درد آلت تناسلی

 درد تناسلی نشانهٔ چیست؟  

 درد آلت تناسلی به اشکال مختلفی است، اما بیشتر در حالت نعوظ خود را ظاهر می‌کند. تورم طولانی آلت تناسلی، که پرنعوظی نام دارد، در اول ممکن است به‌صورت نعوظ طبیعی باشد و با آن اشتباه شود. اما علت آن عدم تنظیم گردش خون در آلت تناسلی و معمولاً ناشی از آسیب یا دارو است. برخی مردان دچار بیماری قند یا کم‌خونی داسی شکل مستعد پرنعوظی هستند.  

 یک ضربه ممکن است آلت نعوظ‌یافته را بشکند و به درد و حتی پرنعوظی منجر شود. ممکن است شکستن آلت عجیب به‌نظر برسد اما واقعیت دارد و حتی گاهی ممکن است به بالا برگشته و کبود شود. وقتی درد ناشی از ضربه از بین رود، از این موضوع خنده‌تان می‌گیرد، ولی به‌زودی دچار ناراحتی خواهید شد. چون حتی انزال هم نمی‌تواند نعوظ کاذب آن را برطرف کند. دردش را هم نمی‌توانید پنهان کنید. درد مانند پیچیدن نواری لاستکی به دور انگشت است؛ فشار بر آلت بسیار زیاد است و آن را دردناک کرده است.  

 این فشار ناشی از جراحت سرخرگ درون آلت است. خون زیادی وارد می‌شود ولی نمی‌‌تواند خارج گردد. میزراه هم که از میان آلت تناسلی می‌گذرد ممکن است آسیب ببیند و ایجاد عفونت کند. آلت تناسلی گاهی بدون نعوظ آسیب می‌بیند. در این حالت ضربه، آسیب زیادی به قسمت خارجی دستگاه تناسلی وارد نمی‌کند و فقط آسیب سرخرگی ایجاد می‌کند که به ناتوانی منجر می‌گردد. ضربهٔ خفیف به هرجائی از نوک آلت تناسلی تا سوراخ مقعد می‌تواند سرخرگ را آسیب رسانده و انسداد ایجاد کند. بیشتر مردم باور ندارند که نیمی از ساز و کار آلت تناسلی در درون لگن انجام می‌گیرد.  

 شکستگی آلت یا بافت نعوظی اگر به پرنعوظی منجر نشود ممکن است به‌طور غلط التیام یابد یا جوشگاه (اثر زخم) به‌جای بگذارد. این اثر زخم نه‌تنها از جریان خون جلوگیری می‌کند، بلکه یکنواختی نعوظ آلت را هم از بین می‌برد. نعوظ به‌طور طبیعی در تمام جهات روی می‌دهد و اگر جوشگاهی موجود باشد، نعوظ در جهت آن انجام نمی‌گیرد. درست مانند چسباندن نواری روی یک بادکنک و باد کردن آن است.  

 عفونت یا التهاب میزراه هم کمک است جوشگاه ایجاد کند. سخت‌شدگی سرخرگ درون آلت تناسلی در مردان مبتلا به نوعی جمع‌شدگی و سخت‌شدگی دست به‌نام انقباض دوپویترن دیده می‌شود. علت ایجاد جوشگاه هرچه باشد، نتیجهٔ آن بیماری پیرونی است، یعنی نعوظ دردناک و پیچ‌خوردهٔ آلت تناسلی. این پیچ‌خوردگی در حالت عادی دیده نمی‌شود، ولی ممکن است به‌قدری شدید باشد که عمل نزدیکی را غیر ممکن سازد. 

 درمان درد تناسلی:  

 بزرگ‌ترین مشکل درمان نعوظ یا تورم دردناک آلت تناسلی نه خودگرفتاری، بلکه دودلی فرد در مراجعه به پزشک است. نعوظ طولانی بدون رابطهٔ جنسی خطرناک است، چون بافت نعوظی را تخریب می‌کند. اگر این نعوظ ظرف 4 ساعت درمان نشود، مشکلات جدی به‌دنبال دارد و اگر ظرف 12 ساعت درمان نشود، آسیب غیرقابل برگشت می‌شود. فرد دچار شده، چنان نگران و خجلت زده است که دست دست می‌کند شاید نعوظ از بین برود. اما هرچه تأخیر بیشتر می‌شود، آسیب‌دیدگی بافت دائمی‌تر می‌گردد.  

 به اورژانس مراجعه کنید. خجالت را کنار بگذارید و فوراً به نزدیک‌ترین بخش اورژانس مراجعه کنید. با درمان به موقع شانس حفظ توان جنسی 100 درصد است. و بدون درمان، احتمال ناتوان شدن بین 25 تا 75 درصد است. خوددرمانی نکنید. سالیان سال درمان‌های خانگی برای رفع نعوظ طولانی پیشنهاد شده است. دوش آب سرد، تنقیهٔ آب یخ، کمپرس آب سرد، و غیره هیچ کدام مؤثر نیستند. این کارها فقط درمان را به تأخیر انداخته و آسیب را دائمی می‌کنند.  

 رگ‌ها را منقبض کنید. اگر نعوظ طولانی در اثر دارو باشد یا خون از آلت خارج نشود، پزشک ممکن است داروئی به آن تزریق کند تا رگ‌های خونی را منقبض کرده و خون را بیرون براند. از آن مراقبت کنید. اگر شکستگی مختصر و همراه با خونریزی کم و بدون عفونت ادراری باشد، پزشک ممکن است فقط گذاشتن یخ و خودداری از نزدیکی تا التیام کامل را تجویز کند. البته خطر ناتوانی و بدشکلی بعد از عمل جراحی بسیار کمتر است.  

 درمان‌های کمتر تهاجمی بهتر است. وقتی یک سرخرگ در درون آلت تناسلی زخم شود، پزشک همیشه جراحی را لازم نمی‌‌داند. در عوض ممکن است لخته‌ای خون را با سوند در مجرای سرخرگ فرستاده و خون را بند آورد. وقتی لخته در خون حل شود، زخم نیز التیام یافته است.  

 اگر میزراه پاره شده باشد، عمل جراحی برای جلوگیری از تجمع ادرار در آلت تناسلی لازم می‌شود. داروهایتان را کنترل کنید. برخی داروها با تأثیر بر جریان خون باعث نعوظ طولانی می‌شوند. این عارضه در بعضی داروهای ضدافسردگی و داروهائی که در آسیب‌دیدگی‌های سر و پشت مصرف می‌شوند شایع‌تر است. استفادهٔ نادرست از داروها برای ایجاد نعوظ هم نعوظ طولانی و دردناک می‌آورند. فهرست تمام داروهای مصرفیتان را به پزشک نشان دهید. 

روش‌های درمان:  

 بیماری پیرونی ممکن است دردناک باشد، اما همیشه لزومی به‌عمل جراحی ندارد و در صورتی که پزشک صلاح بداند، راه‌های دیگری برای رفع توصیه می‌کند. صبر کنید. تقریباً در نصف موارد، اگر گرفتاری خفیف باشد، درد، نه‌ پیچ‌خوردگی، ظرف یک تا دو سال از بین می‌رود. اما اگر نزدیکی امکان‌پذیر نباشد، یا درد شدید باشد، جراحی لازم می‌شود. به‌‌هر حال، تصمیم‌گیری با پزشک است و خود در این مورد تصمیم نگیرید.  

 ویتامین E بخورید. خوردن ویتامین E به درمان بیماری پیرونی کمک زیادی می‌کند. درمان فراصوتی را هم فراموش نکنید. درمان با پرتو فراصوتی ممکن است در بازگشت انعطاف‌پذیری نسج جوشگاه مؤثر باشد. تزریق داروهای ضدالتهابی هم مفید است. اگر عمل جراحی لازم شود، پزشک بافت‌های سخت شده را بر می‌دارد. در موارد شدید، پیوند بافت آن انجام می‌گیرد.

شکستگی آلت تناسلی

شکستگی مناسب ترین واژه برای این حادثه نمی باشد: در آلت تناسلی استخوانی وجود ندارد که بشکند یا نشکند.  واقعیت این است که غشاء سختی دور آلت تناسلی و ستون های غاری را می پوشاند. این غشاء می تواند در اثر فشار و حرکت های کمی آکروباتیک پاره شود.

 این غشاء در آلت تناسلی خوابیده، نرم و با انعطاف است؛ اما در هنگام خیزش یا Erection سفت و سخت می شود و می تواند پاره شود یا به اصطلاح بشکند. در چنین حادثه اِِی باید به سرعت به اورژانس مراجعه کرد. تا رسیدن به اورژانس باید آلت تناسلی را با پارچه ای پر از یخ پانسمان کرد تا هماتوم بدتر نشود.

پارگی غشاء با شنیدن جریان حادثه و معاینه بالینی عضو بیمار تشخیص داده می شود.

شاید در تصور اولیه افراد شکسته شدن آلت قابل توجیه نباشد ولی یکی از اورژانس های ارولوژی شکستگی آلت می باشد. جهت درک و توضیح این حالت ابتدا لازم است ساختمان و عملکرد آلت را در حالت عادی و نعوظ توضیح دهیم تا مفهوم و مکانیسم شکستگی آلت مشخص گردد.

آلت تناسلی مردان اندامی است بدون استخوان و غضروف، ولی بافت نعوظی آن از سه سیلندر به طولی حدود ۲۰ سانتیمتر و قطر حدود 2.5 سانتی متر تشکیل شده اند. این سیلندرها که در کنار هم قرار گرفته در قسمت داخلی متصل به استخوان های لگن خاصره و قسمت خارجی آن توسط پوست پوشانیده که نمای اندام تناسلی ظاهری را تشکیل می دهد.

قسمت بیرونی بافت نعوظی را اگر از داخل به خارج توضیح دهیم در داخلی ترین قسمت گفته شد که از سه سیلندر طولی تشکیل شده است (  2عدد بافت اصلی نعوظ کورپوس کاورنوزوم و سومی بنام کورپوس اسپانژیوزوم که حاوی مجرای ادراری است و در زیر 2 سیلندر قبلی قرار گرفته).

داخل سیلندرهای نعوظی بافت اسفنجی قرار گرفته که فضای زیادی را هنگام نعوظ جهت ورود خون ایجاد می کند و دیواره آن از بافت بسیار قوی و ضخیم بنام تونیکا آلبوژینه تشکیل شده است.

سیلندرها توسط بافت قوی دیگری بنام فاسیای باکس ( Bucks fasia ) در کنار هم قرار می گیرند تا خود شکل سیلندری واحدی را تشکیل دهد و روی آن بافت های نرم و لغزنده زیر جلدی و پوست است که قابلیت حرکت و لغزندگی بین پوست و بافت نعوظی را ایجاد می کند تا بدون کشش وفشار بر روی پوست، سایز آلت در حالت نعوظ چند برابر بزرگ تر شود.

مکانیسم نعوظ بدین شرح است که هنگام تحریک جنسی و یا فعال شدن مکانیسم نعوظی به هر دلیل، جریان خون بداخل بافت اسفنجی این سیلندرها به سرعت و شدت افزایش یافته، بطوری که خون ورودی، فرصت خارج شدن از طریق سیاهرگ ها را ندارد. سیلندرها افزایش بارز حجم پیدا کرده و همچون بادکنکی که بطور کامل پر باد شده باشد حجیم و سفت می گردد.

سفتی دیواره سیلندرها باعث بسته شدن 90 درصد قابلیت خروج خون از سیلندرها می گردد تا بافت آلت پر خون باقی بماند. این فشار به بالاتر از حد متوسط فشار خون فرد، یعنی حدود ۱۲۰ میلی متر جیوه می رسد و باتوجه به محصور بودن خون با دو بافت قوی تونیکاآلبوژینه دیواره سیلندرها و فاسیای باکس پوشاننده آن ها منجر به قوام سخت و شبیه به استخوانی بافت آلت تناسلی مردان درحالت نعوظ می گردد.

اگر در حالت نعوظ کامل و سفت، فشار زیادی جهت خم کردن این سیلندرهای پرخون انجام گیرد، همانند بادکنک پربادی که در اثر فشار پاره می گردد، بافت سیلندرهای آلت نیز از محل خمیدگی پاره شده و خونریزی شدید در زیر پوست ایجاد می کند که باعث ایجاد درد شدید و تورم شدید آلت می شود که ادامه خونریزی در زیر پوست حتی تا ناحیه سینه و زیر گردن نیز ممکن است ادامه یابد.

در واقع در حین معاشقه با یک حرکت نا بجا، مرد ناگهان صدایی شبیه شکستن استخوان می شنود، درد شدیدی حس می کند و می بیند که بیضه هایش ورم کرده و نگاهی به عضو دردناک نشان می دهد که انگار آلت تناسلی شکسته است.

پس از گذشت زمان حاد شکستگی آلت، اگر فرد مراجعه ننماید و بافت تخریب شده ترمیم نشود، در نعوظ بعدی، خون در داخل سیلندرها محصور نمی گردد و همچون بادکنک سوراخ، از همان محل آسیب خون خارج شده و در نتیجه تشدید خونریزی زیرپوستی و عدم توانایی در نعوظ می گردد که می تواند باعث ناتوانی جنسی نیز گردد.

درصورتی که بافت به مرور زمان خودبخود ترمیم شود، محل پارگی بصورت ناهمگون و غیریکنواخت ترمیم شده که این خود باعث عدم توانایی در نعوظ در آینده و یا اگر ضایعه شدید نباشد این غیریکنواختی بافت منجر به کجی آلت، هنگام نعوظ در آینده می گردد.

با درک مکانیسم نعوظ و شکستگی آلت مشخص است که این حادثه زمانی رخ می دهد که آلت در نعوظ کامل باشد و فشار بصورت خم کردن آلت وارد گردد.

شایع ترین حالتی که منجر به شکستگی آلت می گردد زمانی است که هنگام نزدیکی زن بعنوان فرد فعال عمل می کند بدین صورت که زمانی که مرد بصورت درازکش به پشت خوابیده و زن به حالت نشسته به روی آلت تناسلی مرد اقدام به نزدیکی می کنند.

در این حالت اگر حین نزدیکی، زن بطور ناگهانی اقدام به خوابیدن بر روی مرد بکند و یا به سمت عقب، خود را حرکت دهد به گونه ای که استخوان شرمگاهی زن بر روی تنه آلت مرد فشار آورد منجر به شکستگی آلت مرد خواهد شد.

درمان شکستگی آلت:

 ترمیم به روش جراحی و بصورت اورژانسی می باشد که این ترمیم هرچه سریع تر انجام گیرد احتمال عوارض کمتر است.

باید تخلیه هماتوم و ترمیم غشاء پاره صورت گیرد. هماتوم تخلیه نشده می تواند فیبروزه شود، به آلت تناسلی شکل و حا لت غیر طبیعی بدهد، به کارکرد طبیعی خیزش آسیب های جدی برساند و سرانجام به ناتوانی جنسی منجر شود.

درمان به هنگام و چند هفته استراحت عشقی پیشگیر چنین ضایعاتی است.

در عشق ورزی هم ( چون بسیاری دیگر از زمینه های زندگی ) با کمی احتیاط، و فقط کمی، می توان بسیار لذت برد و نه خود و نه عضوی از خود را برباد داد.

عوارض عدم ترمیم یا ترمیم دیررسی:

ناتوانی جنسی، خمیدگی و کجی آلت هنگام نعوظ، تغییر شکل آلت به شکل ساعت شنی ( نازک شدن قسمت کوچکی از تنه آلت ) که حین نزدیکی باعث کج شدن مکرر آلت از همان قسمت باریک و ضعیف خواهد شد

اختلالات آلت تناسلی مردان

آلت تناسلی قسمتی از بدن است که آقایان معمولاً حساسیت بیشتری برای محافظت از آن به خرج می دهند. به همین علت، این عضو از بدن نیاز به مراقبت های ویژه دارند. آلت تناسلی مردان یکی از ساختمان های خارجی از سیستم تولید مثل در جنس نر است. آلت تناسلی مردان ۳ قسمت دارد: ریشه(بن)، که چسبیده به دیواره شکم است. بدنه (محور) و سر آلت که انتهای آن مخروطی شکل است (سر). مدخل پیشابراه، لوله ای که منی و ادرار را منتقل می کند، در نوک سر آلت تناسلی قرار دارد.

 بدنه آلت تناسلی مردان استوانه ای شکل است و از  ۳ لوله حفره تشکیل شده است. این حفره ها از بافت مخصوص اسفنجی شکل قابل راست شدن تشکیل شده است.

این بافت تشکیل شده از هزاران غار بزرگ که هنگامی که مرد تحریک می شود   آلت تناسلی از خون پر شده و سفت و راست (erect) می شود، که اجازه ی نفوذ در خلال تماس جنسی را می دهد. پوست آلت تناسلی شل و کشدار است تا بتواند خود را همسان با اندازه آلت تناسلی در زمان سیخ شدن (erection) کند.

اختلالات آلت تناسلی می تواند تاثیر بر عمل جنسی و زایایی مرد بگذارد.

 

اختلالاتی که تاثیر بر آلت تناسلی می گذارند

نغوظ دائم یا Priapism

Priapism یک بیماری مزمن آلت تناسلی است که در آن آلت تناسلی اغلب به صورت دردناکی به مدت چندین ساعت تا چندین روز به صورت erect باقی می ماند. erection آلت تناسلی در نغوظ دائم در ارتباط با فعالیت جنسی نیست و به وسیله اوج لذت جنسی بر طرف نمی شود.

 

علل شایع نغوظ دائم عبارتند از:

سو ء مصرف الکل یا مواد مخدر (بخصوص کوکائین) / اغلب داروها شامل برخی ضد افسردگی ها و داروهای ضد فشار خون / مشکلات نخاعی / صدمه به ناحیه تناسلی / بیهوشی(هوشبری) / درمان تزریقی آلت (درمانی برای ناتوانی جنسی عدم erection) / بیماری های خونی شامل سرطان خون(لوسمی) و بیماری خونی Sickel cell

 

درمان نعوذ دائم آلت تناسلی

درمان برای نغوظ دائم آلت تناسلی مهم است، چون erect بودن چهارساعت یابیشتر، به ناتوانی جنسی منجر می شود .هدف از درمان این حالت، رها کردن از حالت erection و حفظ عمل آلت تناسلی است. در اغلب موارد، درمان در برگیرنده تخلیه خون به وسیله استفاده از نیدل که در کناره آلت قرار می گیرد می باشد. داروهایی که کمک به چروکیده شدن عروق خونی می کنند و در نتیجه موجب کاهش جریان خون به آلت می شوند نیز ممکن است استفاده شوند. در موارد نادر، برای جلوگیری از صدمه دائم به آلت تناسلی جراحی ممکن است لازم باشد. درمان هر بیماری زمینه ای یا مشکل سو ء مصرف از ماده در پیشگیری از نغوظ دائم مهم است.

 

بیماری Peyronie” s

بیماری Peyronie” s یکی دیگر از بیماری های آلت تناسلی مردان است. این بیماری وضعیتی است که در آن یک پلاک یا توده سخت در آلت تناسلی شکل می گیرد. پلاک ممکن است در قسمت بالایی آلت تناسلی (شایعتر) یا در کناره آلت تناسلی در لایه هایی که حاوی بافت erect شونده است شکل گیرد. شروع پلاک معمولا به صورت ناحیه ای موضعی از التهاب و ورم است و می تواند به فیبروز  منجر شود که خاصیت ارتجاعی آلت تناسلی را در ناحیه درگیر کاهش می دهد.

این بیماری آلت تناسلی اغلب در شکل ملایم آن اتفاق می افتد که بدون درمان در 6 تا 15 ماه بهبود می یابد. در این موارد، مشکل از مرحله التهاب جلوتر نمی رود. در موارد شدید، بیماری می تواند برای سال ها ادامه یابد. پلاک های سخت شده قابلیت انعطاف را کاهش می دهند و موجب درد و فشار به آلت در خم شدن و یا کمانی شدن آن (در خلال erection آلت تناسلی) می گردد. همچنین این بیماری می تواند موجب پریشانی روحی و در نتیجه تاثیر بر تمایل مرد و توانایی برای عمل جنسی  بگذارد.

علت دقیق این بیماری روشن نیست. مواردی که به سرعت ایجاد می گردند، کمتر طول می کشند و اغلب اوقات بدون درمان از بین می روند و اغلب به علت صدمه و ضربه که موجب خونریزی در بافت آلت تناسلی می شود ایجاد می گردد. برخی از موارد بیماری Peyronies، هرچند که به آهستگی شکل می گیرند اما آنقدر شدید هستند که نیاز به درمان جراحی دارند.

 

دیگر علل ممکن بیماری Peyronies  آلت تناسلی عبارتند از:

-واسکولیت (التهاب رگ ها): این یک نوع التهاب عروق خونی و لنفاوی است. این التهاب می تواند منجر به تشکیل بافت جای زخم (scar) شود.

-اختلالات بافت پیوندی: حدود 30 درصد از مردان با بیماری Peyronie می توانند دچار اختلالات دیگری که تاثیر بر بافت پیوندی در قسمت های دیگر بدن داشته باشد شوند. این اختلالات عموما موجب کلفت شدن یا سخت شدن بافت پیوندی می گردد. بافت پیوندی یک بافت ویژه است مانند غضروف، استخوان و پوست که کار آن حمایت از دیگر بافت های بدن است.

-ارثی: برخی مطالعات نشان دهنده این است که افرادی که نسبت فامیلی با بیمار Peyronies دارند در خطر بیشتری برای توسعه بیماری هستند.

 چون نشانه های بیماری Peyronies اغلب بدون درمان ناپدید می شود، بیشتر پزشکان پیشنهاد انتظار برای 1 تا 2 سال یا بیشتر قبل از قصد به اصلاح توسط جراحی می کنند.

در خیلی از موارد، جراحی نتایج مثبتی می دهد، ولی چون عوارض می تواند اتفاق افتد و خیلی از مشکلات همراه  با بیماری Peyronies مثل کوتاه شدن آلت تناسلی به وسیله جراحی تصحیح نمی شود، اغلب پزشکان توصیه به انجام جراحی فقط برای مردان با آلت کمانی که شدید باشد و تماس جنسی را غیر ممکن می سازد می کنند.

درمان بیماری Peyronies آلت تناسلی

دو شیوه جراحی برای درمان بیماری Peyronies  آلت تناسلی استفاده می شود. در یک روش پلاک ها برداشته می شود و به دنبال آن تکه ای از پوست یا مواد ساخته شده (پیوند پوست) گذاشته می شود. با تکنیک دوم، جراح بافت کناره آلت تناسلی را در عکس قضیه برداشته و تاثیر خمیدگی را برطرف می کند. اولین روش می تواند قسمتی از عمل erection، بخصوص سفتی آن را از دست بدهد. دومین روش، مشهور به شیوه Nesbit  ، موجب کوتاهی آلت در حالت erect شده می گردد.

درمانهای غیر جراحی برای بیماری peyronies شامل استفاده از واکیوم و تزریق دارو مستقیما به داخل پلاک در تلاش برای نرم کردن ناحیه درگیر، که موجب کاهش درد و تصحیح کجی آلت می گردد.

التهاب پوست سر آلت تناسلی یا Balanitis

Balanitis التهاب پوست پوشاننده سر آلت تناسلی است. وضعیتی مشابه به نام balanoposthitis هم وجود دارد که سر و پوست جلویی سر آلت تناسلی ملتهب می شود. نشانه های balanitis شامل قرمزی، خارش، بثورات جلدی، درد و ترشح بدبو است.

 بالنیت اغلب در مردان و پسران که ختنه (برداشتن پوست جلویی به وسیله جراحی) نشده و دارای بهداشت پایین می باشند اتفاق می افتد. التهاب می تواند اتفاق افتد اگر پوست حساس زیر پوست ختنه گاه به صورت منظم شسته نشود و عرق، مواد زائد طبیعی، پوست مرده و باکتری در زیر پوست ختنه گاه جمع شده و موجب تحریک گردد. وجود پوست تنگ ممکن است تمیز کردن این ناحیه را مشکل کند و منجر به تحریک به وسیله موادی که بوی بد می دهند و می توانند در زیر پوست ختنه گاه تجمع یابند شود.

 

دیگر علل التهاب پوست سر آلت تناسلی شامل:

-درماتیت/ آلرژی: درماتیت التهاب پوست سر آلت تناسلی است که اغلب به وسیله یک ماده تحریک کننده یا حساسیت تماسی ایجاد می گردد. حساسیت به مواد شیمیایی در اغلب محصولات- مانند صابون ها، پاک کننده ها، عطرها و اسپرم کش ها- می تواند ایجاد یک واکنش حساسیتی شامل تحریک، خارش و بثورات جلدی کند.

-عفونت: عفونت با قارچ کاندیدا البیکانس (thrush) می تواند ایجاد خارش و بثورات جلدی پر از لکه کند. اغلب بیماری های منتقله از طریق جنسی- شامل سوزاک، تبخال و سفلیس می تواند تولید نشانه های بالینیت کند.

-بعلاوه، مردان با دیابت(بیماری قند خون) در خطر بیشتری برای بالینیت هستند. قند موجود در ادرار که در زیر پوست ختنه گاه می ماند محیط مساعد برای رشد باکتری است.

التهاب مزمن سر آلت تناسلی و پوست ختنه گاه می تواند منجر به جای زخم شده و در نتیجه علت تنگی پوست ختنه گاه( فیموز یا تنگی غلاف) و تنگی مجرای پیشابراه (لوله ای که ادرار را از مثانه تخلیه می کند) شود. التهاب همچنین منجر به تورم پوست ختنه گاه شده که می تواند منجر به صدمه به آلت شود.

 

درمان التهاب پوست سر آلت تناسلی:

درمان بالینیت یا التهاب پوست سر آلت تناسلی بستگی به علل زمینه ای دارد. اگر عفونتی موجود است، درمان شامل یک آنتی بیوتیک مناسب یا داروهای ضد قارچ خواهد بود. در موارد شدید یا مزمن التهاب، ختنه باید توصیه گردد.

استفاده از اقدامات بهداشتی مناسب می تواند کمک به پیشگیری از بالینیت در آینده کند. بعلاوه، مهم است که از صابون های قوی یا مواد شیمیایی، بخصوص آن هایی که موجب واکنش پوستی می گردند استفاده نکنید.

 

فیموز و پارا فیموز یا Phimosis and paraphimosis

فیموز یکی دیگر از بیماری های آلت تناسلی است. فیموز وضعیتی است که در آن پوست ختنه گاه آلت تناسلی آنقدر تنگ است که به عقب بر نمی گردد (دور کردن از سر آلت) که سر آلت تناسلی نمایان شود. پارا فیموز زمانی اتفاق می افتد که پوست ختنه گاه، که یکبار به عقب کشیده شده را نتوان به محل اصلی آن باز گرداند.

 فیموز، اغلب در بچه ها دیده می شود و ممکن است در زمان تولد وجود داشته باشد؛ همچنین می تواند به وسیله یک عفونت، یا به وسیله بافت پیوندی که در نتیجه یک التهاب یا التهاب مزمن شکل می گیرد ایجاد گردد. دیگر علت فیموز بالینیت است، که منجر به جای زخم و تنگی پوست ختنه گاه می شود. توجه بی درنگ پزشکی لازم است اگر وضعیت موجب مشکل شدن یا غیر ممکن شدن ادرار کردن شود.

پارا فیموز یک اورژانس پزشکی است که در صورتی که درمان نشود می تواند منجر به عوارض وخیم شود. پارا فیموز ممکن است بعد از یک نغوظ یا فعالیت جنسی (در افراد ختنه نشده)، یا در نتیجه صدمه به سر آلت تناسلی ایجاد شود.

 در پارافیموز، پوست ختنه گاه پشت لبه سر آلت تناسلی گیر می افتد. اگر این وضعیت طولانی شود، موجب درد و تورم شده، و جریان خون را به آلت تناسلی مختل می کند. در نهایت، کمبود جریان خون می تواند منجر به مرگ بافت(گانگرین)  شده و قطع آلت تناسلی لازم باشد.

 

درمان بیماری فیموز و پارافیموز آلت تناسلی مردان

درمان فیموز ممکن است شامل کشیدن ملایم پوست ختنه گاه به مرور زمان باشد. اغلب اوقات، می توان با مالیدن دارو به آلت پوست ختنه گاه را سست کرد. ختنه (برداشتن پوست ختنه گاه به وسیله جراحی)، اغلب برای درمان فیموز استفاده می گردد. شیوه دیگر جراحی، موسوم به Preputioplasty، که در آن پوست ختنه گاه از سر آلت جدا می شود. در این شیوه پوست ختنه گاه باقی گذاشته می شود و صدمه کمتری نسبت به ختنه دارد.

 درمان پارا فیموز تمرکز بر کاهش ورم سر آلت و پوست ختنه گاه دارد. گذاشتن یخ ممکن است کمک به کاهش ورم شود (در همان حالی که با فشار به سر آلت خون و مایع را به بیرون میرانیم)

اگر این اقدامات در کاهش ورم و بازگشت پوست ختنه گاه به وضعیت طبیعی مفید واقع نشد، تزریق دارو برای کمک به تخلیه آلت تناسلی ممکن است لازم باشد. در موارد وخیم، یک جراح برای رها سازی  ممکن است بریدگی های کوچکی بر پوست ختنه گاه ایجاد کند. ختنه همچنین به عنوان یک درمان برای پارافیموز ممکن است استفاده شود.

 

سرطان آلت تناسلی

علت دقیق سرطان آلت تناسلی شناخته شده نیست، ولی عوامل خطر معینی برای بیماری وجود دارد. یک عامل خطر هر چیزی است که شانس فرد را برای بیماری زیاد می کند. عوامل خطر برای سرطان آلت تناسلی ممکن است شامل موارد زیر باشد:

- ختنه: مردانی که در زمان تولد ختنه نشوند شانس بیشتری برای گرفتن سرطان آلت تناسلی دارند.

- عفونت با ویروس پاپیلومای انسانی: گروهی با بیش از ۷۰ نوع از ویروس ها هستند که موجب زگیل می شوند. اغلب گونه های این ویروس می توانند دستگاه تولید مثل و ناحیه مقعد را در گیر کنند. این گونه ها از فردی به فرد دیگر در زمان تماس جنسی انتقال می یابد.

- سیگار کشیدن: سیگار کشیدن بدن را در معرض مواد شیمیایی سرطان زای زیادی قرار می دهد که فراتر از ریه تاثیر می گذارد.

-Smegma: ترشحات روغنی می تواند در زیر پوست ختنه گاه تجمع یابد. نتیجه آن یک ماده سفت و بدبو موسوم به Smegma است. آلت زمانی که کاملا تمیز نشود، وجود Smegma می تواند علت تحریک و التهاب باشد

- فیموز: این وضعیتی است که در آن پوست ختنه گاه تنگ شده و مشکل می توان آنرا به عقب کشید.

- درمان پسوریاسیس: بیماری پوستی پسوریاسیس برخی اوقات با ترکیبی از داروها و در معرض نور فرابنفش درمان می شوند.

- سن: اغلب موارد سرطان آلت تناسلی در مردان بالای 50 سال اتفاق می افتد.

 

نشانه های سرطان آلت تناسلی شامل گوشت زیادی یا زخم های روی آلت تناسلی است، ترشحات غیر طبیعی از آلت تناسلی و خونریزی نیز از آن جمله است.

 

درمان سرطان آلت تناسلی

جراحی برای برداشتن سرطان شایع ترین درمان سرطان آلت تناسلی است. پزشک ممکن است از روش های جراحی زیر برای خلاصی از سرطان آلت تناسلی استفاده کند:

- برداشتن موضعی وسیع: برداشتن بافت سرطانی و مقداری از بافت طبیعی در اطراف آن.

- جراحی میکروسکوپی: جراحی است که در آن سرطان همراه با مقدار بسیار ناچیزی تا آنجا که ممکن است از بافت طبیعی برداشته می شود. در خلال این جراحی، دکتر از میکروسکوپی برای نگاه کردن به محوطه سرطانی برای اینکه مطمئن شود بافت سرطانی برداشته شده استفاده می کند.

- جراحی لیزر: از پرتو های باریک نور برای برداشتن سلول های سرطانی استفاده می شود.

- ختنه: جراحی است که در آن پوست ختنه گاه برداشته می شود.

- قطع آلت تناسلی(Penectomy): جراحی است که در آن آلت تناسلی برداشته می شود. این شایع ترین و موثر ترین درمان سرطان آلت تناسلی است. در عمل جراحی جزئی Partial از آلت تناسلی قسمتی از آلت تناسلی برداشته می شود. در عمل جراحی کامل قطع آلت تناسلی تمامی  آلت برداشته می شود. غدد لنفاوی در کشاله ران نیز ممکن است در خلال جراحی برداشته شوند.

اشعه درمانی (رادیوتراپی): که از پرتو های با انرژی زیاد برای حمله به سرطان استفاده می شود ، و شیمی درمانی، که از داروها برای کشتن سرطان استفاده می کنند، انتخاب های دیگری هستند.

 

مراقبت از آلت تناسلی

مردها، مخصوصاً وقتی از نظر جنسی فعال باشند، باید به طور منظم آلت تناسلی خود را معاینه کنند تا وجود سرطان بیضه یا عفونت هایی که از طریق رابطه جنسی منتقل می شود را تشخیص دهند. اما چند وقت یکبار باید معاینه آلت تناسلی صورت گیرد؟ هیچ قانون خاصی برای آن وجود ندارد، اما یکبار در ماه به نظر کافی می رسد.

برای معاینه آلت تناسلی برای بررسی سرطان بیضه، توصیه های زیر را در نظر داشته باشید:

یکبار در ماه، پس از حمام:
-هر دو بیضه را تک تک بررسی کنید.
-با هر دو دست، بیضه را بین شصت ها و انگشتانتان گرفته و آرام آن را بغلتانید.
-وجود هرگونه غده سفت یا برآمدگی را بررسی کنید و آن را از نظر تغییر اندازه، شکل یا همسانی بررسی کنید.
-اپیدیدیم (قسمتی از مجرای منوی که در پشت بیضه قرار دارد و به وسیله مجاری باریکی به آن مربوط است) یا رگ های خونی و طناب اسپرماتیک را با غده سرطانی اشتباه نگیرید.

-معاینه آلت تناسلی نه تنها به تشخیص غدد سرطانی کمک می کند بلکه راه خوبی برای تشخیص عفونت ها و بیماری هایی است که از طریق جنسی منتقل می شوند.