه در بدن شخص مبتلا باقی مانده و باعث آلوده شریک جنسی می گردد. در صورت ابتلای خانم حامله به این بیماری در صورت انجام زایمان طبیعی، بیماری منتشر و خطرناکی در نوزاد ایجاد می شود که ممکن است کشنده باشد.

4- زگیل تناسلی: عامل آن ویروس است که به صورت برجستگی گوشتی قارچی شکل در ناحیه تناسلی ظاهر می شود. در صورت ابتلا، فرد تا آخر عمر از این ویروس پاک نمی شود  و همسران این افراد در خطر ابتلا به سرطان گردن رحم خواهند بود.


5- سیفلیس: یکی از چهار بیماری های اولیه آمیزشی است که شیوع آن نسبت به گذشته بسیار کاهش یافته است. علامت آن به صورت زخم بدون درد برجسته در پوست ناحیه تناسلی و کشانه ران می باشد که معمولاً چند هفته پس از تماس جنسی دیده می شود.

در صورت عدم درمان می تواند عواقب جبران ناپذیری به همراه داشته باشد ( مانند علائم منتشر پوستی ، عفونت مغزی و تشنج ، عفونت دریچه های قلبی ، فلج اندام ها ، آسیب بینایی و ... )


6- شانکروئید: عفونت ناشی از باکتری است که به صورت دردناک در ناحیه تناسلی همراه با ترشحات چرکی زرد رنگ از بستر زخم تظاهر می نماید. معمولاً در این بیماری عقده های لنفاوی کشانه ران همان طرف بزرگ و دردناک می شوند. درمان دارویی باعث بهبودی کامل این بیماری می شود.

+ نوشته شده در  جمعه دوم تیر 1391ساعت 1:57  توسط سید محسن هاشمی  | 

مطالب جدیدتر
مطالب قدیمی‌تر